Υπάρχει μια παθογένεια που συνοδεύει τη Θεσσαλονίκη σαν δεύτερη φύση, και δεν είναι, όπως συχνά υποστηρίζεται, η απουσία διαλόγου. Είναι, αντιθέτως, η αδυναμία της να τον ολοκληρώσει.
Στην πόλη αυτή ο διάλογος σπανίως καταλήγει σε απόφαση. Αλλά τείνει να αυτονομείται, να μετατρέπεται σε διαρκή κατάσταση και σε ένα ντε φάκτο δικαίωμα αρνησικυρίας απέναντι σε κάθε βήμα προς τα εμπρός.
