Διαβάζω για το τουρκικό UAV Mizrak που κατασκευάζει η εταιρεία Βaykar. Βεληνεκές από 1000-2000 χιλιόμετρα. Το UAV Κ2 και Sivrisinek έχουν διάρκεια πτήσης ως 13 ώρες και βεληνεκές ως 3000 χιλιόμετρα. Ενώ η παραγωγική δυνατότητα του συγκροτήματος Baykar ανέρχεται σε χιλιάδες drones τον μήνα. Το κόστος τους 25-30.000 ευρώ, ανά τεμάχιο. Και ως γνωστόν αυτά τα φτηνά πολεμικά εργαλεία μπορούν να εξουδετερώσουν όπλα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Αγνοώ αν τα τουρκικά UAV μεγάλων αποστάσεων είναι τόσο αξιόπιστα όσο τα διαφημίζουν.
Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε; Διάβασα κάπου πως, υπό προϋποθέσεις, θα μπορέσουμε να παραγάγουμε 1000-4000 drones… ετησίως. Από όλη αυτή τη δύσμορφη κατάσταση τα επιχειρησιακά συμπεράσματα τα αφήνω στον αναγνώστη.
Προφανώς, η τουρκική βιομηχανία οπλικών συστημάτων δε στήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν το αποτέλεσμα και ενός αυταρχικού καθεστώτος που διαρκεί επί 25 χρόνια. Υπήρξε μια συνέχεια και μια πολιτική σταθερότητα που είναι απαραίτητη για τέτοιες μακροχρόνιες επενδύσεις. Στην πατρίδα μας, επί μια δεκαετία, τρέχαμε με τα μνημόνια και τις περιοριστικές πολιτικές τους. Πιο μπροστά, όλες οι πολιτικές ηγεσίες δεν πίστεψαν στην ελληνική αμυντική βιομηχανία και ό,τι μίζερο υπήρχε το παρέδωσαν στη μανία των συνδικαλιστών της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Για να μην αναφερθώ στη διαφθορά και στην κακοδιαχείριση.
Το 2019 ουσιαστικά ξεκινήσαμε από το μηδέν. Το βάρος το ρίξαμε στα βαριά και ακριβά οπλικά συστήματα, και καλά κάναμε, διότι είχαμε να καλύψουμε έναν σημαντικό χαμένο χρόνο. Όμως η εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία αποκάλυψε μια νέα πτυχή του σύγχρονου πολέμου. Αυτό που προανέφερα: φτηνά όπλα εξουδετερώνουν πανάκριβα οπλικά συστήματα και διαπερνούν, λόγω της ποσότητας, οποιοδήποτε αμυντικό πλέγμα.
Αν πετάξουν ταυτοχρόνως 500 drones των 30.000 ευρώ και εξουδετερωθούν τα 450, τα 50 που διέφυγαν κάνουν τη ζημία. Το είδαμε και στον πρόσφατο πόλεμο του Κόλπου.
Είναι φανερό πως έχουμε μείνει σε αυτόν τον τομέα πολύ πίσω και όπως διαβάζω «δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια ολοκληρωμένη πλατφόρμα που να έχει επιλεγεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες προμηθεύονται UAV κυρίως από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Αυστρία». Στην αντιμετώπιση των drones έχουμε επενδύσει με την ΕΑΒ σε συστήματα ηλεκτρονικών παρεμβολών, ενώ και ιδιωτικές επιχειρήσεις πειραματίζονται σε παρεμφερή συστήματα, χωρίς όμως να υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιο αξιόπιστο αποτέλεσμα. (Καθημερινή, 19/5).
Ελπίζω στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης να έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της απειλής από την ανάπτυξη της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας και από τα πλοκάμια που έχει απλώσει σε αμυντικές βιομηχανίες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πλοκάμια που αποσκοπούν στην εξουδετέρωση του ελληνικού και κυπριακού βέτο στη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE, ενός χρηματοδοτικού προγράμματος έως και 150 δισ. ευρώ.
Τελικά, χάσαμε πολύτιμο χρόνο -ήταν και τα μνημόνια- και τώρα τρέχουμε για να προλάβουμε.
