Ο πρωθυπουργός απογοήτευσε οικτρά τους εχθρούς του, με τη δημόσια δήλωση - ή όπως θα έλεγαν οι ψευδοπροοδευτικοί, την αδιαμεσολάβητη απεύθυνσή του στους πολίτες - στη σκιά των δικογραφιών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ2, που σκορπίζονται στον αέρα σαν χαρτοπόλεμος.
Επιλέγει, για μια ακόμη φορά να μετατρέψει τις πικρές, πολιτικά, στιγμές για τον ίδιο, την κυβέρνηση και την παράταξη της ΝΔ, σε «ωδίνες» κίνησης, ρήξης, πρότασης για αλλαγή. Προέτρεψε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να επιταχύνει τις διαδικασίες των διώξεων, διαβεβαίωσε ότι θα υπερασπιστεί το κατακτημένο τεκμήριο αθωότητας των βουλευτών που εμφανίζονται εμπλεκόμενοι, υπογραμμίζοντας ότι και ο ίδιος δεν είναι προϊόν πολιτικής παρθενογένεσης, αλλά ταυτόχρονα ξεκαθάρισε ότι ουδείς μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι το ρουσφέτι είναι γαλάζιο αμάρτημα.
Ο πρωθυπουργός απογοήτευσε τους εχθρούς του, επειδή δείχνει ελάχιστη προθυμία να συρθεί σε εκλογές σαν αυτές που υποχρεώθηκαν ή επέλεξαν προκάτοχοί του. Είτε για να μηδενίσουν το κοντέρ της αποτυχίας τους ή να περάσουν από το καθαρτήριο της κάλπης, αδιαφορώντας πλήρως για το εάν η κάλπη που έστηναν για να λύσουν τα πολιτικά τους αδιέξοδα, μεγάλωνε τα αδιέξοδα της χώρας και των πολιτών.
Αρέσει δεν αρέσει, συμφωνούν δεν συμφωνούν οι ανησυχούντες για την πορεία της χώρας, ο πρωθυπουργός επιλέγει τη μάχη από τη φυγή. Πρακτικά έχει δίκιο χρίζοντας τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όσα αποκαλύφθηκαν ως τη νέα αφετηρία μάχης. Διότι η μάχη της κυβέρνησης με το κράτος - φυτώριο της αγοραίας σχέσης πολιτικού και πολίτη, που ξεκίνησε το 2019 έχει ήδη αποτελέσματα. Στις εφορίες, στο κτηματολόγιο, στις πολεοδομίες, στον ΕΦΚΑ, στα αστυνομικά τμήματα, στα νοσοκομεία, στις υπηρεσίες. Εκεί όπου η ψηφιοποίηση και η απρόσωπη σχέση κράτους και πολίτη, έβαλε φρένο στο αλισβερίσι. Το Gov.gr ,οι πλατφόρμες που κούμπωσαν πάνω του, είναι απόδειξη ισχυρής βούλησης μετασχηματισμού της χώρας.
Ο πρωθυπουργός δεσμεύθηκε για την περαιτέρω ενίσχυση της ψηφιακής Ελλάδας και του πλαισίου που θα καθιστά τον πελατειασμό και το ρουσφέτι λιγότερο χρήσιμο και λιγότερο εύκολο και για τις δυο πλευρές: πολίτες και πολιτικούς. Η έναρξη της δημόσιας συζήτησης σχετικά με το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, γίνεται σημείο καμπής για το πολιτικό σύστημα, ανεξάρτητα από το πότε και με ποιους όρους μπορεί να εφαρμοστεί. Ο διαγωνισμός απαξίωσης του πρωθυπουργού από τους διεκδικητές της δεύτερης θέσης είναι περιορισμένης πολιτικής απόδοσης όσο δεν συνοδεύεται έστω από μια πρόταση, η οποία να στέκεται αυτοτελώς στην πολιτική συζήτηση και να αποτελεί αντιπρόταση στην… κακή πρόταση του Μητσοτάκη. Ανδρουλάκης, Τσίπρας και λοιποί, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ισχυροποιούν το σήμα του πρωθυπουργού, ενώ διεκδικεί κάθε μέρα το ιστορικό προνόμιο να ηγηθεί της χώρας για τρίτη θητεία και όταν θα συμπληρώνονται 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους
Η αντιπολίτευση έχει παραδώσει τα όπλα της και εξαρτά τις νίκες και τις ήττες της από την παλιά συνταγή σκανδαλοποίησης της πολιτικής ζωής. Αγνοεί και το φαινόμενο του scandal fatigue, την κόπωση των πολιτών από τη συνεχή σκανδαλολογία. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο τύπος της άπω δεξιάς, αντιδανείζονται τον όρο «κυβέρνηση υποδίκων».
Εκτός από το κουρέλιασμα του τεκμηρίου της αθωότητας βουλευτών - καθώς ακόμη και πράσινοι βουλευτές ομολογούν ατύπως, άλμα νομικής - νομιμοποιεί εκ των υστέρων την απόδοση της κατεδαφιστικής για το ΠΑΣΟΚ κατηγορίας, ότι είναι κόμμα διεφθαρμένων. Μόλις τον Φεβρουάριο ο Π.Πολάκης, δήλωσε, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στις προοδευτικές δυνάμεις, εξαιτίας της εμπλοκής στελεχών του σε σκάνδαλα ενώ ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας στις σφοδρές διαμαρτυρίες για το τσουβάλιασμα του ΠΑΣΟΚ, είχε αποκριθεί: «Μαζί τα φάγατε δεν τα είπαμε εμείς, τα είπε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ».
Η σκανδαλοποίηση της πολιτικής ζωής στο σύγχρονο κόσμο έχει αποδεδειγμένα λιγοστά οφέλη για όσους επενδύουν σ΄αυτήν, ή την κατευθύνουν. Η αρνητική επίδραση στη συνείδηση των πολιτών τείνει να εξαφανίζεται πλήρως αφού μια χώρα βιώσει δύο ή τρεις περιόδους έντονης σκανδαλολογίας όπως έδειξε η μελέτη των Staffan Kumlin και Peter Esaiasson (2011) η οποία έγινε σε βάθος τριών δεκαετιών.
Αφού ανέλυσαν τα δεδομένα για περίπου 150 εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις σε 19 ευρωπαϊκές χώρες (1977–2007) χρησιμοποιώντας πολυεπίπεδα μοντέλα (multilevelmodels) για να συγκρίνουν άτομα που εκτέθηκαν σε σκάνδαλα, με εκείνα που δεν εκτέθηκαν, κατέληξαν ότι η αρνητική επίδραση των σκανδάλων εξασθενεί με το χρόνο. Συνοπτικά, όσο περισσότερο εκτίθεται μια κοινωνία στη συζήτηση περί σκανδάλων, τόσο το περιεχόμενό τους κρίνεται όλο και πιο ρηχό και τόσο οι πολίτες τα «μεταβολίζουν» με διαφορετικό από τον εικαζόμενο τρόπο.
