Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου παραδέχθηκε πρόσφατα κάτι που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητο. Το Ισραήλ χάνει έδαφος στην αμερικανική κοινή γνώμη, ιδιαίτερα σε τμήματα της Δεξιάς που παραδοσιακά το αντιμετώπιζαν ως κάτι παραπάνω από φυσικό σύμμαχο. Η παραδοχή αυτή δεν αποκαλύπτει τόσο κάποια αιφνίδια αποτυχία του ίδιου ή του Ισραήλ, όσο μια βαθύτερη μετάλλαξη της αμερικανικής συντηρητικής παράταξης. Το γεγονός ότι ο Νετανιάχου χάνει την αμερικανική Δεξιά είναι σύμπτωμα που δείχνει ότι η αμερικανική Δεξιά χάνει τη «Δύση».
Για αυτή τη μετάλαξη, που πρόσφατα επιβεβαίωσε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, η στήλη είχε προειδοποιήσει εγκαίρως. Για χρόνια, πολλοί συντηρητικοί έκαναν το λάθος να θεωρούν ότι κάθε αντίπαλος της προοδευτικής Αριστεράς είναι αυτομάτως φίλος της ελευθερίας. Επειδή κάποιος χλεύαζε την πολιτική ορθότητα, κατήγγελλε τις πανεπιστημιακές ελίτ ή υπερασπιζόταν την οικογένεια και το έθνος, βαφτιζόταν υπερασπιστής του δυτικού πολιτισμού. Όμως κάτω από τη ρητορική κατά του woke προοδευτισμού αναπτύχθηκε ένα διαφορετικό ρεύμα. Δεν επιδιώκει να διορθώσει τις υπερβολές της Δύσης, αλλά να αποδομήσει τη φιλελεύθερη, δημοκρατική και διατλαντική της ταυτότητα.
Ο Τάκερ Κάρλσον αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Ξεκίνησε ως εύστοχος επικριτής των αμερικανικών ελίτ και εξελίχθηκε σε κήρυκα μιας κοσμοθεωρίας όπου σχεδόν κάθε δυτικός θεσμός είναι ύποπτος, κάθε αμερικανική συμμαχία αποτελεί παγίδα και κάθε αντίπαλος της Ουάσιγκτον δικαιούται το τεκμήριο της αθωότητας. Η στάση του απέναντι στη Ρωσία δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μέρος ενός συνεκτικού αντιδυτικού σχήματος. Το ΝΑΤΟ εμφανίζεται ως υπεύθυνο για τον ρωσικό επεκτατισμό, η Ουκρανία ως ενόχληση και το Ισραήλ ως δύναμη που χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική, ακόμα και ο Τσόρτσιλ πλέον λογίζεται ως ο πραγματικός κακός του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η έταιρη δεξιά ινφλουένσερ, Κάντας Όουενς, έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο, μετατρέποντας συχνά την πολιτική κριτική σε έναν κόσμο υπαινιγμών, σκοτεινών δικτύων και θεωριών περί κρυφής επιρροής. Εκεί τελειώνει η ανάλυση και αρχίζει η συνωμοσιολογία.
Το κοινό νήμα δεν είναι η αγάπη για τη Ρωσία, το Ιράν ή τον ισλαμισμό της νέας δεξιάς που αναδύεται μέσα από τη δεξιά φούσκα των κοινωνικών δικτύων. Είναι η απέχθεια προς τον δυτικό κόσμο. Αυτό εξηγεί και την παράδοξη σύγκλιση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την αντισυστημική Δεξιά. Οι πρώτοι μιλούν για αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμό. Οι δεύτεροι για παγκοσμιοποίηση, βαθύ κράτος και προδομένες ελίτ. Στο τέλος, όμως, καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα. Η Αμερική είναι ο βασικός ένοχος, το ΝΑΤΟ ο επιτιθέμενος, η Ουκρανία υπεύθυνη για τη ρωσική εισβολή και το Ισραήλ το κεντρικό πρόβλημα της Μέσης Ανατολής. Παρόμοια μοτίβα εμφανίζονται παντού. Όσοι απορρίπτουν τη διατλαντική τάξη τείνουν να δικαιολογούν τη Μόσχα, να υποτιμούν τον ισλαμισμό και να εξιδανικεύουν κάθε αντισυστημική δύναμη, αρκεί να στρέφεται κατά της Δύσης.
Η στήριξη προς το Ισραήλ δεν απαιτεί άκριτη αποδοχή κάθε κυβερνητικής απόφασης. Απαιτεί, όμως, καθαρή αντίληψη του τι εκπροσωπεί μέσα σε μια περιοχή θεοκρατιών, δικτατοριών και τρομοκρατικών οργανώσεων. Το Ισραήλ είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια οικονομία της γνώσης και ένας στρατηγικός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροί του δεν στρέφονται εναντίον του μόνο για όσα κάνει, αλλά και για όσα είναι. Ο Νετανιάχου πλέον διαπιστώνει ότι χάνει ένα κομμάτι της αμερικανικής Δεξιάς. Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αυτό το κομμάτι έχει πάψει να βλέπει τον εαυτό του ως υπερασπιστή της Δύσης και αρχίζει να βλέπει τη Δύση ως εχθρό.
