Το υψηλό κόστος ζωής είναι το πεδίο στο οποίο ματώνει πολιτικά η κυβέρνηση, παρά τις σημαντικές ενέσεις στα εισοδήματα και τη στοχευμένη υποστήριξη των πλέον ευάλωτων. Η ακρίβεια είναι όμως και το πεδίο στο οποίο η αντιπολίτευση φάσκει και αντιφάσκει, εξαντλείται στις ζοφερότερες περιγραφές, υπερβάλλει σε καταγγελίες και υποδείξεις πολιτικής, χωρίς όμως οι πολίτες που ζουν το πρόβλημα να αισθάνονται ή να πιστεύουν ότι όλοι αυτοί ξέρουν και μπορούν καλύτερα.
Από τα οκτώ κόμματα –περιλαμβανομένου του κυβερνώντος– που εκλήθησαν χθες στη Βουλή να ψηφίσουν τα επείγοντα μέτρα για τη συγκράτηση του ενεργειακού κόστους, τα έξι είπαν «όχι» ή «παρών». Το ΠΑΣΟΚ, αν και μίλησε για ημίμετρα και λογιστικές ακροβασίες, υπερψήφισε τα μέτρα. Δεν θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά χωρίς να φλερτάρει με το πολιτικά παράλογο.
Ωστόσο, ο εισηγητής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Φραγκίσκος Παρασύρης - ομολογουμένως σε χαμηλούς τόνους - στην ομιλία του κόντραρε τη λογική. Ενώ περιέγραψε εξαιρετικά πως «η γεωπολιτική ρευστότητα διαλύει κάθε βεβαιότητα» και πως η νέα περιδίνηση απομακρύνει το στάδιο «επούλωσης των πληγών των δύο προηγούμενων κρίσεων, της πανδημίας και του πολέμου στην Ουκρανία», στο επόμενο λεπτό κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι «εργαλειοποιεί την κρίση» για να μεταθέτει ευθύνες και να αποφεύγει τη λήψη τολμηρών, ριζικών μέτρων, ότι βρίσκει βολικό άλλοθι και καταφεύγει σε επικοινωνιακά τεχνάσματα.
«Η δική μας αρχιτεκτονική», είπε, «είναι εντελώς διαφορετική, πιο βαθιά, πιο γρήγορη και, κυρίως, κοινωνικά δίκαιη και ειλικρινής». Το κομψό λεξιλόγιο του κ. Παρασύρη αποτρέπει, σε πρώτο επίπεδο, να του καταλογιστεί διάθεση λαϊκισμού. Κι όμως, ο λαϊκισμός είναι εγγενής στην άποψη ότι ως κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ μέσα σε αυτή την περιγραφόμενη από τους ίδιους γεωπολιτική ρευστότητα που διαλύει κάθε βεβαιότητα, θα κατάφερνε πιο γρήγορα, πιο βαθιά, πιο ειλικρινά και πιο δίκαια να κατατροπώσει την εμπεδωμένη ακρίβεια. Εμπεδώνοντας ταυτόχρονα και τη βεβαιότητα στους πολίτες ότι «το κράτος» θα ικανοποιήσει όλες τις προσδοκίες για ευημερία, καθενός χωριστά και όλων μαζί, και όλα μέλι γάλα.
Αν την κυβέρνηση της ΝΔ, που πορεύεται - όπως είπε ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ - «συμπυκνώνοντας φθορά και απελπισία», διαδεχθεί μια σοσιαλιστική κυβέρνηση που θα πορεύεται συμπυκνώνοντας το «δος ημίν σήμερον», διασφαλίζουμε μετά βεβαιότητας την απόγνωση που ακολουθεί κάθε νέο «λεφτά υπάρχουν».
Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ένα μεσοβέζικο «παρών» -ούτε «ναι» ούτε «όχι»- αλλά κατέθεσε κάμποσες γενναίες προτάσεις για την ακαριαία αντιμετώπιση της ακρίβειας. Αν κατανόησα ορθώς, η Κουμουνδούρου θεωρεί ότι λύση είναι να βάλουμε χέρι στα πλεονάσματα. Όπως θεωρεί ότι για την ειρηνική αποκλιμάκωση του πολέμου στο Ιράν αρκεί να επιστρέψουν οι Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Το επιχείρημα χρησιμοποιήθηκε από τον Σ. Φάμελλο στη Βουλή, όπου επέκρινε την κυβέρνηση για μη ρητή καταδίκη του πολέμου. Η ακρίβεια, σε δεύτερο πλάνο, αποδόθηκε σε «κόλπο» της κυβέρνησης για να μεταφερθεί ο πλούτος στα καρτέλ. Έριξε στα πυρά τα pass και ζήτησε εκλογές, προκειμένου να καταφτάσει το «προοδευτικό μέτωπο» που θα αυξήσει τους μισθούς, θα μειώσει ΦΠΑ, φόρους, θα μοιράσει τα πλεονάσματα και θα προσλάβει χιλιάδες ανθρώπους στο κράτος.
Το μέτωπο των «προοδευτικών», το οποίο υπόσχεται ότι θα σαρώσει τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ, τα οποία γιγάντωσε η αριστερή διακυβέρνηση κλείνοντας τους διακόπτες της χώρας το 2015 και αφήνοντας ανοικτό το πεδίο στους υπερπλούσιους να αγοράζουν τους υπόλοιπους μπιρ παρά.
Το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση θα κέρδιζε έστω επικοινωνιακούς πόντους αν στο θέμα της ακρίβειας σκεφτόταν έξω από το κουτί. Αντί για το διαρκές κατηγορώ κατά της κυβέρνησης ξεκινούσε την προσπάθεια να χτιστεί στη χώρα ένα καταναλωτικό κίνημα. Παραδείγματος χάριν αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία, για ένα μποϊκοτάζ στα οπωρολαχανικά που αυξάνονται αναίτια στα σούπερ μάρκετ και τα μανάβικα και φορτώνονται οι ανατιμήσεις στον πόλεμο. Η ζητούσε να δημοσιοποιηθούν ονόματα και επιχειρήσεις που αισχροκερδούν και καταστρατηγούν το πλαφόν. θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο που δυσκολεύεται, από τα πολιτικά αναθέματα κατά της κυβέρνησης και των «απρόσωπων» ολιγοπωλίων. Αλλά ξέρουν αυτό που ξέρουμε όλοι: οι κερδοσκόποι της διπλανής πόρτας δύσκολα κατονομάζονται και υποδεικνύονται όταν ζητάς την ψήφο τους.
