Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών ο γνωστός ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου Άγγελος Αντωνόπουλος.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του evima.gr η εξόδιος ακολουθία τελείται αυτή την ώρα στην Κάρυστο Ευβοίας από τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου.
Ποιος ήταν ο Άγγελος Αντωνόπουλος
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους, γοητευτικούς και πολυπράγμονες ηθοποιούς της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου αλλά και της τηλεόρασης, έχοντας διαγράψει μια λαμπρή πορεία δεκαετιών.
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 16 Ιανουαρίου 1932, ενώ έζησε μέρος των παιδικών του χρόνων και στην Αρχαία Ολυμπία. Κατάγεται από εύπορη οικογένεια της Πάτρας (ο πατέρας και ο παππούς του είχαν οινοποιία). Αν και ξεκίνησε να ασχολείται με το εμπόριο, η αγάπη του για την τέχνη τον κέρδισε. Σπούδασε στη δραματική σχολή του **Θεάτρου Τέχνης** με δάσκαλο τον εμβληματικό **Κάρολο Κουν**, από όπου και αποφοίτησε το 1963.
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε το 1961 (πριν ακόμα αποφοιτήσει) στο έργο *"Η άνοδος του Αρτούρου Ούι"* του Μπέρτολτ Μπρεχτ, υπό τη σκηνοθεσία του Κουν. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής (Λαμπέτη, Καρέζη, Βουγιουκλάκη, Αλεξανδράκη κ.ά.) και έπαιξε σε σπουδαία έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου (Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Ίψεν).
Κινηματογράφος
Στο σινεμά έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία "Ένας μεγάλος έρωτας* (1964) του Ντίνου Δημόπουλου. Συνολικά έχει παίξει σε περισσότερες από 45 ταινίες, ερμηνεύοντας τόσο πρωταγωνιστικούς όσο και χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους. Μερικές από τις πιο γνωστές του συμμετοχές:
Το Χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965)
Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) — στον ρόλο του αυστηρού στρατιωτικού (κουνιάδου της Ελένης)
Εκδρομή (1967) του Τάκη Κανελλόπουλου (ο πρώτος του μεγάλος πρωταγωνιστικός ρόλος)
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969)
Μια γυναίκα στην Αντίσταση (1970)
Παπαφλέσσας (1971)
Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο (1980)
Η τηλεοπτική αποθέωση: «Άγνωστος Πόλεμος»
Αν και η πορεία του ήταν ήδη επιτυχημένη, η απόλυτη καθιέρωση και η τεράστια δημοτικότητα ήρθαν το 1971 μέσα από τη θρυλική τηλεοπτική σειρά του Νίκου Φώσκολου, «Άγνωστος Πόλεμος».
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος υποδύθηκε τον Συνταγματάρχη Διαγόρα Βαρτάνη, έναν ρόλο που καθήλωνε όλη την Ελλάδα μπροστά στους δέκτες (τα ποσοστά τηλεθέασης άγγιζαν το 90%). Λόγω αυτής της τεράστιας επιτυχίας, το 1972 ανακηρύχθηκε «Πρόσωπο της Χρονιάς».
Για πολλά χρόνια υπήρξε αφοσιωμένος δάσκαλος υποκριτικής, μεταδίδοντας τις γνώσεις του σε νεότερες γενιές ηθοποιών.
Εκτός από την υποκριτική, έχει ξεδιπλώσει το ταλέντο του και στο χαρτί, έχοντας εκδώσει βιβλία (μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές), όπως τα "Οι επιβάτες του φεγγαριού" και "Μη μιλάς πατέρα, έχεις πεθάνει".
Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ξεχώριζε πάντα για το ήθος, τη χαμηλών τόνων προσωπικότητά του, την ευγένεια και τη χαρακτηριστική, βαθιά και καθαρή φωνή του, στοιχεία που τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό και στους συναδέλφους του.
Λ. Μενδώνη: Ηθοποιός μεγάλου διαμετρήματος, με έξοχα εκφραστικά μέσα και επιβλητική σκηνική παρουσία
Πληροφορούμενη την απώλεια του Άγγελου Αντωνόπουλου, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Με ιδιαίτερη θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Άγγελου Αντωνόπουλου, ενός από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του, ο οποίος σημάδεψε ανεξίτηλα τη θεατρική σκηνή μας. Ηθοποιός μεγάλου διαμετρήματος, με έξοχα εκφραστικά μέσα και επιβλητική σκηνική παρουσία, αναμετρήθηκε με μέγιστους ρόλους του κλασικού και του σύγχρονου ρεπερτορίου, αφήνοντάς μας υποδειγματικές ερμηνείες. Η ευχέρεια με την οποία υπηρετούσε τους απαιτητικούς αυτούς ρόλους έκρυβε, ωστόσο, πολλή και συνεχή δουλειά, αλλά και τον ίδιο κάθε φορά σεβασμό με τον οποίο τους προσέγγιζε, κάτι που δίκαια του προσδίδει τον χαρακτηρισμό του μεγάλου θεατρανθρώπου.
Το ίδιο και τα περάσματά του από τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, μέσω των οποίων αγαπήθηκε από το μεγάλο κοινό: είχαν όλα τους τη σφραγίδα του ταλέντου, αλλά και της πλήρους εκδίπλωσής του. Τον Άγγελο Αντωνόπουλο θα τον θυμόμαστε πάντοτε για τις ερμηνείες του, ανατρεπτικές, καινοτόμες και πληρέστατες, αλλά και για τη σεμνή κι όμως στιβαρή δημόσια παρουσία του. Γιατί απέφυγε συνειδητά την περιττή έκθεση, υπήρξε όμως δάσκαλος και συμπαραστάτης γενεών ολόκληρων ηθοποιών, όπως και ένας προσηνής άνθρωπος, μακριά από την παραμικρή επιτήδευση.
Στην οικογένειά του, τους συναδέλφους του και τους φίλους του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια».
