Με ένα μεγάλο κινηματογραφικό πανηγύρι, μία ενδιαφέρουσα ανοιχτή συζήτηση και ένα masterclass καθώς και πολλές εκπλήξεις για τα παιδιά ολοκληρώθηκε το Σάββατο 27 Ιουνίου το 5ο Evia Film Project στο κατάμεστο Σινέ Απόλλων, στα Λουτρά Αιδηψού, με την προβολή της πολυαγαπημένης ταινίας «Jurassic Park» του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει χειροποίητα κεράσματα από τοπικές επιχειρήσεις, ενώ στην είσοδο του σινεμά οι θεατές έκαναν τατουάζ-μεταξοτυπίες, απόλαυσαν ζογκλερικά και σαπουνόφουσκες και πήραν μαζί τους ως αναμνηστικά αυτής της βραδιάς δωράκια εμπνευσμένα από την ταινία λήξης της διοργάνωσης.
Την τελετή λήξης του 5ου Evia Film Project- της πράσινης πρωτοβουλίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσίασε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος ευχαρίστησε το υπουργείο Πολιτισμού και ειδικά την υπουργό Λίνα Μενδώνη και τον υφυπουργό Ιάσονα Φωτήλα για τη συνεχή υποστήριξή τους στο Evia Film Project αλλά και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
O δήμαρχος Ιστιαίας-Αιδηψού, Γιάννης Κοντζιάς δήλωσε: «Το Φεστιβάλ είναι πλέον κομμάτι της ζωής μας, και νομίζω πως δύσκολα θα μπορέσουμε να σας αποχωριστούμε. Πρέπει να συνεχίσουμε μαζί για πολύ ακόμα, γιατί δεν νομίζω πως η δράση αυτή έχει κάνει τον κύκλο της. Αυτό το οποίο γεννιέται και εδραιώνεται σταδιακά, είναι ότι μπορούμε να βάλουμε την Βόρεια Εύβοια στον χάρτη όσων αναζητούν τόπους γυρισμάτων. Εκτός από την ταινία "Γέρμα" έχουμε άλλες δύο ταινίες που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον να κάνουν γυρίσματα στα Λουτρά Αιδηψού μέσα στην επόμενη χρονιά. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για του χρόνου».
Στη συνέχεια, προβλήθηκε η μικρού μήκους ταινία που έφτιαξαν τα παιδιά που συμμετείχαν στο τετραήμερο παιδικό και εφηβικό εργαστήριο με τίτλο «It's a Wrap! - Φτιάξε το Ντοκιμαντέρ σου», που πραγματοποιήθηκε στην Παιδική Νεανική Βιβλιοθήκη Ιστιαίας-Αιδηψού, στο πλαίσιο του 5ου Evia Film Project. Ακολούθησε η προβολή της επικής περιπέτειας «Jurassic Park» του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας Φεστιβάλ και ΕΚΚΟΜΕΔ
Νωρίτερα, το απόγευμα του Σαββάτου 27 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας ανάμεσα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ), με σκοπό τη βέλτιστη συνεργασία των δύο φορέων και απώτερο στόχο την ανάπτυξη, εξωστρέφεια και διεθνή προβολή της ελληνικής κινηματογραφικής και οπτικοακουστικής δημιουργίας. Το Μνημόνιο Συνεργασίας υπέγραψαν η Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ελίζ Ζαλαντό και ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΚΚΟΜΕΔ Λεωνίδας Χριστόπουλος.
«Χτίζοντας μια διεθνή συμπαραγωγή: Πώς η Γέρμα συνάντησε την Ελλάδα»
Το πρωί του Σαββάτου το Φεστιβάλ φιλοξένησε στο Κέντρο Πολιτισμού «Μελίνα Μερκούρη», μια ανοιχτή συζήτηση με αφορμή τη διεθνή συμπαραγωγή «Γέρμα» που πραγματοποίησε πρόσφατα γυρίσματα και στην Αιδηψό, καθώς και το masterclass του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Φεστιβάλ Ορέστη Ανδρεαδάκη για τη διασύνδεση του δημοτικού τραγουδιού με το κινηματογραφικό είδος του σπλάτερ.
Στην εκδήλωση με τίτλο «Χτίζοντας μια διεθνή συμπαραγωγή: Πώς η Γέρμα συνάντησε την Ελλάδα», συμμετείχαν η line producer 'Αννα Ζωγράφου, η παραγωγός (Neda Film) Αμάντα Λιβανού, η παραγωγός (Neda Film) Κατερίνα Τζούρου και ο Δήμαρχος Ιστιαίας-Αιδηψού Γιάννης Κοντζιάς.
Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο πώς ένα ταξίδι αναζήτησης τοποθεσιών στη Βόρεια Εύβοια στη διάρκεια του 3ου Evia Film Project (fam trip) οδήγησε σε μια μεγάλη ελληνοϊσπανική συμπαραγωγή. Τον λόγο πήρε πρώτη η Αμάντα Λιβανού, η οποία αναφέρθηκε στα πρώτα βήματα αυτού του εγχειρήματος: «Πρόκειται για ένα πρότζεκτ ποικιλότροπα συνδεδεμένο με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ουσιαστικά, η πρώτη γνωριμία με τις Βάσκες συνεργάτιδες έγινε στη διάρκεια της Αγοράς του Φεστιβάλ - απλώς επειδή ήταν τα χρόνια της πανδημίας δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ από κοντά. Η σκηνοθέτις Λάρα Ισαγκίρε Γκαρισουριέτα αποφάσισε να κάνει ταινία το Γέρμα, που αποτελεί διασκευή του θεατρικού αριστουργήματος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ήθελε κάπως να εμπλέξει την Ελλάδα σε όλο αυτό και, έπειτα από παρότρυνση της τότε επικεφαλής της Αγοράς Αγγελικής Βέργου, αποφάσισε να προχωρήσει με Έλληνες συνεργάτες. Ο βασικός πυρήνας και των δύο εταιρειών παραγωγής είναι γυναικείος, και η συνεργασία μας ήταν εξαρχής αρμονική. Από τότε που το Φεστιβάλ τις προσκάλεσε στο 3ο Evia Film Project, η Λάρα αγάπησε την Αιδηψό και όλη την περιοχή, παίρνοντας την απόφαση να συμπεριλάβει το μέρος στην ταινία της».
Αμέσως μετά, η σκυτάλη πέρασε στην 'Αννα Ζωγράφου, η οποία μίλησε για τις προκλήσεις της παραγωγής σε μη αστικούς προορισμούς «Είναι πολύ ευχάριστο και ανανεωτικό να κάνεις γύρισμα στη φύση και όχι στο κέντρο της Αθήνας. Φυσικά, τα γυρίσματα σε εξοχικούς προορισμούς φέρουν προκλήσεις που βαραίνουν την παραγωγή: πέρα από το κόστος, πρέπει να φροντίσουμε για την ασφάλεια των εργαζομένων. Στο συγκεκριμένο γύρισμα μπήκαμε μέσα στο βουνό, στη Δρυμώνα. Είχαμε μαζί μας διασώστη και, επειδή διανύουμε αντιπυρική περίοδο, έπρεπε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο χειριζόμασταν τις γεννήτριες και τον εξοπλισμό συνολικά. Φροντίσαμε επίσης να αποφύγουμε τον κίνδυνο ηλίασης, ειδικά για τους ξένους συνεργάτες μας. Η συνεργασία μας με τον δήμο Ιστιαίας-Αιδηψού ήταν εξαιρετική. Από την πρώτη ημέρα νιώσαμε ευπρόσδεκτοι. Όλος ο κόσμος ήταν ιδιαίτερα βοηθητικός. Αν μπορούσα να έρχομαι μόνο στην Αιδηψό για παραγωγή, θα το έκανα ευχαρίστως», δήλωσε χαρακτηριστικά.
«Αυτό ακριβώς θα έπρεπε να είναι το μότο του Evia Film Project», ανέφερε ο Δήμαρχος Γιάννης Κοντζιάς, σχετικά με την τελευταία δήλωση της 'Αννας Ζωγράφου. «Αυτά τα λόγια είναι εξόχως τιμητικά για εμάς. Η Γέρμα ήταν για εμάς μία από τις πιο γλυκές εμπειρίες που μπορεί να έχει ένας δήμαρχος. Τονίζω πως έχουμε καταγεγραμμένη τη φιλοξενία στο DNA μας, οπότε με χαρά υποδεχτήκαμε τη διεθνή συμπαραγωγή, η οποία αγάπησε τις θερμοπηγές μας και τον ιδιαίτερο τόπο μας, τον πρώτο καταγεγραμμένο τουριστικό προορισμό σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Το Φεστιβάλ καταφέρνει να αφυπνίσει με διάφορους τρόπους την τοπική κοινωνία και μας φέρνει κοντά με ανθρώπους της τέχνης. Κάνει την κοινωνία μας συνολικά πιο γαλήνια και ευχόμαστε η συνεργασία μας να συνεχιστεί και στο μέλλον. Ελπίζουμε πως αυτή η συμπαραγωγή θα οδηγήσει σε επόμενες. Εμείς διαρκώς μαθαίνουμε από εσάς και γινόμαστε καλύτεροι», τόνισε.
«Το γεφύρι της 'Αρτας, ο Χάνιμπαλ Λέκτερ και ένα σπίτι στο δάσος»
Στο masterclass με τίτλο «Το γεφύρι της 'Αρτας, ο Χάνιμπαλ Λέκτερ και ένα σπίτι στο δάσος», με ομιλητή τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ορέστη Ανδρεαδάκη, εξετάστηκε πώς συνδέονται τα δημοτικά τραγούδια με το κινηματογραφικό είδος του σπλάτερ και τις σύγχρονες ταινίες τρόμου.
Ο κ. Ανδρεαδάκης εξήγησε αρχικά ότι στο δημοτικό τραγούδι συναντούμε ορισμένα εξαιρετικά βίαια θέματα και μοτίβα, τα οποία απαντώνται και στο σινεμά τρόμου, δίνοντας παράλληλα διάφορα παραδείγματα που κατεδαφίζουν το στερεότυπο του σπλάτερ ως ενός ανάλαφρου είδους, μεταξύ των οποίων και το αξέχαστο «Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες» (1984) του Γουές Κρέιβεν, όπου ο αγγλικός τίτλος (Nightmare on Elm Street) παραπέμπει στον τόπο της δολοφονίας του Τζον Κένεντι.
Στη συνέχεια, στάθηκε σε μία ακόμη κοινή συνισταμένη ανάμεσα στα δημοτικά τραγούδια και τις ταινίες σπλάτερ, την εισβολή της ασυνείδητης επιθυμίας στο συνειδητό, αναλύοντας συγχρόνως μια φαινομενική αντίθεση που διατρέχει το είδος του σπλάτερ. «Το σπλάτερ θεωρείται "φτηνό" είδος γιατί χειραγωγεί τον θεατή και εκβιάζει τον φόβο του με εύκολα κόλπα. Κι όμως σε πολλές από αυτές τις ταινίες διακρίνουμε εξαίσια σχόλια για πορνογραφία της βίας και την ηδονοβλεπτική συνενοχή του θεατή, ίσως μάλιστα να αντανακλούν την εποχή μας - το πώς βλέπαμε και εξακολουθούμε να βλέπουμε, για παράδειγμα, σε ζωντανή σύνδεση από το κινητό μας τα βασανιστήρια στο Γκουαντάναμο και στις φυλακές του Ιράν ή την τραγωδία στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν υποπίπτουμε κι εμείς με αυτόν τον τρόπο σε μια ηδονοβλεπτική συνενοχή απέναντι στα αληθινά εγκλήματα που συμβαίνουν ολόγυρά μας;» σημείωσε.
Αμέσως μετά, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ έκανε αναφορά στις παραλογές, στην κατηγορία δηλαδή των δημοτικών τραγουδιών που αφηγούνται ακρότατες συμπεριφορές, χαρτογραφώντας τη διαδρομή που ακολούθησαν αυτές οι ιστορίες βίας, από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους μέχρι το δημοτικό τραγούδι και τη σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία. Μάλιστα, με σημείο αναφοράς την πασίγνωστη παραλογή «Του νεκρού αδερφού», φώτισε έναν ακόμη κοινό άξονα που συνδέει το σπλάτερ και τα δημοτικά τραγούδια: «Πολλές παραλογές όπως και αμέτρητα σπλάτερ τοποθετούν τη δράση τους έξω από τον αστικό ιστό. Είτε στο ίδιο το δάσος, όπως για παράδειγμα είδαμε χθες στο "Παρασκευή και 13", είτε στα προάστια μεγάλων πόλεων. Και ο λόγος είναι ότι παραπέμπουν σε εκείνη τη βουκολική εποχή, κατά την οποία τα φαντάσματα, τα τέρατα, τα ξωτικά ήταν μέρος της καθημερινότητας και το κακό καιροφυλακτούσε στις σκιές του δάσους».
Ακολούθως, πραγματοποίησε μια εκτενή και πλουραλιστική αναφορά στον τρόπο με τον οποίο αναπαρίσταται η πράξη της αυτοχειρίας στα δημοτικά τραγούδια αλλά και σε πολλές θρυλικές ταινίες από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, ανατρέχοντας την ίδια στιγμή στις πατριαρχικές ρίζες ειδεχθών εγκλημάτων όπως η αδελφοκτονία, η μητροκτονία και η γυναικοκτονία.
Αντί επιλόγου, ο Ορέστης Ανδρεαδάκης απευθύνθηκε στους φοιτητές του Τμήματος Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών: «Τα θέματα που θα σας απασχολήσουν βρίσκονται ήδη στη λαϊκή παράδοση, στις κλασικές τραγωδίες και στην τοπική μας διήγηση, ενώ τα προβλήματα που αντιμετώπισαν όλοι αυτοί οι δημιουργοί θα τα αντιμετωπίσετε κι εσείς πολύ σύντομα. Καταφύγετε σ' αυτούς - θα βρείτε τολμηρές λύσεις, που παραβιάζουν και παραβαίνουν τους κανόνες, όπως στο Η μάνα η φόνισσα: "Έχω δυο μέρες να το ιδώ και τρεις να το φιλήσω, κι αν δε το ιδώ ως το βραδύ θε να παραλοήσω". Γιατί βραδύ και όχι βράδυ; Γιατί υπακούει σε μια εσωτερική μουσικότητα, επομένως είναι απαραίτητο να τονιστεί στη λήγουσα. Το συγκεκριμένο δημοτικό τραγούδι παραβιάζει λοιπόν τη γραμματική με τον ίδιο τρόπο που ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ παραβίασε τον κανόνα του άξονα, με τον ίδιο τρόπο που ο Στίβεν Σπίλμπεργκ παραβίασε τον κανόνα του άξονα στο "Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν", γιατί δεν του έβγαιναν το μέτρο, η μουσικότητα και ο ρυθμός. Παραβιάστε λοιπόν τους κανόνες που σας μάθανε, για να σας βγει το μέτρο. Ανατρέξτε σ' αυτούς τους κλασικούς και λαϊκούς συγγραφείς και ποιητές και γυρίστε τις ταινίες σας όπως ακριβώς τις έχετε φανταστεί».
