Μωρολογία περί... νεοφιλελεύθερισμου

Μωρολογία περί... νεοφιλελεύθερισμου

Του Δημήτρη Δημητράκου

Εν αρχή ήσαν οι υψιβάμονες της Αριστεράς, οι ιερουργοί της από πανεπιστημιακής καθέδρας. Αυτοί βρήκαν έναν καινούργιο δαίμονα, μια και είχαν ξεφτίσει η «αμερικανοκρατία» ο «ιμπεριαλισμός», η «εξάρτηση» και τα συναφή. Ο δαίμονας αυτός ήταν ο «νεοφιλελευθερισμός». Ο τελευταίος δεν είναι παρά η εναντίωση στον κρατισμό και η υποστήριξη των αρχών του φιλελευθερισμού στη σύγχρονη οικονομία.

Η δαιμονοποίηση αυτή του «νεοφιλελευθερισμού» γνώρισε λαμπρή σταδιοδρομία. Το σύνολο της πολιτικής και δημοσιογραφικής προοδευτικούρας υιοθέτησε τον όρο. Ήταν ο κοινός και εχθρός, το φίδι που ενέδρευε παντού, ένα αδιευκρίνιστο Κακό. Μιλούσε άμεσα στην έμφυτη σχεδόν αγοραφοβία και νεοφοβία των ομοεθνών μας - που κατά τα άλλα δεν υποφέρει ο τράχηλός τους ζυγόν δουλείας.

Γρήγορα κυρίευσε ο «νεοφιλελευθερισμός» ως κλισέ και τη συντηρητική παράταξη. Η έκφραση αντίθεσης στην επάρατη παγκοσμιοποίηση και τον ύπουλο νεοφιλελευθερισμό έγινε η «μάντρα» της συντηρητικούρας. Προς Θεού, να μη συγχέεται η συντηρητική παράταξη -πάντα κρατικιστική και με ελατήρια προστατευτισμού- με τον ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό που θυσιάζει τα πάντα στον βωμό της αγοράς.

Στον νεοφιλελευθερισμό αποδίδονται όλα τα κακά της ανθρωπότητας - όπως παλιά γινόταν με τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό: η άναρχη λειτουργία των αγορών, η οικονομική ανισότητα, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι εξοπλισμοί και οι πόλεμοι, η μόλυνση του περιβάλλοντος… Και υποστήριζαν -και συνεχίζουν να υποστηρίζουν σθεναρά- ότι ο νεοφιλελευθερισμός κυριαρχεί στην Ε.Ε. και την Ελλάδα. Μάταια, γνωστές φιλελεύθερες πολιτικές και πανεπιστημιακές προσωπικότητες προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι η Ελλάδα και η Ε.Ε. πόρρω απέχουν από το να είναι νεοφιλελεύθερες.

Η αντίθεση στον φιλελευθερισμό εκφράζεται ως απόρριψη του νεοφιλελευθερισμού - η οποία έχει γίνει καθολικά αποδεκτή από την πλειονότητα των συμπολιτών μας. Και καθολικά αποδεκτή είναι η πεποίθηση ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα φοβερό, αν και δυσεξήγητο κακό στον κόσμο. Οι υπερασπιστές του κρατισμού δεν έχουν παρά να καταγγείλουν μια άποψη ως νεοφιλελεύθερη για να τερματίσουν μια συζήτηση: αρκεί από μόνη της η ταμπέλα για να… ακυρωθεί ένα επιχείρημα!

Τον τελευταίο καιρό, όμως, παρατηρείται μια αντίδραση -επιτέλους- σ' αυτόν τον μύθο. Η ιδέα ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ρίζα κάθε κακού αντιμετωπίζεται σκωπτικώς στα κοινωνικά δίκτυα και σε άλλα μέσα ενημέρωσης. Φαίνεται ότι αυτό που δεν κατόρθωσε η επιχειρηματολογία του φιλελευθερισμού στον τόπο μας, το πέτυχε, η…πλήξη που έχει προκαλέσει η κατά κόρον χρήση του όρου, αλλά και η πασίδηλη αποτυχία του κρατισμού και η απόπειρα εξήγησής της κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό. Μάλλον σ' αυτό έχει συντελέσει και το ρεκόρ γελοιότητας που αντιπροσωπεύει η τετραετής θητεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και οι αλλεπάλληλοι κρωγμοί των πρωταγωνιστών της κατά του νεοφιλελευθερισμού. Το περιεχόμενο μωρίας αυτών των κρωγμών έχει γίνει ίσως κατανοητό - με μεγάλο κόστος για την ελληνική κοινωνία.

*Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο της Δευτέρας 10 Ιουνίου 2019

Διαβάστε Περισσότερα