«Εδώ, στους κήπους του εκατονταετούς και πλέον Γεωπονικού Πανεπιστημίου, όπου βρίσκομαι χάρη στην ευγενική σας πρόσκληση αγαπητέ κύριε πρύτανη, ο περιπατητής αισθάνεται ότι πραγματώνεται το απόφθεγμα του Αριστοτέλους «Η φύσις μηδέν μήτε ατελές ποιεί, μήτε μάτην». Βρισκόμαστε σε ένα ιδανικό, πολυλειτουργικό αγρόκτημα με εκτεταμένες γεωργικές εγκαταστάσεις, δενδροκομείο, αμπελώνες, πειραματικούς αγρούς, κήπους καλλωπιστικών φυτών, θερμοκήπια, βουστάσια και προβατοστάσια, ορνιθοτροφείο, γαλακτοκομείο και ενυδρείο· σ' έναν από τους λίγους χώρους όπου η πόλη θυμάται ότι κάποτε υπήρξε φύση».
Με αυτά τα λόγια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας ξεκίνησε τον χαιρετισμό του εγκαινιάζοντας απόψε τον «Πράσινο Περίπατο» στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
«Βαδίζοντας σ' αυτή τη μικρή Εδέμ», προσέθεσε, «όπου αποτυπώνεται, μέσα στον αστικό ιστό και παράλληλα με την τεχνολογική πρόοδο, η στοιχειακή σχέση του ανθρώπου με τη γη, βλέπει κανείς ζωντανά τη διαδρομή ενός θεσμού που διαμόρφωσε την ελληνική γεωπονική επιστήμη, την αγροτική εκπαίδευση και την αγροτική πολιτική. Λες και τα μονοπάτια, τα δέντρα, τα φυτά του συγκροτούν ένα μοναδικό αρχείο, όπου δεν αποθηκεύεται μόνο το παρελθόν αλλά καθορίζεται και το μέλλον».
Παράλληλα, ο ΠτΔ σημείωσε ότι «εδώ, στις παρυφές της Ιεράς Οδού, απ' όπου περνούσε κατά την αρχαιότητα η πομπή των Ελευσινίων, οδεύοντας προς το ιερό της Δήμητρας, θεάς συνδεδεμένης με τη γεωργία και τη σπορά, αλλά και με τη σύνδεση του επάνω με τον Κάτω Κόσμο, ο περιπατητής ανακαλεί την ιστορία της ελληνικής γεωργίας, και θαυμάζει τα επιτεύγματα της σύγχρονης έρευνας. Μέσα στο θαλερό περιβάλλον των κήπων του Πανεπιστημίου, έρχεται στον νου η φράση που βάζει στο στόμα του Σωκράτη ο Ξενοφών στον Οικονομικό του: «Καλώς δε κακείνος είπεν, ος έφη, την γεωργίαν των άλλων τεχνών μητέρα και τροφόν είναι. Ευ μεν γαρ φερομένης της γεωργίας έρρωνται και αι άλλαι τέχναι άπασαι… σχεδόν τι και κατά γην και κατά θάλατταν».
Ακολούθως ο κ.Τασούλας χαρακτήρισε τον Πράσινο Περίπατο ως ένα «σημαντικό έργο αναβάθμισης και ανάδειξης της γεωπονικής πανεπιστημιούπολης, μας υπενθυμίζει ότι η βιωσιμότητα είναι καθημερινή πράξη. Είναι η φροντίδα του εδάφους, η κατανόηση των κύκλων της ζωής, η αναγνώριση ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι αλληλένδετη με το περιβάλλον της. Κάτι αρχέγονο ανασαίνει εδώ, καθώς η γεωπονική γνώση είναι η πιο παλιά μορφή σοφίας, η πρώτη οργανωμένη επιστήμη και τέχνη που έβαλε τα θεμέλια για τον ανθρώπινο πολιτισμό και την οργανωμένη κοινωνία. Για να ανθίσει η ζωή «φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ' ένα χαρούμενο χέρι», όπως έγραψε ο Νίκος Γκάτσος στην θρυλική ‘Αμοργό' του. Και ταυτόχρονα, κάτι εξαιρετικά σύγχρονο, καθώς είναι ορατή η αξιοποίηση της τεχνολογίας μέσω της ενσωμάτωσης νέων εργαλείων, μεθόδων και τεχνικών, για τη βελτίωση της παραγωγικότητας και τη συμβολή στη βιωσιμότητα».
Υπογράμμισε, επίσης, ότι «είναι προφανές ότι ο χώρος στον οποίο βρισκόμαστε σήμερα δεν επιλέχθηκε τυχαία για να στεγάσει, το 1920, την Ανωτέρα Γεωπονική Σχολή Αθηνών, τον πρόδρομο του σημερινού Γεωπονικού Πανεπιστημίου. Ιδιοκτησία του διαβόητου βοεβόδα των Αθηνών από το 1774 ως το 1796, Χατζή Αλή Χασεκή, με κτήματα εύφορα και ποικίλες καλλιέργειες, θα μετατραπεί με βασιλικό διάταγμα το 1835 σε δενδρώνα, όταν η πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους θα μεταφερθεί στην Αθήνα. Ανάμεσα στα περιβόλια και τους αγρούς μιας πόλης που αποχαιρετούσε αργά και διστακτικά τον αγροκτηνοτροφικό χαρακτήρα των περιχώρων της, τούτη εδώ η έκταση μεταμορφωνόταν σε τόπο πειραματισμού, καλλιέργειας και μάθησης. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Σχολή απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Χιλιάδες άνθρωποι έπρεπε να εγκατασταθούν, να καλλιεργήσουν, να ζήσουν από τη γη. Η γεωπονική γνώση δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά όρος επιβίωσης. Η Ανωτέρα Γεωπονική Σχολή έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη της γεωργικής πολιτικής, στην αγροτική μεταρρύθμιση, στην αποκατάσταση των προσφύγων, στην οργάνωση των συνεταιρισμών, στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής, στην έρευνα για την καλύτερη απόδοση και ποιότητα των γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Οι πρώτοι καθηγητές και φοιτητές εργάστηκαν με πάθος, συχνά με ελάχιστα μέσα, για να δημιουργήσουν μια επιστημονική βάση που θα στήριζε την αγροτική ανάπτυξη της χώρας».
«Στα χρόνια που ακολούθησαν», ανέφερε στη συνέχεια ο ΠτΔ, «το Πανεπιστήμιο μεγάλωσε μαζί με την Ελλάδα. Πέρασε δυσκολίες, μετακινήθηκε προσωρινά, επέστρεψε, ξαναχτίστηκε. (Το εμβληματικό κεντρικό κτίριο ολοκληρώθηκε το 1954 με τη βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ). Ήταν μια εποχή όπου η χώρα ξαναγεννιόταν, και το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο ήταν μέρος αυτής της αναγέννησης. Σήμερα, στις κρίσιμες συνθήκες που διαμορφώνονται εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, μια εποχή που επίκεντρο της επιστημονικής και οικονομικής μέριμνας αποτελεί η επισιτιστική ασφάλεια, η διατήρηση των υδάτινων πόρων, η προστασία της βιοποικιλότητας, η συνεισφορά του Γεωπονικού Πανεπιστημίου στον πρωτογενή τομέα -βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με πολυδιάστατη επίδραση τόσο στην οικονομική ανάπτυξη όσο και στην κοινωνική συνοχή- εξακολουθεί να παραμένει πολύτιμη. Με την αναβάθμιση, ωστόσο του περιβάλλοντος χώρου της Πανεπιστημιούπολης, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο επιτελεί και μια ευρύτερη χειρονομία μεγάλης κοινωνικής σημασίας: με στόχο τη βελτίωση του μικροκλίματος, τη μείωση του φαινομένου της αστικής θερμικής νησίδας, των επιπέδων του θορύβου και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, προσφέρει στην πολλαπλά επιβαρυμένη περιοχή του Ελαιώνα έναν πνεύμονα πρασίνου, ανεκτίμητο για τους κατοίκους της περιοχής και φιλόξενο για τους φοιτητές. Οι έξοχα αναδιαμορφωμένοι εξωτερικοί χώροι, με μείωση των ασφαλτικών επιφανειών και αύξηση των πεζοδρόμων, η ευφυής θεματική σύνδεση με τους δενδρόκηπους της Πανεπιστημιούπολης, η φύτευση νέων δέντρων, καλλωπιστικών θάμνων και ποών, το νέο δίκτυο άρδευσης που αξιοποιεί τα ήδη υπάρχοντα πηγάδια για την ορθολογική και βιώσιμη διαχείριση του νερού, ο οδοφωτισμός με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας χαμηλής κατανάλωσης, δίνουν το μέτρο του σεβασμού στη βιοποικιλότητα, στην οικολογική ισορροπία και στην γεωπονική παράδοση του Ιδρύματος».
Καταλήγοντας εξέφρασε τη χαρά του «που το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο διατηρεί τη στενή σύνδεσή του με την πράξη και την κοινωνία, μετατρέποντας την ακαδημαϊκή γνώση σε εφαρμόσιμη καινοτομία και μοχλό ανάπτυξης. Χαίρομαι για την εξωστρέφεια του Ιδρύματος, για την αποτελεσματική και δημιουργική προσφορά του και εύχομαι, κύριε πρύτανη, να συνεχίσετε το έργο το καλό, με έμπνευση, ευαισθησία και τόλμη».
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεναγήθηκε από τον πρύτανη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Σπυρίδωνα Κίντζιο, στον «Πράσινο Περίπατο».
