Ο Ανδρουλάκης και η παρέα του, είχαν τη φαεινή ιδέα να ξεκινήσουν σκληρό ροκ νομίζοντας οτι έτσι θα καλύψουν ζωτικό χώρο στα αριστερά τους, ώστε να προλάβουν τον Τσίπρα που όπως φαίνεται, έρχεται με σχέδιο να λεηλατήσει ξανά ο,τι κινείται στον άξονα αυτό και στον οποίο απευθύνεται σήμερα και το ΠΑΣΟΚ.
Εκφράσεις όπως «εγκληματική οργάνωση», «συμμορία», κοινοβουλευτική πλειοψηφία υποδίκων και «μαφία» για μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, είναι στην ημερήσια διάταξη αλλά ελάχιστα παραπέμπουν σ’ενα σοβαρό θεσμικό κόμμα που ισχυρίζεται μάλιστα οτι θα βγεί πρώτο στις εκλογές και θα κυβερνήσει τη χώρα για να φέρει την «κάθαρση».
Η τακτική, που ούτως ή άλλως δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυής, αποδείχθηκε αναποτελεσματική.
Τσίμπησαν μεν κάτι λιμά στις δημοσκοπήσεις αλλά με κραυγές και κατάρες, δεν πείθεις πολύ κόσμο παρά μόνο κάτι λίγους φανατικούς και δεν πας μακριά.
Διώχνεις απεναντίας σκεπτόμενους, νουνεχείς ανθρώπους και νοικοκυραίους που αποστρέφουν το βλέμμα από τέτοιες πρακτικές και τρομάζουν και μόνο στην ιδέα μιας χαοτικής ακυβερνησίας που θα βάλει τη χώρα σε περιπέτειες. Γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει το «νίκη με μια ψήφο διαφορά και μετά βλέπουμε».
Η οξύτητα προφανώς και δεν είναι επιθυμητή, το ευκταίο θα ήταν να υπάρχει ήπιο πολιτικό κλίμα ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίες συναινέσεις για μεταρρυθμίσεις και συνταγματική αναθεώρηση, αλλά το ταγκό θέλει δύο.
Και η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής πολύ καιρό πριν.
Πότε με τη θεσμικά απαράδεκτη άρνησή του να συναντηθεί με τον Μητσοτάκη όταν εξελέγη αρχηγός πρώτη φορά το 2021 και πολύ πριν το θέμα των υποκλοπών, πότε επιχειρώντας ξεδιάντροπα να φορτώσει την Καϊλή στη ΝΔ λέγοντας οτι ήταν Δούρειος Ίππος της και πότε αποκαλώντας του εκσυγχρονιστές πασόκους που συνεργάστηκαν με τον Μητσοτάκη, «νεογενίτσαρους».
Ας μην διαμαρτύρεται λοιπόν τώρα.
Γιατί αυτό το παιχνίδι που διάλεξε, αυτούς τους κανόνες έχει.
