Πλεύση Ελευθερίας, ΜεΡΑ 25 και Νέα Αριστερά, ελάχιστες έχουν ιδεολογικές διαφορές, αν υποθέσει κανείς ότι εμφορούνται από κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία και δεν είναι καιροσκόποι της συμφοράς.
Κοινό σημείο είναι ότι και οι τρεις, θεωρούν την κωλοτούμπα του Τσίπρα το 2015, ως «ήττα» αν όχι «προδοσία». Ακόμα και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ηγετικό στέλεχος της Νέας Αριστεράς, που υπέγραψε εν τούτοις το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο ξεπατώνοντας τη μεσαία τάξη στους φόρους, δήλωσε πρόσφατα και με αρκετή δόση μελαγχολίας: «ναι, ηττηθήκαμε τότε».
Κι αν η «ήττα» αυτή συνιστά έναν επώδυνο μεν αλλά αναγκαίο συμβιβασμό όπως τα κατάφεραν το πρώτο εξάμηνο του ‘15, διερωτάται κανείς, πώς οι άνθρωποι αυτοί θα όριζαν τη «νίκη».
Λέγοντας προφανώς ένα «γενναίο» OXI και κάνοντας την Ελλάδα Κούγκι, με δραχμή αντί ευρώ, μια δραχμή που θα είχε υποτιμηθεί από 60 έως και 80%, φέρνοντας μία πρωτοφανή δυστυχία και εξαθλίωση;
Και αφήνουμε κατά μέρος τη γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας που θα ήταν πια και με τη βούλα ένα failed state, ένας παρίας κι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, έρμαιο στις ορέξεις του κάθε επιθετικού γείτονα.
Με αυτό το δεδομένο, διερωτάται επίσης κανείς γιατί αυτοί οι τρεις κομματικοί σχηματισμοί δεν συμπράττουν, ιδιαίτερα τώρα που δημοσκοπικά κινούνται από την πτώση και απαξίωση (Πλεύση, ΜεΡΑ) έως και την εξαΰλωση (ΝΕΑΡ).
Μόλις προχθές ο επικεφαλής της ΝΕΑΡ, απέρριψε σχετική πρόσκληση του Βαρουφάκη προσωπικά προς τον ίδιο, λέγοντας ότι «η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως συνεργασία ενός κόμματος με έναν αστερισμό προσωπικοτήτων γιατί αυτό από μόνο του δεν αποτελεί μία διαδικασία ενότητας, ζύμωσης και κοινής δράσης…».
Και αν μεν η «ζύμωση» είναι το πρόβλημα, να το καταλάβουμε. Ζύμωση άλλωστε είναι αυτή, κάτι παραπάνω θα ξέρει.
Αλλά πώς γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι να συνεργάστηκαν κάποτε αρμονικότατα με τα ακροδεξιά παρτάλια του Καμμένου και τώρα να μην τα βρίσκουν μεταξύ τους ενώ λένε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα;
Η απάντηση είναι ότι κατ' αρχήν και όταν πρόκειται για την εξουσία, δεν έχουν κανενός είδους ηθική αναστολή να συμμαχήσουν και με τον Κασιδιάρη ακόμα τον οποίο για την περίσταση μπορεί και να βαφτίσουν και «κεντρώο πατριώτη», όπως άλλωστε έκαναν τότε και με τον Καμμένο.
Αλλά όταν απουσιάζει το κίνητρο, η προοπτική και ο συγκολλητικός ιστός της εξουσίας, τότε εμφανίζεται αυτομάτως το επικρατούν γονίδιο της διχόνοιας και της φαγωμάρας που είναι άλλωστε γραμμένο στο πολιτικό τους DNA κι ας μιλούν κατά τ’ άλλα για «ενωτικά σχήματα», «ανασυνθέσεις», «λαϊκά μέτωπα», «συνεργασίες με συλλογικότητες και κινήματα» και άλλα τέτοια φούμαρα και παπάτζες.
Αλλά κατά παράδοξο τρόπο, αυτή η σχιζοφρένεια, ήταν και αυτό που μας έσωσε 11 χρόνια πριν από την απόλυτη καταστροφή.
Γιατί ενώ οι ίδιοι έγιναν από τότε χίλια κομμάτια, έδωσαν ταυτόχρονα και μια ευκαιρία στο μέτωπο της λογικής να πάρει κεφάλι.
Ένα μέτωπο που πρέπει τώρα να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.
Γιατί το άλλο μέτωπο, αυτό της παράνοιας, θεωρεί ότι έχασε μεν μια μάχη αλλά όχι τον πόλεμο. Και απειλεί τώρα να πάρει τη ρεβάνς βυθίζοντας τη χώρα στο χάος και την ακυβερνησία.
