Όντως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά ενίοτε όντως πεθαίνει. Στην προκειμένη περίπτωση, αφού επιστρατεύτηκαν διάφορες περσόνες για να πλήξουν καίρια τον Μητσοτάκη και απέτυχαν, η τελευταία ελπίδα που απέμεινε στους εχθρούς της «χούντας Κούλη» ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, δια χειρός και στόματος της πρέσβειρας Κίμπερλι Γκιλφόιλ.
Η Κίμπερλι ήρθε με καθυστέρηση, αλλά αντί να ρίξει τη «χούντα Κούλη» το έριξε η ίδια στις δημόσιες σχέσεις, στην παρέα με τον γνωστό Αργυρό και την περιφορά της από αγώνα μπάσκετ σε αγώνα μπάσκετ. Όμως η πρέσβειρα κάνει καλά τη δουλίτσα της. Δραστήρια στις επαφές της, όπου σταθεί και όπου βρεθεί εκθειάζει τον Κούλη, με τον οποίον συναντάται, όπως λέει, 3-4 φορές την εβδομάδα για θέματα υποδομών και ενέργειας. (Βλ. Λιμάνι Ελευσίνας)
Η αρχική κατήφεια στους υπερ-πατριώτες έδωσε τη θέση της σε μια πιο παρηγορητική οπτική. Η Κίμπερλι είναι ένα διακοσμητικό στοιχείο, λένε.
Δεν είναι Τομ Μπάρακ. Αυτός που θα δώσει το καθοριστικό κτύπημα στον Μητσοτάκη θα είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Όμως στο μεταξύ έρχονται στην Ελλάδα ο ένας Αμερικανός υπουργός μετά τον άλλον, υπογράφονται οικονομικές συμφωνίες, γίνονται δηλώσεις ενδεικτικές ενός ιδιαίτερα θετικού κλίματος στις σχέσεις των δύο κρατών.
Αλλά οι υπέρ-πατριώτες, σεσημασμένοι τουρκοφάγοι και φιλορώσοι, δεν το βάζουν κάτω. Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Άγκυρα, οι πιο ακραίοι ξεσπαθώνουν και εκτίθενται. Οι πιο συνετοί κρατούν μια πισινή και δε μιλούν. Και τι να πουν, άλλωστε; Πώς ο Μητσοτάκης δεν έκανε αυτά που δεν έκαναν επίσης όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί; Αυτά τα έχουμε πει, όπως και για τους πρωτοφανείς εξοπλισμούς, και πάμε παρακάτω.
Προχθές, δέχθηκαν ένα κτύπημα άπερκατ. Είναι το τελειωτικό κτύπημα, καθώς διατρέχει όλο το κεφάλι από το σαγόνι ως την κορυφή. Τους το έδωσε ο Τραμπ αυτοπροσώπως κατά τη διαπίστευση του Έλληνα πρέσβη. Είπε μεταξύ άλλων εγκωμιαστικών: «Θα ήθελα να επισκεφτώ την Ελλάδα. Οι σχέσεις μας ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρές.»
Ο Αμερικανός πρόεδρος βλέπει τους όρους της οικονομικής συνεργασίας, τις προοπτικές, την επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να τη διευρύνει και κάτι εξίσου βασικό: βλέπει πως από τα ελληνικά κόμματα μόνον η Νέα Δημοκρατία διάκειται ευμενώς προς το Ισραήλ, όχι μόνον στα λόγια, αλλά και με πράξεις φανερές και κυρίως με πράξεις που δεν πρέπει να λέγονται και να φαίνονται.
Έτσι, όποιος μπορεί να διαβάζει πίσω από τις λέξεις, αντιλαμβάνεται πως όσοι επένδυσαν στην πτώση του Μητσοτάκη μέσω Τραμπ, έπαιξαν κι έχασαν. Το μήνυμα που εξέπεμψε ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν: μια χαρά τα πάμε με την ελληνική κυβέρνηση. Έχουμε δουλειές να τελειώσουμε, χρειαζόμαστε πολιτική σταθερότητα.
Φυσικά, ουδείς Αμερικανός πρόεδρος εκλέγει κυβερνήσεις, όμως η γνώμη που έχει για το πώς εξυπηρετούνται τα αμερικανικά συμφέροντα αναμφίβολα επηρεάζει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση τις εξελίξεις.
Ελπίζω οι υπέρ-πατριώτες να πήραν το μάθημά τους. Αν θέλουν να ρίξουν τη «χούντα Κούλη» υπάρχουν οι εκλογές. Ας πάψουν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε εξωτερικούς παράγοντες και σε πρακτικές που αποδοκιμάστηκαν ηθικά και πολιτικά.
