Συντονισμένη η επίθεση κατά τριών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Απόδειξη πως κάποιο κέντρο σχεδίασε τις επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Διόλου τυχαίο το γεγονός πως αυτές οι επιθέσεις ακολούθησαν την αντισημιτική περιπολία της ντροπής του Ρουβίκωνα. Ήταν μια κλιμάκωση - απάντηση απέναντι στην καταδίκη αυτής της περιπολίας.
Συγχρόνως οι τρομοκράτες ήθελαν να προκαλέσουν μια γενικότερη αναταραχή στη ζωή της Θεσσαλονίκης μέσα στην τουριστική περίοδο. Και κυρίως να προκαλέσουν φόβο, αφού εκρήξεις αυτοσχέδιων μηχανισμών μέσα στη βαθιά νύκτα, σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, στέλνουν μηνύματα ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Σε αυτές τις περιπτώσεις το ενδεχόμενο θανάσιμων τραυματισμών δεν μπορεί να αποκλειστεί, καθώς οι τρομοκράτες θεωρούν αυτό το ρίσκο ως μέρος της δράσης τους και των επιλογών τους. Δε θέλουν να σκοτώσουν, αλλά και αν αυτό συμβεί δε θα στενοχωρηθούν.
Η επίθεση με γκαζάκια - ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το υποκοριστικό - συνήθως έχει τον χαρακτήρα μιας ενέργειας με light χαρακτηριστικά τρομοκρατίας, και πολύ κακώς, διότι στην προκειμένη περίπτωση προκάλεσε πέντε τραυματισμούς και είναι ευτύχημα που αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Προφανώς, οι δράστες παρακολουθούσαν τα θύματά τους, γνώριζαν πού έμεναν και κτύπησαν. Μέχρι τώρα οι περισσότερες επιθέσεις που δέχονταν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος είχαν μια ακτιβιστική μορφή με τρικάκια και σπρέι. Όταν όμως προσπερνάμε τον ακτιβισμό σφυρίζοντας αδιάφορα ή υποβαθμίζουμε τη σημασία αυτής της «παρέμβασης», ανοίγουμε χωρίς να το θέλουμε την πόρτα στον τραμπουκισμό και στην τρομοκρατία. Διότι υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ ακτιβισμού - τραμπουκισμού και τρομοκρατίας. Πολύ εύκολα περνάς από το ένα στάδιο στο επόμενο. Στις στρατολογήσεις λειτουργούν σα συγκοινωνούντα δοχεία, καθώς τα μεταξύ τους όρια πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα.
Συνεπώς, όσοι ασπάζονται εξωθεσμικές πολιτικές πρακτικές στρώνουν το έδαφος για πράξεις σαν αυτές που έζησε η Θεσσαλονίκη αυτές τις ημέρες. Όταν δαιμονοποιούν τον πολιτικό αντίπαλο, οπλίζουν το χέρι του κάθε φανατικού ο οποίος πιστεύει πως είναι ένας μικρός λαϊκός εκδικητής. Σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια βρίσκονται από πίσω ηθικοί αυτουργοί, οι οποίοι λόγω και έργω καλλιέργησαν το κλίμα της πόλωσης και της εχθροπάθειας έτσι ώστε οι τρομοκράτες να κτυπήσουν παρατάξεις και πρόσωπα.
Τρεις ταυτόχρονες επιθέσεις, με πέντε τραυματίες, είναι ένα γεγονός ιδιαίτερα βαρύ για τη Θεσσαλονίκη, πολύ περισσότερο όταν τα θύματα, οι στόχοι, ήταν όλοι στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Θα είναι σοβαρό λάθος, ίσως στρατηγικής σημασίας, αν οι διωκτικές αρχές και η κοινωνία της πόλης αποσυνδέσουν την αντισημιτική περιπολία της ντροπής με τις τρεις τρομοκρατικές ενέργειες. Και δεν αναφέρομαι στο αν υπάρχει λειτουργική σύνδεση των δραστών αυτών των πράξεων, αλλά στην κοινή στόχευσή τους. Την πρόκληση του φόβου και της αβεβαιότητας.
