Ακόμη και τις πρόσφατες περιόδους που το ΠΑΣΟΚ φλέρταρε με τον κίνδυνο να βρεθεί εκτός Βουλής και ταλανιζόταν, τα συνέδριά του διατηρούσαν μια περίεργη δυναμική. Σαν τον παλιό αριστοκράτη που, αν και έχει ξεπέσει, έχει κρατήσει ένα ακριβό σερβίτσιο και ένα καλό τραπεζομάντηλο, μαζί με τους καλούς του τρόπους, ώστε να παρουσιάζει ένα φτωχικό γεύμα σαν μια γευστική εμπειρία! Οι «σύντροφοι» του ΠΑΣΟΚ, στην αυλαία του 4ου τακτικού Συνεδρίου, πρόσφεραν μια καλή εικόνα, οργανωτικά και επικοινωνιακά.
Τα στιγμιότυπα που ξεχώρισαν, και για τις παραπολιτικές στήλες, ήταν ο ζεστός εναγκαλισμός του Νίκου Ανδρουλάκη με την Άννα Διαμαντοπούλου (σφραγίδα της συμμαχίας τους), η μονομερώς «θερμή» αγκαλιά στον Χάρη Δούκα (ο δήμαρχος έσπευσε βιαστικά να αποτραβηχτεί), η χαλαρή αγκαλιά στον Παύλο Γερουλάνο. Μια χλιαρή χειραψία με τον Γιώργο Παπανδρέου, που στεκόταν δίπλα-δίπλα με τον «περασμένα–ξεχασμένα» Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος υποδέχθηκε τον πρόεδρο Νίκο με ευδιάκριτη πολιτική πατρικότητα. Ευσταλής και αειθαλής ο Απόστολος Κακλαμάνης, διακριτικός και σίγουρος ο Κώστας Λαλιώτης, ευτυχής και γεμάτος αυτοπεποίθηση ο «θηρευτής» Νίκος Φαραντούρης, ακεφής ο Μιχάλης Κατρίνης.
Η είσοδος του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη στο τερέν έγινε με σύγχρονο ήχο· ανέβηκε, όμως, στο βήμα με το πασοκικό «θα τον τρελάνουμε τον ήλιο… με το νταούλι και το ζουρνά». Την ώρα που φώναζε ότι το ΠΑΣΟΚ, ενωμένο, δυνατό και… σύγχρονο, ετοιμάζεται για μια πορεία νίκης και προοπτικής, ξεπήδησε από το πράσινο χρονοντούλαπο το σύνθημα «Νίκο γερά να πέσει η δεξιά». Ο αρχηγός έπιασε τον παλμό, ζήτησε «όλοι μαζί να πέσει η Ν.Δ.» και, εν συνεχεία, ανέπτυξε το… όραμα κάθε σοσιαλιστή για μια καλύτερη ζωή για όλους.
Επανέλαβε χθες ο Νίκος Ανδρουλάκης ότι με το ΠΑΣΟΚ «η στέγαση θα γίνει ξανά δικαίωμα» και ότι, ως κυβέρνηση, θα βάλει πλαφόν στα ενοίκια και στις αυξήσεις. Εμφάνισε ως πρόγραμμα για τη στέγαση μέτρα τα οποία υλοποιεί ήδη η κυβέρνηση, δίνοντας την εντύπωση ότι, άπαξ και αναλάβει τη διακυβέρνηση, η στεγαστική κρίση —που είναι πανευρωπαϊκό πρόβλημα— θα εξαφανιστεί. Μεταξύ 2015 και 2025, οι τιμές των κατοικιών σε ολόκληρη την Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά 60,5%, αλλά από το Συνέδριο ο Ανδρουλάκης παρουσίασε τη λύση όπως ο Τσίπρας κάποτε το «σκίσιμο των μνημονίων». Η χώρα, όμως, δεν είναι ένα απομονωμένο χωριό.
Σε αυτούς που απευθύνεται ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για την πολιτική αλλαγή, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό, συγγενείς και φίλους που γνωρίζουν ποιο είναι το κόστος ζωής στην υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία δήθεν ευημερεί ενώ η Ελλάδα πένεται. Το προσκλητήριο της Χαριλάου Τρικούπη προς κάθε μετριοπαθή πολίτη που θέλει ευημερία και σταθερότητα προσκρούει στις «λύσεις Χάρι Πότερ» που εμφανίζει.
Εξάλλου, όπως δείχνουν και τα στρογγυλά τραπέζια του Συνεδρίου, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ συγκροτεί ατζέντα και «στράτευμα» κατάληψης της εξουσίας. Η θεματολογία είναι σαν να επελέγη από το club του Καπνεργοστασίου. Οι σύγχρονες προκλήσεις απουσιάζουν: cyberbullying, deep fake news, οικονομικός εγγραμματισμός των νέων, κλιματική κρίση.
«Νίκο γερά να πέσει η δεξιά», όπως φώναζαν οι νεολαίοι του κόμματος.
Η ήττα της Ν.Δ. του Μητσοτάκη είναι το μόνο «αφήγημα» που, δυστυχώς, μπορεί να αρθρώσει το ΠΑΣΟΚ, για να περιμαζέψει το ετερόκλητο πλήθος που κάποτε μαζεύτηκε και πορεύτηκε υπό τη σημαία του Αλέξη Τσίπρα. Στο κόμμα καταπιάνονται ακατάπαυστα, όπως ανέφερε περήφανος ο πρόεδρος του Συνεδρίου Βαρδακαστάνης, για να καταρτίσουν τη «μαύρη βίβλο» της Ν.Δ. Το κυβερνητικό πρόγραμμα δεν αποτελεί προτεραιότητα. Αρκεί η αναφορά σε αποσπασματικά πραγματάκια και η ταμπέλα «κοστολογημένο».
Σχετικά με το ζήτημα που ταλάνισε τις σχέσεις των πρωτοκλασάτων το προηγούμενο διάστημα, ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένα επίδικο. Η αντίθεση σε οποιαδήποτε συμπόρευση με τη Ν.Δ. είναι απόλυτη και καθαρή. Θα έχει, μάλλον, ελάχιστη σημασία αν την Κυριακή σκληρύνουν το σημείο «13» της πολιτικής απόφασης, που αναφέρει: «Πολιτική αλλαγή σημαίνει στρατηγική ήττα της Νέας Δημοκρατίας και της πολιτικής της – πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία σε οποιονδήποτε κυβερνητικό ρόλο», και προσθέσουν «υπό οποιοδήποτε αποτέλεσμα».
Στις κάλπες που θα στηθούν, οι πολίτες θα φτάσουν γνωρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ανοιχτό σε συνεργασία με Τσίπρα, Κωνσταντοπούλου, μέχρι τον Βελόπουλο, αλλά ποτέ με Μητσοτάκη, Λιβάνιο, Πιερρακάκη, Σκέρτσο κ.λπ. Γνώση που ίσως άρει τα διλήμματα για τους μετριοπαθείς και νουνεχείς πολίτες, στους οποίους ο Ανδρουλάκης ζητεί να συστρατευτούν για την πολιτική αλλαγή.
Τα πράγματα είναι μάλλον απλά, όπως τα είχε θέσει στο 12ο Συνέδριο της Ν.Δ. το 2018 ο Μητσοτάκης, όταν διεκδικούσε την πρωθυπουργία. Και στις επόμενες εκλογές θα αναμετρηθούν ξανά δύο κόσμοι: από τη μία η ευθύνη, το μέτρο και το αποτέλεσμα και από την άλλη ο λαϊκισμός, ο τυχοδιωκτισμός και οι μπαρούφες.
Το ΠΑΣΟΚ, διαλέγοντας συμμαχίες, λόγο και στρατηγική, έχει ήδη διαλέξει όχθη. Ίσως δεν έχει και άλλη στρατηγική. Μια νίκη και τρίτη θητεία Μητσοτάκη θα υποχρεώσει το κόμμα, που ζει με το κλέος του παρελθόντος, να βγάλει στο σφυρί και το τελευταίο «καλό σερβίτσιο» και «τραπεζομάντηλο».
