52 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από το δραματικό βράδυ του Ιουλίου του 1974, όταν ο Καραμανλής έφτασε με το προσωπικό αεροπλάνο του Ζισκάρ ντ'Εσταίν και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μετά την 11χρονη αυτοεξορία του.
Ο καλός θεός έσωσε την Ελλάδα και κατά κοινή ομολογία, ζούμε από τότε την πληρέστερη και αρτιότερη δημοκρατία της ιστορίας μας. Μια δημοκρατία που με την εξαίρεση κάποιων περιόδων, έφερε σταθερότητα και αυτή με τη σειρά της οικονομική ανάπτυξη και ευημερία.
Δεν γίναμε φυσικά ούτε Ελβετία, ούτε και Σιγκαπούρη. Αλλά η Ελλάδα έπαψε να είναι ψωροκώσταινα και ο παρίας της Ευρώπης και εξελίχθηκε σε ηγέτιδα δύναμη της περιοχής.
Η συνεισφορά του Καραμανλή έχει ήδη αποτιμηθεί από την Ιστορία και είναι αναμφισβήτητη.
Έβαλε τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση -τότε ΕΟΚ-χάρη στην επιμονή και το προσωπικό του κύρος. Ήταν ένας στόχος στον οποίο ο Καραμανλής είχε ήδη αφιερωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ‘50.
Στην πρώτη επίσημη επίσκεψη στο Παρίσι, τον Ιούλιο του ’59, που έγινε για να ζητηθεί κυρίως η υποστήριξη των Γάλλων, ο Ντε Γκωλ τον υποδέχθηκε με ένα ψυχρό και αλαζονικό «σας ακούω κύριε Πρωθυπουργέ, τι θέλετε;».
Αλλά ο Καραμανλής που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του απάντησε υπερήφανα :
«Εγώ; Δεν θέλω τίποτα Στρατηγέ. Εκτός αν θέλετε εσείς που με καλέσατε.»
Ο Ντε Γκωλ κατάλαβε την γκάφα, επανόρθωσε λέγοντας «εννοώ πώς θέλετε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση» και από τότε έγιναν καλοί φίλοι. Η στήριξη της Γαλλίας υπήρξε καθοριστική.
Ανάλογο περιστατικό υπήρξε και σε μια επίσκεψη του Γερμανού καγκελάριου Χέλμουτ Σμίτ, στην Αθήνα το 1976.
Ο Σμίτ είπε στον Καραμανλή ορθά -κοφτά ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και ο Καραμανλής απάντησε:
-Και τις πληροί η Γερμάνια που αιματοκύλισε δυο φορές την Ευρώπη;
Η απάντηση αιφνιδίασε τον Σμίτ που ζήτησε συγνώμη και υποσχέθηκε να βοηθήσει τον Καραμανλή. Και η υπόσχεση τηρήθηκε στο ακέραιο. Λίγα χρόνια μετά, εκμυστηρεύθηκε ότι «στην Ευρώπη δεν μπήκε η Ελλάδα αλλά ο Καραμανλής».
Ο Καραμανλής δεν δίσταζε να παίρνει ρίσκα. Τον Αύγουστο του 1974, όταν πήρε τηλέφωνο τον τότε ΓΓ του ΝΑΤΟ Ζοζεφ Λουνς για να διαμαρτυρηθεί για την προέλαση των Τούρκων στην Κύπρο, εκείνος του απάντησε κυνικά:
-Λυπάμαι κύριε Πρόεδρε αλλά είμαι σε διακοπές.
Η απάντηση του Καραμανλή απέναντι στην πρωτοφανή προσβολή, ήταν αστραπιαία. Η έξοδος της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Ο Καραμανλής αποκατέστησε τη Δημοκρατία και παρέδωσε μια χώρα με στέρεους θεσμούς, αναπτυσσόμενη οικονομία και αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της Ευρώπης.
Και με την έννοια αυτή, η 24η Ιουλίου θα 'πρεπε να γιορτάζεται απ’ όλους ανεξαιρέτως χωρίς γκρίνιες, χωρίς μεμψιμοιρίες, χωρίς ανόητες αναφορές για «καθεστώτα» και «χούντες».
Η αναγγελθείσα απουσία από την τελετή της Δούρου, της Κωνσταντοπούλου και μερικών άλλων σαλτιμπάγκων με αστείες και παιδαριώδεις δικαιολογίες, δεν συνιστά προσβολή στο πολίτευμα και τη χώρα. Η Δημοκρατία θα προχωρήσει ούτως η άλλως και χωρίς αυτούς που είναι ασήμαντες κουκίδες στον γαλαξία της Ιστορίας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, «δεν έφταιγαν αυτοί, τόσοι ήσαν…»
