Όπως ήταν αναμενόμενο, κάθε τόσο, σε κάποιο έλεγχο, σε κάποιο υπό διερεύνηση σκάνδαλο ή «σκάνδαλο» ξεφυτρώνουν στελέχη (ανώτερα, μεσαία και «φιλικά») που σιτίζονται στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Καμία έκπληξη δεν προκαλεί αυτό στους πολλούς. Γιατί κανείς δεν έχει ξεχάσει -κι ας περνούν τα χρόνια- ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν πολλά σε πάρα πολλούς, κυρίως ανάμεσα σε όσους καταλάμβαναν θέσεις ευθύνης, προφανώς επειδή είχαν καλές σχέσεις με την πράσινη εξουσία.
Το εντυπωσιακό στοιχείο των τελευταίων ημερών είναι η παράκληση της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να μην κοιτάμε τα κακώς κείμενα όταν πρόκειται για δικούς του ανθρώπους. Κι ας είναι, η ίδια ομάδα, προθυμότατη να συνδέσει τις αποκαλύψεις με τις κυβερνητικές αδυναμίες. Παράδοξη αντιμετώπιση. Εν προκειμένω, ο τσακωμός με την κυβέρνηση δεν είναι «περί όνου σκιάς». Οι πολλοί θέλουν το μαχαίρι να πηγαίνει απευθείας στο κόκκαλο κι ας ασχολούνται σπανίως, με τις γενεσιουργές αιτίες παρόμοιων σκανδαλωδών καταστάσεων.
Πολύ ωραία είχε διατυπώσει ο Δημοσθένης το ερώτημα, απευθυνόμενος, πριν 23 αιώνες(!), στους πολίτες της εποχής του: «Υπέρ μεν όνου σκιάς βούλεσθε ακούειν υπέρ δε σπουδαίων πραγμάτων και συμφερόντων τη πόλει ου βούλεσθε»; Σε κάτι μοιάζουν οι σημερινοί πολίτες με εκείνους, προ 23 αιώνων, ακροατές του Δημοσθένους: θέλουν να χυθεί αίμα.
Άρα, όταν ακούμε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να λένε πως και πάλι η κυβέρνηση φταίει όταν ένα δικό τους στέλεχος βάζει το δάκτυλο στο μέλι, είτε θα βάλουν τα γέλια, είτε θα κουνήσουν με νόημα την κεφαλή τους και θα φύγουν μακριά από τον κόσμο της Χαριλάου Τρικούπη. Μη ξεχνάμε ότι η διακυβέρνηση Σημίτη, που έκανε πολλά σωστά και καλά, έπεσε κατά κύριο λόγο επειδή δεν κατάφερε να περιορίσει την οσμή, ούτε να σβήσει τα χνάρια που άφηναν όσοι άνθρωποι κοντά της και γύρω της, εξέθρεφαν και θρεφόντουσαν από τα σκάνδαλα της εποχής.
Εξάλλου, η κυβέρνηση είναι πειστική όταν λέει πως σε κρατικό έλεγχο, άρα κάνει ελέγχους, βρέθηκαν όσα εξετάζονται σε βάρος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ.
Από την άλλη -και αυτό είναι κέρδος- το ΠΑΣΟΚ μπορεί να βοηθήσει σε κάτι πιο σπουδαίο. Να απομακρύνει βεβαίως από πόστα ευθύνης όσους ερευνώνται, αλλά να απαιτεί, έργω και λόγω, να γίνεται πάντοτε σεβαστό το τεκμήριο αθωότητας για όσους ερευνώνται, ανεξαρτήτως «χρώματος».
Δεν το έκανε όλο τον προηγούμενο καιρό. Αντιθέτως, εναγκαλιζόμενο τις ασυνάρτηες εξαλοσσύνες της κυρίας Κωνσταντοπούλου, περιόδευε σε κανάλια και άλλα εν επαρχίαις μαζώξεις, κατακεραυνώνοντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό ως ηθικό, τουλάχιστον, συμμετέχοντα σε κάθε περίσταση οσμής σκανδάλου. Ακολουθούσε δηλαδή, αντί να κατευθύνει τις χειρότερες μορφές ανθρωποφαγίας, όπως αυτές που ενσαρκώνει η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου.
(Η οποία, ειρήσθω παρενθετικά, είναι πολύ «κακή παρέα» για τον κ. Ανδρουλάκη, όπως αναδεικνύεται από τις καταγγελίες ανθρώπων που εργάστηκαν για εκείνην και τον μηχανισμό της).
Μια άλλη γραμμή «αμύνης» στα πράσινα χαρακώματα, ότι δηλαδή από όλους τους ελέγχους, φως δημοσιότητας πέφτει μόνον όταν προκύπτουν σκιές για στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άρα ότι η κυβέρνηση «βάζει το χεράκι της» στις αποκαλύψεις των ελέγχων, μπορεί να είναι χρήσιμη για να τροφοδοτεί θεωρίες συνωμοσίας, αλλά δεν πρόκειται να πείσει κανέναν.
Είναι δείγμα αδυναμίας και εθελοτυφλότητας όταν το ΠΑΣΟΚ ζητεί «πράσινα» μέτρα και σταθμά επειδή κρίνονται δικοί του άνθρωποι. Οι κανόνες πρέπει να είναι ίδιοι για όλους. Κάπως εξηγείται ότι η βελόνα παραμένει κολλημένη...
