Το πρόβλημα με τις εξαγγελίες Ανδρουλάκη για τα τζάμπα λεωφορεία (τα κρατικά βεβαίως και όχι όπου τα διαχειρίζονται ιδιωτικά συμφέροντα) είναι αυτό ακριβώς: το τζάμπα ως «ιδέα» πολιτικής. Αφήστε ότι από τα 400 εκατομμύρια που απαιτεί η λειτουργία των Μαζικών Μέσων (ΜΜΜ) στην Αθήνα τα σχεδόν 300 εκατομμύρια (7 στα 10 ευρώ) τα βάζουν ήδη οι φορολογούμενοι.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιβεβαιώνει κάθε εβδομάδα την άποψη των πολιτών (περίπου 9 στους 10) που τον βρίσκουν ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για την ύπατη θέση στην διακυβέρνηση του τόπου.
Όχι μόνον ευτελίζει τις πολιτικές πάνω στη βιασύνη του να προλάβει τους λαϊκισμούς του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος τον τάπωσε κανονικότατα υποσχόμενος τα πάντα δωρεάν στα ΜΜΜ, που είναι αποδεδειγμένα καλύτερος μιμητής αλλά κι ο χειρότερος μαθητής του «μεγάλου Ανδρέα».
Ο δημοσιονομικός λαϊκισμός ενώνει τους αστέρες των ζόμπις του «Πασοκ ωραία χρόνια». Ο κ. Δούκας, αρνούμενος να ψάξει να βρει λύσεις στα ζητήματα του Δήμου, όπως αυτά που λέει ότι υπάρχουν, προτιμά να δανειστεί από μια τράπεζα τόσα πολλά χρήματα, ώστε να οδηγήσει σε διπλασιασμό του χρέους των Αθηναίων.
Ακόμη και η κυρία Διαμαντοπούλου, που επανέφερε στο προσκήνιο το ως άνω σύνθημα, το οποίο, να θυμίσω, το λένε οι παρέες κοροϊδευτικά μετά από κάποια ποτηράκια, θα δυσκολευθεί να εξηγήσει αν στα «ωραία χρόνια» περιλαμβάνονται και τα έτη 1983 (υποτίμηση της δραχμής, κατάργηση της ΑΤΑ και άλλα), 1986-1988 (νέα υποτίμηση της δραχμής, περικοπές των αμοιβών και άλλα μέτρα λιτότητας), το 1996-1998 (κι άλλη υποτίμηση, πολλαπλά μέτρα λιτότητας και περιορισμού κοινωνικών δαπανών για να πιάσουμε τα κριτήρια Μάαστριχτ) και αν, γενικότερα, το «ωραία» αναφέρεται στον τρελό πληθωρισμό που έτρεχε με διψήφια νούμερα μέχρις ότου κλειδώσαμε την ένταξή μας στην ευρωζώνη.
Είναι σίγουρο ότι θα ζήσουμε έναν καρνάβαλο ιδεών και προτάσεων που επιχειρούν να παγιδεύσουν τους ψηφοφόρους. Γιατί να μη δουλεύουμε μόνον 4 μέρες; Αρκεί ο κ. Ανδρουλάκης να πληρώνει την πέμπτη μέρα, συχνά και την έκτη, αφού, ακόμη κι έτσι δεν φτάνουν για να κλείσει ο μήνας, να μαζευτούν τα ένσημα για την υγεία και, ακόμη δυσκολότερα, για τη σύνταξη.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί κανείς να εμποδίσει τους αρχηγούς να λαϊκίσουν μέχρι τελικής εξάντλησης της κοινής λογικής και, προφανώς, των δημοσιονομικών περιθωρίων.
Γι' αυτό είναι σωστή η πρόταση Μητσοτάκη που ζητεί να περάσουν από την αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή (το Δημοσιονομικό Συμβούλιο) για μέτρημα και ποσοτικοποίηση, όλα τα μέτρα και τα προγράμματα των αρχηγών και των κομμάτων τους, ώστε να ξέρουμε από ποιόν να ζητήσουμε τον λογαριασμό την επόμενη φορά που οι αγορές θα διαπιστώσουν ότι οι Ελληνες άρχισαν πάλι τις τρέλες με τα λεφτά των άλλων.
