Με το καλό έφτασαν τους 40 οι ανεξάρτητοι βουλευτές. Τον αριθμό συμπλήρωσε ο Γιάννης Δραγασάκης, ο οποίος ορκιζόμενος μετά την παραίτηση της Έφης Αχτσιόγλου παραιτήθηκε και αυτός με τη σειρά του από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και εντάχθηκε στην ομάδα αυτή.
Μιλάμε για αριθμό ρεκόρ μεταπολιτευτικά, για το 13.3% των Βουλευτών. Δεν είναι και ό,τι πιο φυσιολογικό. Μάλλον για φαινόμενο εκφυλιστικό για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου και της Αντιπολίτευσης πρόκειται. Έχει δε καθαρή υπογραφή. Είναι το αποτέλεσμα της κρίσης στον χώρο της Αριστεράς και Κεντροαριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ που μετά το 2023 έχει βιώσει διασπάσεις, διασπάσεις και αποχωρήσεις επί των διασπάσεων, προσωπικές πορείες και εσχάτως προαναγγελθείσες μελλοντικές πορείες.
Είναι καταπληκτικό, ότι αν επιβεβαιωθούν ρεπορτάζ που αναφέρονται σε βουλευτές που ίσως βρεθούν στην Ε.Λ.Α.Σ ή στο ΠΑΣΟΚ, θα υπάρχουν βουλευτές που στη διάρκεια μίας κοινοβουλευτικής θητείας βρέθηκαν σε τρία διαφορετικά κόμματα. Δεν είναι και η καλύτερη πολιτικά και θεσμικά εξέλιξη.
Έτσι πολλοί μιλάνε με μεγάλη ευκολία για την τήρηση στάσης αρχών και αξιών από κόμματα και πολιτικούς. Αλλά όλο αυτό που παρακολουθούμε αποτελεί στάση αρχών; Συμβάλει στην αξιοπιστία της Βουλής και της Πολιτικής ή το αντίστροφο στα μάτια της κοινωνίας; Να το τραβήξουμε λίγο ακόμα; Με δεδομένη τη ρευστότητα του πολιτικού συστήματος, οι πολίτες πώς μπορούν να είναι σίγουροι πως δίνοντας σε κάποιο υποψήφιο ενός κόμματος την ψήφο τους επειδή συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο ενός κόμματος, θα τον βρει και μετά από ένα χρόνο μετά τις εκλογές στο ίδιο κόμμα;
Κάποιοι προβάλλοντας το ηθικό πλεονέκτημά τους σαν σημαία, συμβάλουν δυστυχώς στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος, στην έλλειψη εμπιστοσύνης. Άλλοι ενώ κατάγγελλαν «μεταγραφές αεροδρομίου» μαζεύουν τώρα συμμετοχές. Η αλήθεια είναι, ότι ο Α. Τσίπρας σ΄ αυτό φάνηκε πιο προσεκτικός. Παραιτήθηκε από βουλευτής και ζητάει όποιος θέλει να πορευτεί μαζί του να παραιτηθεί από βουλευτής, αφήνοντας και ανοικτό ότι μπορεί και να μην τον πάρει.
Αυτή είναι μία από τις εικόνες της Βουλής σήμερα. Πρόκειται για τη Βουλή που καλείται να συζητήσει την Αναθεώρηση του Συντάγματος, η πρώτη συζήτηση για την οποία απογοήτευσε για τη στάση της Αντιπολίτευσης. Η προώθηση ριζικών αλλαγών μέσα από συναινετικές διαδικασίες στο Πολιτικό Σύστημα, στη Δικαιοσύνη κ.ά αποτελεί προϋπόθεση για να ξεπεραστούν παθογένειες για να υπάρχει οξυγόνο στη Δημοκρατία μας. Είδαμε όμως μια ακόμα απογοητευτική φώτο της σημερινής Βουλής, με την Αντιπολίτευση να ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τίποτα από την πρώτη Βουλή, για να μην δώσει λευκή επιταγή – όπως ειπώθηκε- στη σημερινή Κυβέρνηση.
Τραγικό πολιτικά και θεσμικά. Πολιτικά γιατί είναι σαν η Αντιπολίτευση και βασικά το ΠΑΣΟΚ που επιμένει ότι στόχος του είναι η πρωτιά, να έχει ρίξει λευκή πετσέτα πολύ πριν τις εκλογές. Γιατί αν το ίδιο πίστευε στον στόχο αυτόν, θα ψήφιζε κάποιες έστω διατάξεις για να συγκεντρώσουν 180 ψήφους και να περάσουν στην επόμενη Βουλή με απλή πλειοψηφία. Θεσμικά γιατί είναι αδιανόητο να μην ψηφίζονται ρυθμίσεις που μπορεί να υπάρχει συμφωνία (π.χ για το Άρθρο 16 ή και το Άρθρο 86). Πάντα βρισκόταν άκρη. Ακόμα και όταν επί δικομματισμού, τα μεγάλα κόμματα βρισκόταν σε συνθήκες πολέμου. Τώρα φαίνεται πως έχει γίνει ένα βήμα παραπέρα. Μιλάμε για μια Αντιπολίτευση θεσμικά, αντιθεσμική και συστημικά αντισυστημική.
Δύο εικόνες, δύο προβλήματα, δύο εκφάνσεις της κρίσης που βιώνουμε. Ας προσέχουν όμως κάποιοι. Γιατί όταν πριονίζεις το κλαδί που κάθεσαι, πέφτεις και εσύ.
*Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
