Είναι ολοφάνερο πως ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται πλέον ξεκάθαρα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Επέλεξε σε αυτή τη φάση τον ανταρτοπόλεμο. Θα κτυπά και θα φεύγει για να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φθορά στην κυβέρνηση και κάποια στιγμή θα κάνει ταμείο: θα δει αν η φθορά που θα προκαλέσει του αφήνει χώρο για να ιδρύσει το κόμμα του. Με την παρτιζάνικη μορφή του πολέμου κρατά σε εγρήγορση τους φίλους του που διαφορετικά δε θα άντεχαν στην αναμονή.
Νομίζω πως όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας θα έχουν συνειδητοποιήσει πως οι σχέσεις τους με τον πρώην πρωθυπουργό υποχρεωτικά αλλάζουν επίπεδο. Η αγαπησιάρικη περίοδος τερματίστηκε και θα βγουν μπροστά να υπερασπιστούν την παράταξή τους. Άλλωστε, τα καλοπιάσματα ουδέποτε ανέτρεψαν ειλημμένες αποφάσεις και σχεδιασμούς με συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση. Και ο Α. Σαμαράς βρίσκεται στην πολιτική εδώ και μισόν αιώνα. Δεν είναι χθεσινός. Συνεπώς, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον προσήκοντα σεβασμό και προσοχή, αλλά ως αντίπαλος. Τι σημαίνει αυτό;
Πως όσο αλυσιτελής είναι η πολεμική με την επίκληση των όσων έκανε το 1993, άλλο τόσο αφελής είναι η νοσταλγική ανάμνηση της περιόδου 2012 - 2014, όταν ήταν πρωθυπουργός. Τώρα η σελίδα γύρισε και γράφεται ένα καινούργιο κεφάλαιο της ιστορίας. Οι κραυγές για τον «αιώνιο προδότη» δεν οδηγούν πουθενά, όπως και οι αναφορές ότι υπήρξε ένας καλός πρωθυπουργός. Και το 1993 και το 2014 έχουν αξιολογηθεί. Όλοι πάνε παρακάτω.
Με την προχθεσινή παρέμβασή του στο tik - tok o A. Σαμαράς αποκάλυψε τον λόγο της ρήξης του με τον Μητσοτάκη. Δεν ανήκει στην κατηγορία των «σταλεγάκηδων» που ζητούν δικαίωση, απλά φάνηκε ειλικρινής. Ήθελε να συγκυβερνά με τον πρωθυπουργό ή να το πω διαφορετικά, ο Μητσοτάκης να κυβερνά και ο Σαμαράς να υπαγορεύει την πολιτική που θα ακολουθεί. Έτσι, ήθελε να σπάσει, δια της πλαγίας, τον κανόνα που επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία «όποιος αρχηγός ηττάται, φεύγει».
Όπως ήταν φυσικό ο Μητσοτάκης δεν δέχθηκε αυτό το ιδιόμορφο καθεστώς συγκυβέρνησης και διαρχίας. Ειρήσθω εν παρόδω, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ήταν μέσα στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας και το γνώριζε αυτό ο πρώην πρωθυπουργός, ενώ την περίοδο που στήριζε αναφανδόν την κυβέρνηση, όλοι οι σημερινοί υπουργοί οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ ήταν και τότε υπουργοί, πλην του Γιώργου Φλωρίδη. Συνεπώς, η σημερινή αναζήτηση της χαμένης ψυχής της παράταξης δεν ακούγεται και πολύ πειστική. Μάλλον, ως πρόφαση μου φαίνεται.
Η Νέα Δημοκρατία, υποθέτω, στον κεντρικό της σχεδιασμό έχει προβλέψει πώς θα αντιμετωπίσει τον πρώην πρωθυπουργό, ώστε να περιορίσει στο ελάχιστο τη φθορά της από τον αντιπολιτευτικό λόγο του. Έχει ένα βασικό ατού στα χέρια της. Τον χρόνο. Όσο πιο μακριά θα πάει η ημερομηνία των εκλογών τόσο θα στενεύουν τα περιθώρια κινήσεών του Α. Σαμαρά. Η δε τακτική του να ιδρύσει κόμμα λίγο πριν από τις εκλογές, θα τον οδηγήσει σε μια μακρά, πολιτικά φθοροποιό αναμονή.
