Μόλις ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε αντιμέτωπος με στοιχειώδεις και εύλογες δημοσιογραφικές ερωτήσεις για τον πρότερο πρωθυπουργικό του βίο, καθώς επιδιώκει να επανέλθει στο Μέγαρο Μαξίμου, οδηγήθηκε σε ένα εντυπωσιακό αυτογκόλ, ανάλογο με αυτό της Μαρίας Καρυστιανού όταν μας υπέδειξε πως πρέπει να συζητήσουμε ξανά το θέμα των αμβλώσεων.
Από τη στιγμή που στη συνέντευξη στον Ν. Χατζηνικολάου ισχυρίστηκε χωρίς να κομπιάσει, ότι «έπρεπε να είχε κλείσει από την πρώτη μέρα τις τράπεζες» ενώ περηφανεύτηκε ότι « με το 63% (του δημοψηφίσματος) θα μπορούσα να πάω την χώρα όπου ήθελα», προκλήθηκε ένα ανακλητικό σοκ. Σχεδόν άμεσα ένα επιδραστικό και διαδραστικό σύστημα, σπεύδει να επιδιορθώσει την προφανή ζημιά.
Διαβάζουμε λεπτομερειακές καταγραφές, οικονομικές αναλύσεις και επεξηγήσεις για τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά επιτεύγματα της διακυβέρνησης Τσίπρα, τα οποία προφανώς οι χαζοέλληνες δεν κατανόησαν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και οι σύντροφοί του δεν κατάφεραν να τα υπερασπιστούν. Παρατηρείται όμως, μια κραυγαλέα παράλειψη και μια αφόρητη αδικία από τους όψιμους απολογητές και αναλυτές της τεράστιας προσφοράς του πρώην πρωθυπουργού.
Τα επιτεύγματα – με μοναδική ίσως εξαίρεση τη Συμφωνία των Πρεσπών – ανήκουν εξίσου στον κύριο Πάνο Καμμένο. Ας μην τον εμφανίζουν λοιπόν ως «μοναχοφάη» σε σχέση με τα «δώρα» που άφησε πίσω του, στη χώρα και στην κοινωνία. Όσο ακριβώς συνέβαλε στην ανάπτυξη ο κ. Τσίπρας άλλο τόσο συνέβαλε και ο κ.Καμμένος κι ας τον βγάζουν από την κυβερνητική εξίσωση.
Είναι επίσης ασυγχώρητη αγνωμοσύνη στους συντρόφους του όπως ο Νίκος Παππάς, ο Παύλος Πολάκης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Κ.Γαβρόγλου, ο Γ. Σταθάκης, ο Π. Σκουρλέτης κ.α οι οποίοι σε επιμέρους τομείς επέδειξαν… σπουδαίο έργο.
Οι rebranders του ατόμου και πολιτικού Τσίπρα, βιώνουν μια τεράστια απογοήτευση. Η προσδοκία και η αναμονή για το κόμμα των προσωπικοτήτων και των ηθικών που θα ηγηθεί, είναι αναιμικές. Μόλις ένας στους πέντε ψηφοφόρους διατηρεί ζεστό ενδιαφέρον για αυτό το κάτι που «ψήνεται».
Ο Ν.Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ αισθάνονται όχι αδίκως, ότι ούτε μια στο εκατομμύριο δεν χάνουν τη δεύτερη θέση από τον Τσίπρα, ο οποίος απειλείται από τη Μαρία Καρυστιανού και μια συμμαχία της με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία εντόνως φημολογείται έως προεξοφλείται.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επιθετική και υβριστική ρητορική προς τον πρωθυπουργό, τον οποίο αποκάλεσε «απατεώνα» είναι η απεγνωσμένη κραυγή «είμαι και εγώ εδώ».
Από το 2019, όταν και έχασε για πρώτη φορά από τον Μητσοτάκη έως και τώρα, προσπαθεί να μεταφέρει στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, ιδιότητες, συμπεριφορές και πρακτικές που έγιναν brand name του ιδίου και της διακυβέρνησης του. Σε έναν από τους καταλόγους που κυκλοφορεί, ώστε να φανεί πόσο σπουδαία πράγματα πέτυχε όταν κυβέρνησε χωρίς το Λαφαζάνη και τη Ζωή, υπογραμμίζεται εμφατικά ότι πέρασε η θητεία του χωρίς σκάνδαλα. Για την ακρίβεια ουδείς ασχολήθηκε να ξεσκονίσει σκάνδαλα και σκανδαλάκια της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, τα οποία κάρφωναν μόνοι τους. Και υποκλοπές και μίζες και μαύρο χρήμα και μαύρα ταμεία, και ΣΥΡΙΖΑ bank καταγγέλθηκαν. Αλλά επειδή ο Μητσοτάκης έθεσε ως πολιτικό πρόταγμα την κανονικότητα, την αποτοξίνωση από το διχασμό και τη διχόνοια και να προχωρήσει η χώρα, επήλθε αυτό που η λαϊκή σοφία αποτυπώνει ως «άπιαστος κλέφτης, καθάριος νοικοκύρης».
Επίσης, η καταστροφική διαπραγμάτευση που τίναξε στον αέρα τις τράπεζες, η σκανδαλώδης αναδιανομή εισοδημάτων, περιουσιών, και επιχειρήσεων, που έγιναν λεία στα χέρια των ισχυρών, φτιάχνει έναν ακόμη πιο εντυπωσιακό κατάλογο μαύρων επιτευγμάτων.
Οι πολίτες δεν ξέχασαν. Οι ολιγάρχες ομοίως. Και μόνον ο πρώην πρωθυπουργός καμώνεται ότι δεν θυμάται.
