Έχω βαρεθεί την γκρίνια και τη «μίρλα» των «μεταρρυθμιστών» του καναπέ. Το γνωρίζω πως η Ελλάδα δεν είναι ούτε η Ιρλανδία ούτε η Πολωνία, ώστε να αναπτύσσεται με τους ίδιους εντυπωσιακούς ρυθμούς. Από αυτό όμως μέχρι να υποστηρίζει κάποιος πως δεν αλλάζει τίποτα και πως είμαστε καταδικασμένοι στην στασιμότητα, η απόσταση είναι μεγάλη.
Τα ελληνικά ναυπηγεία αποτελούν ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η Σύρος, η Ελευσίνα και ο Σκαραμαγκάς βρίσκονταν σε παρακμή ή αδράνεια. Σήμερα το Νεώριο Σύρου λειτουργεί κανονικά, η Ελευσίνα επανεκκίνησε τις δραστηριότητές της και προχωρά ακόμη και σε νέες ναυπηγήσεις, ενώ ο Σκαραμαγκάς βρίσκεται σε φάση εκτεταμένων επενδύσεων και αναδιοργάνωσης.
Η αναβίωση των ναυπηγείων δεν αφορά μόνο τις επισκευές πλοίων.
Δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενεργοποιεί δεκάδες βιομηχανικούς κλάδους και επανασυνδέει την ελληνική ναυτιλία με την εγχώρια παραγωγή και μεταποίηση.
Η επαναλειτουργία των ναυπηγείων δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας. Το ίδιο ισχύει για τις επενδύσεις σε data centers, κόμβους logistics, ενεργειακές υποδομές, σταθμούς LNG και δίκτυα μεταφοράς ενέργειας.
Πρόκειται για επενδύσεις που δεν εξυπηρετούν απλώς την τρέχουσα κατανάλωση, αλλά δημιουργούν παραγωγική δυναμικότητα για τις επόμενες δεκαετίες.
Προχθές μου έλεγε στέλεχος του εμπορικού κλάδου πως στις επαφές με μεγάλη ευρωπαϊκή βιομηχανία ειδών καθαριότητας του έλεγαν πως αισθάνονται την ανάσα του ανταγωνισμού από την Παπουτσάνης η οποία έχει αναγεννηθεί τα τελευταία χρόνια.
Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η πορεία των εξαγωγών. Μέσα σε περίπου δεκαπέντε χρόνια, οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν από περίπου 20 δισ. ευρώ ετησίως σε περίπου 50 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει δρόμο μπροστά της, αλλά η αλλαγή είναι πραγματική και μετρήσιμη.
Για δεκαετίες η ελληνική οικονομία στηριζόταν κυρίως στην κατανάλωση, τον δανεισμό, το εμπόριο, τις κατασκευές κατοικιών και τον τουρισμό. Το μοντέλο αυτό παρήγαγε ανάπτυξη σε ορισμένες περιόδους, αλλά αποδείχθηκε ευάλωτο, καθώς δεν δημιουργούσε αρκετό πλούτο μέσω εξαγωγών, βιομηχανίας και επενδύσεων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Η κρίση της προηγούμενης δεκαετίας ανέδειξε αυτές τις αδυναμίες με τον πιο σκληρό τρόπο.
Σήμερα, χωρίς να έχουν εξαφανιστεί τα προβλήματα, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η οικονομία μετασχηματίζεται. Η Ελλάδα εξελίσσεται σταδιακά σε ενεργειακό και μεταφορικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα λιμάνια, οι υποδομές φυσικού αερίου και οι νέες επενδύσεις στην τεχνολογία ενισχύουν τη γεωοικονομική της θέση.
Ασφαλώς, ο τουρισμός εξακολουθεί να έχει μεγάλο βάρος, η βιομηχανική βάση παραμένει μικρότερη από εκείνη άλλων ευρωπαϊκών χωρών και η παραγωγικότητα υπολείπεται του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Όμως, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, η χώρα δεν επενδύει μόνο στην κατανάλωση του παρόντος αλλά και στην παραγωγή του μέλλοντος.
Λίγη περισσότερη ψυχραιμία και λίγη λιγότερη καταστροφολογία δεν θα έβλαπταν τη δημόσια συζήτηση. Οι αδυναμίες παραμένουν, αλλά η κατεύθυνση δείχνει να αλλάζει. Και αυτό δεν είναι αμελητέο.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1) Ο λύκος κι αν εγέρασε
Κώστα, καλημέρα.
Πολύ εύστοχο το σημερινό άρθρο σου για την πλειοδοσία υποσχέσεων από την αντιπολίτευση. Παρά τις χρεοκοπίες και τα μνημόνια που πέρασε ο τόπος, φαίνεται ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας μένει ίδιο και απαράλλαχτο σε συνήθειες και τακτικές. Ακόμα και η παρούσα κυβέρνηση που θέλει να αυτοδιαφημίζεται ως «μεταρρυθμιστική», όταν βρήκε «δημοσιονομικό χώρο», ξεκίνησε τις παλιές αμαρτίες.
Βλέπε: Τα προεόρτια μιας επόμενης χρεοκοπίας
Ενδεικτικά:
1) Στο προς διαβούλευση πολυνομοσχέδιο του Υπ. Οικονομικών, σχεδόν όλες οι διατάξεις αφορούν παροχές και εξυπηρετήσεις: περίπου διπλασιασμός των αποδοχών των ιεραρχών, ευνοϊκές συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, χορήγηση της προσωπικής διαφοράς σε δημόσιους υπαλλήλους (το ενιαίο μισθολόγιο έχει πάει περίπατο…) και πολλά τέτοια.
2) Η ΠΟΕ-0ΤΑ διαβάζω ότι ακύρωσε προγραμματισμένη απεργία της, γιατί ο αρμόδιος υπουργός κάλυψε όλα τα αιτήματά τους με το πιο βασικό την «τακτοποίηση» των συμβασιούχων των δήμων. Έτσι, καταργείται προηγούμενη διάταξη που όριζε ότι οι Δήμοι πρέπει να εξαντλούν τα ένδικα μέσα σε προσφυγές συμβασιούχων για μονιμοποίηση, με αποτέλεσμα οι δήμοι να μην στέλνουν καν φάκελο στις συζητήσεις των υποθέσεων και πρωτόδικες αποφάσεις μονομελών να καθίστανται αμετάκλητες. Επίσης, επανέρχονται και οι «κλειστές-φωτογραφικές» προκηρύξεις του ΑΣΕΠ για τους ήδη υπηρετούντες συμβασιούχους με γενναία πριμοδότηση της εμπειρίας στη συγκεκριμένη θέση, γεγονός που ουσιαστικά κάνει τους υπόλοιπους να μην μπορούν να τους ανταγωνιστούν.
3) Ο Υπ. Περιβάλλοντος «τακτοποιεί» το θέμα των ιδιοκτητών φ/β πάρκων όταν η ενέργεια που παράγουν λόγω υπερπροσφοράς έχει μηδενική τιμή, παρατείνει την εγγυημένη ταρίφα και τις συμβάσεις αγοράς της ενέργειας. Το λογαριασμό ξέρουμε όλοι ποιος θα τον πληρώσει.
Αν κοιτάξει κανείς λίγο την επικαιρότητα και το νομοθετικό έργο βρίθει προεκλογικών τακτοποιήσεων. Δυστυχώς, το 2008 είναι εδώ… όχι μόνο από την πλευρά της αντιπολίτευσης.
Υ.Γ. Σε περίπτωση δημοσίευσης, μόνο τα αρχικά.
Ευχαριστώ.
ΔΚ
2) Σχετικά με δωρεάν συγκοινωνίες
Καλημέρα σας,
Εργάζομαι στο Ταλίν και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι δωρεάν για τους μόνιμους κατοίκους.
Παράλληλα, είναι αντίστοιχα των ΜΜΜ ενός ελβετικού καντονιού ως προς την αξιοπιστία και την πυκνότητα των δρομολογίων. Επομένως, η δωρεάν παροχή μετακινήσεων δεν οδηγεί ντετερμινιστικά στην απαξίωση των υπηρεσιών, όπως αναφέρεται στο άρθρο σας. Πρόκειται πρωτίστως για ζήτημα παιδείας και κουλτούρας σεβασμού προς τους δημόσιους πόρους, τομείς στους οποίους η Ελλάδα εξακολουθεί να υστερεί σημαντικά.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον μέτρο είναι η καθολική παρουσία καμερών και η αυστηρή τήρηση των ορίων ταχύτητας των 30, 40 και 50 χλμ./ώρα μέσα στον αστικό ιστό. Ως αποτέλεσμα, βλέπει κανείς καθημερινά μικρά παιδιά, ακόμη και έως 6 ετών, να χρησιμοποιούν μόνα τους τα ΜΜΜ ή να διασχίζουν τους δρόμους από τις πολυάριθμες διαβάσεις με αίσθημα ασφάλειας και χωρίς φόβο.
Συνολικά, η οδήγηση αποτελεί μια δομημένη, ασφαλή και, θα τολμούσα να πω, «ζεν» εμπειρία, σε πλήρη αντίθεση με τη ζούγκλα αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συχνά συναντά κανείς στην Ελλάδα.
Υ.Γ. Να σημειώσω ότι κάθε χιλιόμετρο πάνω από το όριο ταχύτητας συνεπάγεται πρόστιμο 2 ευρώ. Δηλαδή, εάν το όριο είναι 30 χλμ./ώρα και κάποιος κινείται με 40 χλμ./ώρα, το αυτοματοποιημένο πρόστιμο ανέρχεται σε 20 ευρώ και αποστέλλεται απευθείας στην ηλεκτρονική θυρίδα του πολίτη.
Απάντηση: Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως θεσμικό και πολιτισμικό.
Η χώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρό έλλειμμα σεβασμού προς τη δημόσια περιουσία. Από τους βανδαλισμούς σε σταθμούς και οχήματα μέχρι την εκτεταμένη εισιτηριοδιαφυγή, η αντίληψη ότι «το δημόσιο δεν ανήκει σε κανέναν» παραμένει ισχυρή. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πλήρης δωρεάν παροχή υπηρεσιών ενδέχεται να ενισχύσει την απαξίωση αντί να βελτιώσει τη χρήση τους.
Οι κοινωνίες που πετυχαίνουν με τέτοια μοντέλα έχουν προηγουμένως οικοδομήσει κουλτούρα υπευθυνότητας, λογοδοσίας και σεβασμού των κοινών αγαθών. Χωρίς αυτά τα θεμέλια, το δωρεάν συχνά καταλήγει να αποδεικνύεται ακριβό.
