Ο Α. Τσίπρας, θα αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη, όπως ισχυρίστηκε, με όπλο την εντιμότητά του. Νομίζω πως ο Κυριάκος και πάλι πάει να «κλέψει εκκλησία». Διότι ως γνωστόν η εντιμότητα δε συμβαδίζει με το ψέμα. Και ο Α. Τσίπρας είναι καθ΄έξιν ψεύτης. Και δεν αναφέρομαι στις υποσχέσεις που έδωσε και δεν τήρησε. Να δεχθώ πως αυτές οι πρακτικές αποτελούν μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Το ψέμα του Α. Τσίπρα βρίσκεται στο ότι αρνείται πως έδωσε τέτοιες υποσχέσεις. Πως είπε αυτά για τα οποία τον κατηγορούν. Και την άρνησή του αυτή τη διατυπώνει με τέτοια φυσικότητα και πειστικότητα που είσαι έτοιμος να τον πιστέψεις. Να αναρωτηθείς μήπως έχει δίκιο. Μήπως ποτέ δεν είπε πως θα καταργήσει το μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο. Μήπως με τον χρόνο αλλοιώθηκε η δική σου μνήμη.
Έρχονται όμως απανωτά τα ρημάδια τα βίντεο που δείχνουν τον Α. Τσίπρα μαινόμενο να υποστηρίζει αυτά που σήμερα λέει πως ποτέ δεν υποστήριξε. Να τα υποστηρίζει παθιασμένα μέσα στη βουλή και έξω από τη βουλή. Μα, δε γνώριζε πως στην ψηφιακή εποχή κάποιοι έχουν αποθηκεύσει όλα όσα έχει πει κατά καιρούς; Υποθέτω πως το γνωρίζει. Τότε γιατί επιμένει σε ένα ψέμα ενώ είναι βέβαιος πως αμέσως θα αποκαλυφθεί;
Δε θα ήταν πιο λογικό και κυρίως πιο έντιμο να παραδεχτεί ότι είχε διατυπώσει αυτές τις ακραίες θέσεις και να αναγνωρίσει την αστοχία του; έστω, λέγοντας mea culpa; Ποιος θα καταλάβαινε από τους φίλους του τι ήθελε να πει; Γιατί λοιπόν επέλεξε τον δρόμο του κραυγαλέου ψεύδους; Διότι αυτός και οι όμοιοί του θεωρούν πως στην πολιτική τα πάντα επιτρέπονται. Δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα και με μεγάλη ευκολία, και κυρίως με φυσικότητα, αρνούνται ότι είπαν ή έκαναν κάτι, εφ’όσον η άρνησή τους είναι πολιτικά χρήσιμη εκείνη τη στιγμή. Ο Στέφανος Μάνος περιέγραψε εύστοχα τον Α. Τσίπρα: «το προσόν του είναι πως μπορεί να λέει ψέματα χωρίς να ντρέπεται».
Μια πολιτική απαλλαγμένη από κάθε ηθικό έρεισμα. Διότι τα λάθη είναι αναπόφευκτα στους παίκτες της πρώτης γραμμής. Και η παραδοχή τους φανερώνει μια εντιμότητα, όπως φανερώνει και ένα ήθος η επιμονή πως αυτοί έπραξαν το σωστό. Είναι όμως εντελώς άηθες να πεις πως εγώ ουδέποτε είπα ή έκανα αυτό για το οποίο με κατηγορείτε. Σε αυτήν την τελευταία περίπτωση εμπίπτει το φαινόμενο Αλέξης Τσίπρας.
Έτσι δίνεται απάντηση και στο ερώτημα του τίτλου αυτού του κειμένου. Ένας πολιτικός που αποδεδειγμένα ψεύδεται δεν μπορεί να επικαλείται την εντιμότητά του και να την προβάλει ως το βασικό όπλο του στον πολιτικό αγώνα. Ευτυχώς ό,τι λέγεται αποθηκεύεται, διότι διαφορετικά πολιτικοί τύπου Τσίπρα θα μας έκαναν να αμφιβάλλουμε για τη μνήμη μας και την κρίση μας.
