Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας στην παρανομία επί των αγροτικών επιδοτήσεων κραυγάζει.
Σε άλλες χώρες της ΕΕ οι παρανομίες ενδεχομένως και να υπερτερούν της χώρας μας σε όγκο. Σύμφωνα με δήλωση της Ευρωπαίας εισαγγελέως Λάουρας Κοβέσι, έχουν εντοπισθεί και ερευνώνται πάνω από 3.500 απάτες. Για αυτό και απεφάνθη: «Δεν υπάρχει καθαρή χώρα. Το πρόβλημα είναι παντού».
Είναι στη Σλοβακία ας πούμε, όπου έχουν εντοπισθεί απάτες με αγροτικά κονδύλια και ψευδείς δηλώσεις. Είναι στην πατρίδα της τη Ρουμανία όπου εισαγγελία της οποίας προΐσταται (EPPO) διεξάγει εκατοντάδες έρευνες για ψευδείς αιτήσεις με ψεύτικα στοιχεία (εξ ου και έχουν άδικο όσοι σκοπίμως διερωτώνται «γιατί η «Ρουμάνα» δεν κάνει έρευνες στην πατρίδα της).
Είναι στην Ιταλία η οποία έχει και τον υψηλότερο αριθμό ενεργών υποθέσεων που βρίσκονται υπό διερεύνηση (117 για τα αγροτικά, άνω των 700 συνολικά), ενώ στη Σικελία αναδεικνύονται και υποθέσεις οργανωμένης εγκληματικότητας, και με ζημιά πολλαπλάσια της ελληνικής.
Είναι επίσης στην Τσεχία, η οποία έχει μεγάλο αριθμό υποθέσεων σε σχέση με το μέγεθός της, στην Ισπανία, τη Βουλγαρία, τη Γερμανία, την Αυστρία, το Βέλγιο, την Σλοβακία, κ.α. Η έκταση του φαινομένου είναι χαώδης.
Δεν υπάρχουν ξεχωριστά στοιχεία για τις αγροτικές επιδοτήσεις, καθώς οι έρευνες είναι ακόμη υπό εξέλιξη, αλλά συνολικά το κόστος της ζημιάς λόγω διαφθοράς την οποία ελέγχει ο EPPO, υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 67 δισ.!
Και εδώ εντοπίζεται η ελληνική ιδιαιτερότητα. Στις υπόλοιπες χώρες οι σκανδαλώδεις υπεξαιρέσεις κοινοτικών κονδυλίων έχουν πιο «τεχνική» μορφή. Το μοτίβο είναι ίδιο παντού. Υποβολή αιτήσεων με πλαστά έγγραφα, ψεύτικα πιστοποιητικά, πλασματικές εκτάσεις και αριθμοί βοσκοτόπων και ζώων, βοσκοτόπια σε βουνοκορφές, αρχαιολογικούς χώρους και στρατιωτικές εγκαταστάσεις (αυτά κάτι μας θυμίζουν), ψεύτικα τιμολόγια, εικονικές εταιρίες εκμετάλλευσης, κ.λπ. Και βεβαίως με τη συνέργεια διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων.
Αλλά στην Ελλάδα η παρανομία λαμβάνει… πατερναλιστική παραθεσμική υποβοήθηση εκ μέρους του πολιτικού συστήματος. Το ρουσφέτι είναι ταυτοτικό της κρατικής συγκρότησης από καταβολής ελληνικού κράτους.
Προχθές αναφέραμε τον σατιρικό στίχο του Σουρή γύρω στα 1880 «καταργούμεν δε προσέτι και το δίκαιον και το άδικον ρουσφέτι».
Το είχε καυτηριάσει την ίδια εποχή ο Ανδρέας Λασκαράτος, με επιστολή του προς τον Χαρίλαο Τρικούπη: «Δεν σου πρέπουν τα ρουσφέτια. Τα ρουσφέτια ήθελε να σε αμαυρώσουν. Γνωρίζω καλά ότι κυβερνάς Ρωμιούς, οι οποίοι βάνουν όρον της υποστηρίξεώς των τα ρουσφέτια».
Φευ, οι «Ρωμιοί» εξακολουθούν το… εθιμικό δίκαιο του ρουσφετιού. Ωστόσο, η παράδοση δεν αποτελεί δικαιολογία, όπως δεν αποτελεί δικαιολογία για τη ΝΔ το πάρτι των αγροτικών επιδοτήσεων που έγινε επί ΠΑΣΟΚ (η αναφορά γίνεται επειδή τα social media κατακλείστηκαν με την γνωστή προτροπή Πάγκαλου προς τους συντρόφους τους αγροτοσυνδικαλιστές της Κρήτης, να δηλώνουν μόνο… διπλάσια και όχι τετραπλάσια ψευδή στοιχεία).
Είναι κοινός τόπος τα βρεγμένα βαμβάκι, τα κοπάδια που γεννούσαν… δυο και τρεις φορές τον χρόνο, τα δένδρα που ως μαγική εικόνα πολλαπλασιάζονταν. Αλλά αυτά ανήκουν στη γραφική «προϊστορία» της συνενοχής πολιτικών και αγροτών, η οποία γνώρισε δόξες σε μια εποχή που η ΕΕ δεν ασκούσε κανέναν ουσιαστικό έλεγχο.
Επειδή όμως η Ελλάδα διακρίνεται από την ιδιαιτερότητα της συμμετοχής του πολιτικού προσωπικού στις παρατυπίες, είναι φυσικό να ενεργοποιούνται και τα ανακλαστικά της αντιπολίτευσης. Ωστόσο και εδώ η υπερβολή και η υστερία την καθιστούν αναξιόπιστη.
Η κυβέρνηση αυταποδείκτως ευθύνεται, αφού επί των ημερών της έλαβε χώραν το σκάνδαλο. Αλλά οι κραυγές δεν προσδίδουν κύρος και δεν φέρνουν ψήφους. Γιατί όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε «οργανωμένο σύστημα διαφθοράς» το επιχείρημα είναι ασθενές, αφού και η αποκάλυψη του σκανδάλου έργο του κυβερνητικού συστήματος ήταν. Η πολύ-καταγγελόμενη ως «κυβερνητική» ΕΥΠ, ήταν αυτή που έκανε τις υποκλοπές και στοιχειοθέτησε το σκάνδαλο.
Αδικείται και αδικεί επίσης το ΠΑΣΟΚ, καθώς ομογενοποιεί τους εμπλεκόμενους, και προτείνει ως «μονόδρομο» την άμεση αποπομπή όλων. Θα αποφασίσει φυσικά η Δικαιοσύνη, αλλά από όσα έχουν δημοσιευτεί ως τώρα, η ομογενοποίηση δεν προσδίδει εγκυρότητα.
Γιατί πόσο ένοχος είναι -για παράδειγμα - ο Μηταράκης, το γραφείο του οποίου απλώς προώθησε στο αρμόδιο υπουργείο την επώνυμη επιστολή ενός δασολόγου; Όπως λέει ο ίδιος «τέτοιες επιστολές διαβιβάζουμε ετησίως εκατοντάδες στα υπουργεία».
Ή ας πούμε Δ. Βαρτζόπουλος που έστειλε σημείωμα αγρότη με την υπόδειξη «δες το αν μπορείς» χωρίς καμία προτροπή σε παρανομία. Ή ακόμη και ο Κώστας Τσιάρας, επειδή με την συνδρομή συνεργάτη του διευθετήθηκε το θηριώδες ποσό των… 190 ευρώ;
Το θετικό είναι πως μετά την αναταραχή, θα επέλθει νομιμότητα και θα κοπούν τα χέρια μελλοντικών ρουσφετολόγων. Όμως επειδή το ζήτημα λαμβάνει μορφή χιονοστιβάδας, αποτελεί και αυτό - πέραν του πολέμου - έναν ακόμη λόγο αποφυγής των πρόωρων εκλογών.
Τώρα η κυβέρνηση βρίσκεται καθολικά ενοχοποιημένη. Με την πάροδο του χρόνου, ακόμη και προ τη δίκη, θα υπάρξει διαχωρισμός στην κοινή γνώμη μεταξύ όσων πράγματι παρανόμησαν, με αυτούς που καταγγέλλοντα υπό το βάρος των καταιγιστικών εντυπώσεων.
