Με την Νικόλ Ηλιοπούλου συναντηθήκαμε σε ένα όμορφο καφέ στα Βριλήσσια, στον ίδιο δρόμο που βρίσκεται το στούντιο Barré La Vie και ο πολυχώρος Luna. Και τα δύο «παιδιά της». Η Νικόλ είναι μια εντυπωσιακή, μελαχρινή, νέα γυναίκα με λαμπερό βλέμμα και αξιοζήλευτο, πολύ γυμνασμένο σώμα.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Τορόντο χορεύουν πάνω της ελληνικά και ιταλικά γονίδια. Έχοντας σπουδάσει Σύγχρονο Χορό σε πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ ήρθε στην Ελλάδα πριν από δώδεκα χρόνια. Η επιστροφή στα πάτρια-ο πατέρας της, ο οποίος διέπρεψε επιχειρηματικά στον Καναδά στον χώρο τη φιλοξενίας, της εστίασης και της ψυχαγωγίας, κατάγεται από ένα χωριό που βρίσκεται μεταξύ Γυθείου και Σπάρτης- συνοδεύτηκε από την απόκτηση των δύο γιων της και μια μεγάλη στροφή στη ζωή της.
Με την ολοκλήρωση των σπουδών της επιστρέφει στο Τορόντο, όπου αναλαμβάνει τη δημιουργία μεγάλων παραγωγών μέσω ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Παραστάσεις πολυπληθείς, με τη συμμετοχή έως και χιλίων ατόμων, στις οποίες - αν και πιτσιρίκα - είχε ενεργό ρόλο σε κάθε στάδιο. Από τη σύλληψη έως την υλοποίηση.
Ύστερα ήρθε η Ελλάδα. Για τον έρωτα. Παντρεύτηκε, απέκτησε τα δυο παιδιά της και για επτά χρόνια αφοσιώθηκε στην οικογένεια. Ωστόσο, η δημιουργική της φύση έμενε ανενεργή. Δεν χόρευε, δεν ονειρευόταν. Κάπως έτσι, οι δρόμοι του ζευγαριού χώρισαν.
«Μετά το διαζύγιό μου έγινα πολύ πιο spiritual, αναζητώντας το νόημα, την ηρεμία και τη σύνδεση με κάτι βαθύτερο. Έστρεψα το ενδιαφέρον μου στην προσωπική εξέλιξη και στη μάθηση. Χωρίς συγγενείς εδώ, οι γονείς μου ζουν και εργάζονται στον Καναδά και χωρίς ουσιαστική βοήθεια, ένιωθα συχνά φόβο, καθώς τα παιδιά μου ήταν τότε πολύ μικρά. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Ωστόσο, μέσα μου ήξερα ότι τα δύσκολα θα περάσουν. Και αυτή τη δύναμη, αυτό το «κάτι» που με κράτησε όρθια, ήθελα να το μοιραστώ και με άλλες γυναίκες».
Η Νικόλ Ηλιοπούλου αναζητούσε έναν τρόπο να το εκφράσει να το επικοινωνήσει. Έχοντας σπουδάσει χορό, αποφάσισε να προχωρήσει σε κάτι δικό της σε σχέση με την κίνηση και την άσκηση. Ολοκλήρωσε με άριστα ένα από τα καλύτερα διεθνή προγράμματα πιστοποίησης Barre, μια μορφή άσκησης που συνδυάζει στοιχεία από μπαλέτο, πιλάτες και γιόγκα, με έμφαση στη στάση του σώματος, τη μυϊκή ενδυνάμωση και τη χάρη της κίνησης.
Συνειδητοποίησε ότι ο πιο «προσιτός» χώρος για μια γυναίκα -εκεί όπου μπορεί εύκολα να στραφεί και να ταυτιστεί με έναν στόχο, όπως η απώλεια βάρους- είναι το γυμναστήριο. Και πράγματι, όπως της λένε οι περισσότερες που περνούν το κατώφλι του στούντιο, αυτός είναι συχνά ο βασικός λόγος που ξεκινούν.
Έτσι γεννήθηκε το στούντιο πριν από τρία χρόνια. Και το βάφτισε Barré La Vie. Από το Barre, στο οποίο πρόσθεσε ένα τόνο και το συνδύασε με τη ζωή, la vie.
«Έπαιξα με τις λέξεις, στόχος μου ήταν ο τίτλος να αποτυπώνει την έννοια της ισορροπίας στη ζωή. Παρατήρησα ότι όσο μεγαλώνουμε, ιδίως οι γυναίκες, τείνουμε να παραμελούμε τις δικές μας ανάγκες. Πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά, να φροντίσουμε το σπίτι, να ανταποκριθούμε στις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις… Και κάπως έτσι, συχνά βάζουμε τον εαυτό μας τελευταίο. Ακυρώνουμε, για παράδειγμα, το γυμναστήριο επειδή προκύπτει κάτι άλλο - που μπορεί να μην είναι πραγματικά τόσο σημαντικό - αλλά, υπό το βάρος των υποχρεώσεων, το αντιμετωπίζουμε ως προτεραιότητα. Κι εκεί ακριβώς χάνεται η ισορροπία που τόσο έχουμε ανάγκη».
Δεν έκανε καμία διαφήμιση, συνειδητά. Ήθελε να χτιστεί οργανικά, από στόμα σε στόμα. Να προσελκύσει γυναίκες που θα νιώσουν μια αυθεντική σύνδεση μαζί της και με τον χώρο. Να δημιουργηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης, που θα επιτρέψει σε αυτή την κοινότητα να εξελιχθεί σταδιακά και να ανοίξει νέους δρόμους και δυνατότητες.
Σήμερα, διατηρεί μια πολύ στενή σχέση με τις μαθήτριές της. Και αυτό, όπως λέει, είναι ένα εξαιρετικό συναίσθημα. «Οι περισσότερες γυναίκες έρχονται σε μένα για μένα», σημειώνει η Νικόλ. Μια ανταμοιβή βαθιά προσωπική, που της δίνει καθημερινά κίνητρο να συνεχίζει.
Μέσα από τα μαθήματά της θέλει να περάσει ένα σαφές μήνυμα: να βρίσκουμε την ισορροπία στην καθημερινότητά μας, εντάσσοντας συνειδητά τον εαυτό μας και την προσωπική μας ευτυχία μέσα σε αυτή.
Και έτσι ήρθε το «new kid in town». Η Luna.
«Ο χώρος Luna ήταν το φυσικό βήμα για να προσφέρω περισσότερα στην κοινότητα του Barré La Vie. Το πιο σημαντικό ήταν η ουσιαστική σύνδεση και η ενδυνάμωση της κοινότητας. Με την παράλληλη δημιουργία ευκαιριών για νέους, άγνωστους δημιουργούς, μικρά brands και καλλιτέχνες που δεν διαθέτουν τον δικό τους χώρο. Να μπορούν να έρθουν σε ένα περιβάλλον καλαίσθητο, με χαρακτήρα και ταυτότητα, και να εκφραστούν. Ουσιαστικά, είναι μια ανταλλαγή: δίνονται ευκαιρίες τόσο στους ίδιους τους δημιουργούς όσο και σε εμάς, που εμπλουτίζουμε συνεχώς τον χώρο με νέες ιδέες και εμπειρίες».
Στο Luna φιλοξενούνται πολύ διαφορετικές δράσεις. Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί εργαστήρια κεραμικής, ζωγραφικής και υαλουργίας, συνεδρίες ηχοθεραπείας, εργαστήρια θεραπευτικής αστρολογίας, καθώς και σεμινάρια προσωπικής ανάπτυξης και νοοτροπίας.
Όλες αυτές οι ιδέες και η υλοποίηση τους δεν ήταν τυχαίες. Είναι θέμα DNA. Οι γονείς της δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στους τομείς της φιλοξενίας και της ψυχαγωγίας έχοντας κατακτήσει την κορυφή. Μεγάλωσε, ουσιαστικά, μέσα σε αυτό το περιβάλλον και από νωρίς ήρθε σε επαφή με τον σχεδιασμό και την οργάνωση εκδηλώσεων, το planning - ένα κομμάτι καθοριστικό για τη συγκεκριμένη βιομηχανία.
«Όλα περιστρέφονται γύρω από την εμπειρία και την ικανοποίηση», λέει. «Από το πώς βιώνεις κάτι, είτε πρόκειται για ένα πάρτι, μια εκδήλωση, ένα μάθημα γυμναστικής ή ένα εργαστήριο». Πριν ακόμη ανοίξει το στούντιο Barré La Vie, είχε ήδη στο μυαλό της κάθε λεπτομέρεια, από τη συνολική εικόνα μέχρι την πιο μικρή πτυχή της εμπειρίας του επισκέπτη.
Συχνά βλέπεις να ανοίγουν στούντιο και στη συνέχεια οι ιδιοκτήτες να απομακρύνονται από την καθημερινότητα. «Εγώ συνεχίζω να διδάσκω κανονικά. Δίνω ενέργεια μέσα από τα μαθήματα - αλλά ταυτόχρονα παίρνω και εγώ ενέργεια από αυτά. Θα ήθελα ίσως να κάνω ακόμη περισσότερα, όμως τα παιδιά μου χρειάζονται την προσοχή και την αφοσίωσή μου».
Πώς επιλέγει τις συνεργάτιδές της; «Όλες οι δασκάλες του στούντιο είναι εξαιρετικές. Τις επιλέγω με βάση το ένστικτο. Λαμβάνω πολλά βιογραφικά, ιδιαίτερα για τη γιόγκα, φυσικά, με ενδιαφέρουν τα τυπικά προσόντα, όμως πάντα επιδιώκω να γνωρίσω την κάθε υποψήφια από κοντά. Εκεί καταλαβαίνω. Μία από τις δασκάλες μας, η Έλενα, ήταν η προσωπική μου γυμνάστρια όταν ήμουν έγκυος, πριν από δώδεκα χρόνια. Είναι μαζί μου από την πρώτη στιγμή του Barré La Vie».
Ο Καναδάς της πρόσφερε πολλά, ωστόσο την απογοήτευε το γεγονός ότι οι άνθρωποι εκεί συχνά ζουν «μέσα σε κουτάκια». «Υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα, χωρίς φαντασία. Πολλοί εγκλωβίζονται σε αυτό το μοτίβο και βλέπεις να υποφέρουν από κατάθλιψη, από δυστυχία, από την κρίση της μέσης ηλικίας. Αυτό δεν το ήθελα για τη δική μου ζωή».
Μια εμπειρία από τα παιδικά της χρόνια στάθηκε καθοριστική. Η μητέρα της, η οποία κατάγεται από τη Σικελία, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού όταν εκείνη ήταν μικρή, έκανε χημειοθεραπείες, έχασε τα μαλλιά της και τώρα, πολλά πολλά χρόνια μετά είναι πολύ καλά στην υγεία της. «Τότε κατάλαβα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο». Ίσως γι’ αυτό, όταν ήρθε η στιγμή της απόφασης, δεν δίστασε. Το ρίσκο άξιζε.
Σήμερα, επιλέγει να είναι παρούσα. Τα παιδιά της αποτελούν πηγή δύναμης και αυτοπεποίθησης. Θέλει να ζει κάθε στιγμή στο έπακρο. Το μότο της Νικόλ Ηλιοπούλου συμπυκνώνεται σε μια φράση :
«Λένε πως έχουμε δύο ζωές, και η δεύτερη ξεκινά τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μόνο μία».
