Όσοι περίμεναν από την ομιλία του Νίκου Δένδια στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας «ηχηρά μηνύματα» προς την ηγεσία, προφανώς απογοητεύτηκαν. Ακόμα πιο πολύ θα απογοητεύτηκαν όσοι μιλούσαν για μια πλατφόρμα που θα την κατέθετε μπροστά στους Συνέδρους. Όποιος ακούσει όλη την ομιλία του θα διαπιστώσει πως κινείται μέσα στο υπάρχον πλαίσιο της κομματικής νομιμότητας και της πορείας που χάραξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Αλλά και να υπήρχε μια διαφοροποίηση - που δεν υπήρξε - δε θα ήταν μεμπτό, από τη στιγμή που προσβλέπει στην επόμενη μέρα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Ανέκαθεν οι λεγόμενοι δελφίνοι διαμορφώνουν τη δική τους ατζέντα, εντός των ιδεολογικών αρχών του χώρου τους, για να διεκδικήσουν, όταν έρθει η στιγμή, την ηγεσία της παράταξής τους.
Νομίζω πως ουδείς θα διαφωνήσει με τα όσα υποστήριξε στην ομιλία του ο υπουργός Εθνικής Αμύνης. Εξάλλου είπε τα αυτονόητα. Δε νοείται η μεγαλύτερη παράταξη της Νεότερης Ελλάδας να μην έχει λαϊκό χαρακτήρα. Δεν μπορεί το 40% να ανήκει στις ελίτ. Και φυσικά η Νέα Δημοκρατία ουδέποτε επεδίωξε με έναν διχαστικό και εμπρηστικό λόγο να αναρριχηθεί ή να διατηρηθεί στην εξουσία. Ποιος διαφωνεί με όλα αυτά;
Επίσης ορθώς επεσήμανε ο Ν. Δένδιας πως το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν κατώτερο του στόχου που είχε θέσει η ίδια η παράταξη. Φυσικά άλλο εθνικές εκλογές και άλλο ευρωεκλογές, διαφορετικός ο ρυθμός και η ένταση των συσπειρώσεων, όμως εξ αντικειμένου οι εντυπώσεις δημιουργήθηκαν.
Σε γενικές και πιο ειδικές γραμμές, η ομιλία του υπουργού ήταν μια ενωτική ομιλία που απογοήτευσε όλους όσοι ανέμεναν μια διαφοροποίηση η οποία θα δημιουργούσε ρήγμα στη Νέα Δημοκρατία. Το μόνο μήνυμα που έστειλε ο Ν. Δένδιας ήταν πως υπό τον πρωθυπουργό η παράταξή του θα διεκδικήσει την 3η συνεχομένη νίκη.
Είναι άλλης τάξης ζήτημα ο τρόπος που υπερασπίζεται τις κυβερνητικές θέσεις στις τρέχουσες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Αυτό είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα που ενδεχομένως να το βρει μπροστά του ο υπουργός Εθνικής Αμύνης. Το παρόν άρθρο αναφέρεται αποκλειστικά στον λόγο του στο Συνέδριο.
Μου έκανε εντύπωση η κριτική απόσταση που τήρησε από τον Κώστα Καραμανλή. Ενώ αναφέρθηκε καταχειροκροτούμενος στον πατριάρχη της Νέας Δημοκρατίας και στους Γεώργιο Ράλλη, Ευάγγελο Αβέρωφ και Μιλτιάδη Έβερτ, εδώ ακριβώς έβαλε μια τελεία. Ουδεμία αναφορά σε αυτόν που διαδέχθηκε τον Μ. Έβερτ. Μια φορά μόνον μίλησε για τον Κώστα Καραμανλή και αυτό δεν ήταν, εμμέσως, για καλό. Είπε: «Μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την επανίδρυση του Κράτους, το μέγα πρόταγμα της διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή». Μοιραία αναρωτιόμαστε γιατί η διακυβέρνηση 2004—2009, με την ευρεία αποδοχή που είχε, δεν επανίδρυσε το Κράτος και αυτό το αίτημα επανέρχεται 20 χρόνια μετά; Ο Ν. Δένδιας, επί του συγκεκριμένου ουσιώδους προτάγματος, θα πρέπει να γίνει σαφέστερος. Τι νόημα δίνει στην επανίδρυση του Κράτους και πώς αυτή θα επιτευχθεί μέσα στο δημοκρατικό μας πολίτευμα.
Το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, παρά τα περί αντιθέτου θρυλούμενα, κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια των προηγούμενων Συνεδρίων. Ήταν ενωτικό, χωρίς πλατφόρμες και προσωπικές ατζέντες.
