Η παραίτηση Στάρμερ από την πρωθυπουργία της Βρετανίας, πυροδότησε το σενάριο μιας αρκετά γρήγορης και σχεδόν άμεσης διαδικασίας διαδοχής στο Εργατικό Κόμμα, με τον, μέχρι πρότινος δήμαρχο του Μάντσεστερ, Άντι Μπέρναμ, να αποτελεί τον επόμενο ηγέτη.
Ο Άντι Μπέρναμ απέτυχε δύο φορές να εκλεγεί ηγέτης του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας. Ωστόσο, η πρόσφατη καθαρή νίκη του σε αναπληρωματική εκλογή για την έδρα του Μέικερφιλντ τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ όχι μόνο στην ηγεσία του κόμματος, αλλά και στην πρωθυπουργία, σύμφωνα με τους New York Times.
Ο 55χρονος Μπέρναμ είναι γνωστός για τον άμεσο λόγο, την αισιοδοξία και τη χαρισματική του παρουσία. Τα τελευταία εννέα χρόνια υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ευρύτερου Μάντσεστερ, αποκτώντας το προσωνύμιο «βασιλιάς του Βορρά» για τη στάση του υπέρ της περιοχής κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Οι υποστηρικτές του τον θεωρούν τον πολιτικό που μπορεί να ανακόψει την άνοδο του δεξιού λαϊκιστικού κόμματος Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ, ενώ οι επικριτές του τον χαρακτηρίζουν πολιτικό «χαμαιλέοντα», εκτιμώντας ότι θα αντιμετωπίσει τα ίδια οικονομικά αδιέξοδα με τον Στάρμερ.
Γεννημένος το 1970 στο Λίβερπουλ, μεγάλωσε στο Τσέσαϊρ σε οικογένεια ιρλανδικής καταγωγής. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου γνώρισε τη σύζυγό του, Μαρί-Φρανς Βαν Χιλ, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά.
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε ως συνεργάτης της Τέσα Τζόουελ και αργότερα του υπουργού Πολιτισμού Κρις Σμιθ. Το 2001 εξελέγη βουλευτής της περιφέρειας Λι και υπηρέτησε στις κυβερνήσεις του Τόνι Μπλερ και του Γκόρντον Μπράουν, αναλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τα χαρτοφυλάκια του Πολιτισμού, του Αθλητισμού και της Υγείας.
Σημαντική καμπή στην πορεία του αποτέλεσε η τραγωδία του Χίλσμπορο. Το 2009, κατά την 20ή επέτειο της καταστροφής, αποδοκιμάστηκε από συγγενείς των θυμάτων, γεγονός που τον ώθησε να στηρίξει ενεργά τον αγώνα τους για δικαίωση, συμβάλλοντας στην επανεξέταση της υπόθεσης.
Μετά την ήττα των Εργατικών στις εκλογές του 2010 διεκδίκησε ανεπιτυχώς δύο φορές την ηγεσία του κόμματος, χάνοντας το 2015 από τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Το 2017 εγκατέλειψε το Γουέστμινστερ και εξελέγη δήμαρχος του Ευρύτερου Μάντσεστερ.
Κατά τη θητεία του προώθησε την επαναφορά του δημόσιου ελέγχου στα αστικά λεωφορεία, συγκρούστηκε με τις ιδιωτικές εταιρείες μεταφορών και προσέλκυσε επενδύσεις με φιλοεπιχειρηματικές πολιτικές. Παράλληλα, αναδείχθηκε σε έντονο επικριτή της υπερβολικής συγκέντρωσης εξουσίας και πόρων στο Λονδίνο, υποστηρίζοντας ότι η περιφερειακή ανισότητα έχει βλάψει τη Βρετανία.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η ικανότητά του στην επικοινωνία και η δημοτικότητά του τον διαφοροποιούν από τον Στάρμερ. Ωστόσο, επισημαίνουν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ πιο σύνθετη από τη διοίκηση μιας μεγάλης πόλης, καθώς ο πρωθυπουργός καλείται καθημερινά να διαχειρίζεται δεκάδες κρίσιμα ζητήματα ταυτόχρονα.
Πώς θα επιλεγεί ο διάδοχος του Στάρμερ
Όποιος υποψήφιος επιθυμεί να αντικαταστήσει τον Στάρμερ θα πρέπει να εξασφαλίσει τη στήριξη του 20% των βουλευτών των Εργατικών. Με το Εργατικό Κόμμα να καταλαμβάνει αυτή τη στιγμή 403 έδρες, αυτό αντιστοιχεί σε 81 βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του υποψηφίου.
Οι υποψήφιοι πρέπει επίσης να συγκεντρώσουν συγκεκριμένα ποσοστά υποστήριξης από τις τοπικές οργανώσεις του Εργατικού Κόμματος και από συνδικάτα.
Εάν υπάρξουν περισσότεροι από ένας υποψήφιοι που πληρούν τις προϋποθέσεις, ο νικητής αναδεικνύεται με τη διενέργεια εκλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχουν όλα τα μέλη του Εργατικού Κόμματος και οι φίλα προσκείμενοι προς την παράταξη. Ο νικητής αναδεικνύεται στη συνέχεια πρωθυπουργός.
Αν και το χρονοδιάγραμμα επισήμως καθορίζεται από το αρμόδιο κομματικό όργανο, ο Στάρμερ δήλωσε ότι οι υποψηφιότητες θα ανοίξουν στις 9 Ιουλίου και θα κλείσουν πριν τη θερινή διακοπή των εργασιών του κοινοβουλίου, που έχει οριστεί για τις 16 Ιουλίου.
Ο ίδιος δήλωσε ότι εάν πρόκειται να υπάρξει αναμέτρηση, θα πρέπει να ολοκληρωθεί έως την εκ νέου σύγκληση του κοινοβουλίου μετά τη θερινή διακοπή, κάτι που προγραμματίζεται για την 1η Σεπτεμβρίου.
Εάν υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος που συγκεντρώνει το απαιτούμενο ποσοστό υποστήριξης, τότε δεν διενεργείται εκλογική διαδικασία. Ο υποψήφιος αναδεικνύεται, χωρίς αντίπαλο, ηγέτης των Εργατικών και γίνεται πρωθυπουργός.
