Ποιος δε θα ήθελε μια Τουρκία ευρωπαϊκή, δημοκρατική και φιλειρηνική. Αυτή η Τουρκία όμως δεν υπάρχει και αμφιβάλλω αν ποτέ θα υπάρξει. Η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ελάχιστα διαφέρει από την απόπειρα του Πούτιν να αναβιώσει τη Σοβιετική Ένωση, υπό ένα διαφορετικό οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς. Η αυτοκρατορική νοοτροπία είναι μια κληρονομιά που μεταβιβάζεται μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι.
Αυτός ο μεγαλοϊδεατισμός της Τουρκίας του Ερντογάν είναι λογικό να βρήκε στην εφαρμογή του αντιστάσεις. Η Ελλάδα, σε δύσκολες εποχές, βρέθηκε απέναντι σε αυτόν τον μεγαλοϊδεατισμό μόνη, με τους φίλους να τηρούν ίσες αποστάσεις. Οι σύμμαχοι σε αυτές τις περιπτώσεις «δε σχολιάζουν, αλλά φροντίζουν για την ενότητα της συμμαχίας», όπως είπε προχθές ο γραμματέας του ΝΑΤΟ, όταν κλήθηκε να σχολιάσει το casus belli. Το ίδιο έκαναν και όλοι οι προκάτοχοί του. Ένας πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν και παραμένει απαγορευτικός λόγω ΝΑΤΟ. Οι εξοπλισμοί αφορούν τη διατήρηση των ισορροπιών και την αποτροπή τετελεσμένων.
Σε αυτούς τους δύο στρατηγικούς παράγοντες - αποτροπή, διατήρηση ισορροπιών - σημαντικό ρόλο παίζουν οι διεθνείς συνεργασίες που φτάνουν μέχρι τα όρια κοινών επιχειρησιακών δράσεων. Όταν ένα κράτος γνωρίζει πως στην κρίσιμη στιγμή θα λάβει πολύ συγκεκριμένες βοήθειες σε πολύ συγκεκριμένους τομείς, διαφορετικά σχεδιάζει και αντιδρά στις οποιεσδήποτε προκλήσεις.
Και το Ισραήλ είναι ένας τέτοιος συνεργάτης. Δε θυμάμαι αν στο παρελθόν υπήρξε Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης που με δημόσιο λόγο να μίλησε για τις απειλές που δέχεται η Ελλάδα και η Κύπρος από την Τουρκία. Προχθές ο Νετανιάχου ήταν ξεκάθαρος, χωρίς «ναι μεν, αλλά». Για την πατρίδα μας είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός να έχει στο πλευρό της τον, αποδεδειγμένα, πιο ισχυρό στρατό της περιοχής, ενώ η αμυντική της βιομηχανία στήνεται, πολύ καθυστερημένα, επάνω και στην ισραηλινή τεχνογνωσία.
Γιατί το Ισραήλ βρέθηκε απέναντι στην Τουρκία; Διότι αποτελεί το ανάχωμα στους σχεδιασμούς του Ερντογάν για κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Διότι η Τουρκία αποτελεί τον βασικό υποστηρικτή των Αδελφών Μουσουλμάνων, που καθοδηγούν και ενισχύουν με κάθε τρόπο τη Χαμάς. Διότι, το Ισραήλ αισθάνεται πως μπορεί να απειληθεί στο μέλλον από την παρουσία της Τουρκίας στη Συρία. Και τέλος - αυτό είναι που μας ενδιαφέρει - οι βάσεις του τουρκικού στρατού στην κατεχόμενη Κύπρο απειλούν ευθέως σημαντικές παραλιακές πόλεις του Ισραήλ.
Δηλαδή, το Ισραήλ έχει σωρεία λόγων για να θεωρεί την Τουρκία μια σημαντική απειλή για τα συμφέροντά του, για την ύπαρξή του. Έτσι, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει, η Τουρκία να μην ενταχθεί στο πρόγραμμα αγοράς των F-35. Aυτή η σύμπτωση συμφερόντων Ελλάδας - Ισραήλ έχει φέρει τα δύο κράτη πιο κοντά από ποτέ.
Φυσικά, δεν έχω καμιά απαίτηση από όλους αυτούς που δεν αναγνωρίζουν ότι η θάλασσα έχει σύνορα ή υποστηρίζουν πως η σημαία είναι ένα κομμάτι πανί, να στηρίξουν αυτή τη στενή συνεργασία. Όλοι τους στέκονται δίπλα στους Παλαιστίνιους οι οποίοι, ως γνωστόν, επικρότησαν ακόμη και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.
Σήμερα, τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ οφείλουμε όχι απλώς να τη διαφυλάξουμε, αλλά να τη διευρύνουμε κιόλας. Κάτι που δεν το έχουν αντιληφθεί άπαντες στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου φαίνεται πως επιβιώνει το πνεύμα Πιπινέλη.
