Πριν 11 χρόνια σαν σήμερα, η ημέρα ξημέρωνε μέσα σε λαϊκό μεθύσι εθνικής ανάτασης και ανάστασης. Μια ένδοξη γραμμή εθνικής περηφάνειας έγραφε νέες σελίδες με ανεξίτηλα γράμματα στις δέλτους της ιστορίας. Επανάσταση 1821, εθνική αντίσταση, και τώρα το περήφανο ΟΧΙ.
Ένας βραχνάς έφευγε από το στήθος του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου λαού» μας (κατά πως τον θέλει ο χαϊδευτικός δεξιο-αριστερός λαϊκισμός). Χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει από βραδύς το Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους. Τραγουδούσαν ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες, κρατούσαν αντιστασιακά πανό, εκφωνούσαν συνθήματα, και με διονυσιακή έξαρση άρχισαν να χορεύουν για τη νέα νίκη του έθνους.
Ο αδούλωτος λαός είχε σηκώσει το ανάστημά του στους άσπλαχνους καταχτητές, που δεν μάς χάριζαν τα χρέη, εμάς «των παιδιών του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη», που όταν εμείς δημιουργούσαμε φιλοσοφία και τέχνη, «αυτοί έτρωγαν βελανίδια».
Αντιθέτως, στις Βρυξέλλες, το Παρίσι, το Βερολίνο και τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες το κλίμα ήταν παγωμένο. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ είχαν τηλεφωνική επικοινωνία και ζήτησαν τη σύγκληση Έκτακτης Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης για την επομένη (για να μας ‘ξωπετάξουν). Την ίδια στιγμή Γερμανοί αξιωματούχοι δήλωναν ότι «ο Τσίπρας έκοψε τις γέφυρες με την Ευρώπη».
«Παραδόξως», κάτι που δεν ήξερε το παραληρούν από ενθουσιασμό πλήθος, η ίδια παγωνιά επικρατούσε και στο Μαξίμου, που συνειδητοποιούσε ότι είχε ανοίξει τις πύλες της κολάσεως για τη χώρα και κατά συνέπεια για τον ένοικό του.
Ο συνδιαμορφωτής του επερχόμενου χάους, Γιάνης Βαρουφάκης (βιβλίο «Adults in the Room») πήγε στο Μαξίμου και: «Όταν μπήκα στο γραφείο του ο Αλέξης ήταν αμήχανος. Το «Όχι» ήταν συντριπτικό, αλλά εκείνος σκεφτόταν πώς να το διαχειριστεί χωρίς ρήξη. Του είπα ότι αυτό το ποσοστό είναι τεράστιο κεφάλαιο, αλλά ένιωθα ότι είχε ήδη πάρει την απόφαση να υποχωρήσει». (σ.σ. το ξημέρωμα ο Γιάνης αντικαταστάθηκε στο υπουργείο από τον Ευκλείδη).
Και στο γαλλικό περιοδικό L’ Obs (Οκτώβριος 2015) όπως και στο προσωπικό του ιστολόγιο, ισχυρίζεται ότι την ίδια νύχτα που μπήκε στο γραφείο του Τσίπρα και τον είδε εντελώς αποθαρρυμένο, «ήταν σε κατάθλιψη»!
Για πένθιμη ατμόσφαιρα στο Μαξίμου την ίδια βραδιά, έχει μιλήσει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Περιέγραψε μια εικόνα στο Μέγαρο, με «στελέχη μαζεμένα που αντί να πανηγυρίζουν για το ιστορικό ποσοστό, ήταν κατηφή, παγωμένα και τρομοκρατημένα, καθώς συνειδητοποιούσαν ότι η ρήξη με τους δανειστές ήταν πλέον ορθάνοιχτη, κάτι που η ηγεσία ήθελε να αποφύγει».
Η Ζωή πιστεύει ότι ο τότε Πρωθυπουργός δεν άντεξε την πίεση δείχνοντας αδυναμία να σεβαστεί το αποτέλεσμα, και εξ αυτού τον έχει χαρακτηρίσει «θρασύτατο» και «αποτυχημένο», αφού «παραβίασε την εντολή του δημοψηφίσματος, έφερε τα μνημόνια και έδιωξε όποιον αντιστεκόταν».
Η ίδια πιστεύει πως ο Τσίπρας ήλπιζε σε ένα οριακό αποτέλεσμα, μια βελούδινη ήττα, που θα χρησιμοποιούσε ως πρόσχημα για να συνθηκολογήσει.
Η τότε πρόεδρος της Βουλής υποστήριξε ότι το «Όχι» ήταν συνταγματικά δεσμευτικό, γι’ αυτό και μίλησε περί «ιστορικής προδοσίας» (ας μας επιτραπεί η προσωπική γνώμη. Την ίδια άποψη έχει και η ταπεινότητα μας. Ασχέτως τι θέση είχε ο καθένας πριν το δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα ήταν - και ηθικά - δεσμευτικό. Ναι, θα έφερνε πρωτοφανή ανέχεια και δυστυχία στον λαό. Αλλά ο ίδιος ο λαός είχε αποφασίσει. Ας επωμιζόταν την απόφασή του).
Για την ιστορία ας θυμηθούμε και το δίλημμα του περίφημου δημοψηφίσματος, που με την ανακοίνωσή του έφερε το κλείσιμο των τραπεζών, τα capital controls, τις ουρές στα ΑΤΜ για το 60ευρο, την ασφυξία στις επιχειρήσεις, (και το οποίο κλείσιμο Τραπεζών ο Τσίπρας δήλωσε προσφάτως ότι έπρεπε να το θεσπίσει από την πρώτη ημέρα της κυβέρνησής του!).
Το τραγικά αστείο ερώτημα συνοψιζόταν στο αν θα γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας («Reforms for the completion of the Current Program and Beyond) (μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού). Και Preliminary Debt sustainability analysis («προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους»). Και κατ’ αντίθεση στην πάγια πρακτική, πρώτα δέσποζε το «Όχι».
Πέραν του γελοίου του ερωτήματος, απαράδεκτος υπήρξε και ο χρόνος της συζήτησης. Μόλις μια εβδομάδα, όταν στον υπόλοιπο πλανήτη είθισται να δίνεται διάστημα διαβούλευσης τουλάχιστον 3 μήνες.
Λίγες ημέρες μετά, στις 13 Ιουλίου, ο Τσίπρας υπέγραψε τη συνθηκολόγησή του, με ένα σκληρότερο μνημόνιο από αυτό που ο λαός απέρριψε…
Σημασία όμως έχει ότι ο λαός εξέφρασε την… αδούλωτη περηφάνεια του! Γι’ αυτό και τώρα «χωρίς περίσκεψιν χωρίς αιδώ», του απονέμει στις δημοσκοπήσεις τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης…
ΥΓ: Εντύπωση προκαλεί που κάποιοι συνταγματολόγοι, με πάντα ξεθηκάρωτο το σπαθί της θεσμικής καταγγελίας, δεν μίλησαν ενώ έβλεπαν τον Τσίπρα να ξευτελίζει γελοιοποιώντας το, το αντικείμενο της επιστήμης τους, το Σύνταγμα. Και έχουν εύκολη τη μομφή, εν είδη troll, για όσους το θυμίζουν: Τους βάζει το Μαξίμου.
