Το να βρίσκεται το κόμμα σου 15 μονάδες πίσω από το κόμμα που κυβερνά, η δημοτικότητά σου να εφάπτεται του εδάφους κι εσύ και οι συνεργάτες σου να ζητάτε εκλογές, αυτό πραγματικά κινείται σε ένα σουρεαλιστικό επίπεδο. Η πολιτική αυτοκτονία δεν υπακούει σε καμία λογική. Θα μπορούσε ένας φίλος του Νίκου Ανδρουλάκη να τον ρωτούσε επάνω σε ποια πραγματικά δεδομένα βασίζει τη θέση του για εκλογές.
Μέχρι την προ Ανδρουλάκη εποχή (π.Α.) τα κόμματα που πρόβαλλαν το αίτημα των εκλογών είτε προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις είτε είχαν πολύ μικρή διαφορά από το κόμμα που προπορευόταν, μια διαφορά που ήλπιζαν να ανατρέψουν. Δηλαδή το αίτημά τους στηριζόταν σε στέρεη βάση. Σήμερα, αυτή η εικόνα έχει θρυμματιστεί. Αυτός που είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα ηττηθεί, ζητά άμεση προσφυγή στις κάλπες.
Υπάρχει όμως και μια άλλη εξήγηση που είναι πιο επιβαρυντική από τη σουρεαλιστική που προανέφερα. Να ζητά ο Ν. Ανδρουλάκης εκλογές τώρα, ώστε να μην έχουν προλάβει να οργανωθούν τα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα που ενδεχομένως να τον υποβιβάσουν στη μικρή κατηγορία. Γιατί είναι ανεύθυνο; Διότι μεσούντος ενός πολέμου του οποίου ουδείς γνωρίζει το τέλος, δεν μπορεί εσύ να επιδιώκεις η πατρίδα σου να μπει στη διαδικασία τουλάχιστον δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Και γιατί παρακαλώ να είναι δύο οι εκλογικές αναμετρήσεις; Διότι το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ απέκλεισε τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.
Δηλαδή, αφού το κόμμα του έκοψε κάθε γέφυρα σχηματισμού κυβέρνησης από τις πρώτες εκλογές, έρχεται μετά ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και ζητά άμεση προσφυγή στις κάλπες, εν μέσω πολέμου. Με τέτοια πολιτική αντίληψη δεν είναι τυχαία τα ποσοστά ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε του Ν. Ανδρουλάκη. Διότι αν βιάζεται να ηττηθεί από τη Νέα Δημοκρατία, αυτή η πρόθεσή του χρήζει άλλης αντιμετωπίσεως. Αν από την άλλη μεριά αισθάνεται ανασφαλής απέναντι σε μια θεούσα νεοεμφανιζόμενη πολιτικό και σε έναν πρώην πρωθυπουργό που γράφει μόνον ήττες, τότε είναι προφανές πως δεν έχει τα χαρακτηριστικά του ηγέτη.
Και η έλλειψη τέτοιων χαρακτηριστικών αποδεικνύεται και από το γεγονός πως πολλές φορές, τόσο ο ίδιος όσο και συνεργάτες του, έχουν υιοθετήσει το ύφος της κυρίας Κωνσταντοπούλου, ενώ κάποια μειράκια κάνουν διαγωνισμό χυδαιότητας, όπως ο γόνος που δήλωσε, αναφερόμενος στον Μητσοτάκη, «το παιδί δεν κάνει». Να τον χαίρονται εκεί στο ΠΑΣΟΚ αυτό το νεοκουτσαβάκι.
Σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο. Πολύ θετικό το γεγονός πως το ΠΑΣΟΚ από το 4,5% έχει φτάσει κοντά στο 13-15% καθώς παραμένει ακόμα ένα συστημικό κόμμα, όμως αυτά τα ποσοστά του είναι εύθραυστα. Κινδυνεύει να τα δει να μειώνονται από την εμφάνιση των δύο άλλων κομμάτων. Όσο ο λόγος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ παραπέμπει στην Πλεύση Ελευθερίας, τόσο η πίεση που θα δέχεται από τις λαϊκιστικές - αντισυστημικές φωνές θα μετατρέπεται σε απειλή για τη δεύτερη θέση.
