Προφανώς, δεν έχω ούτε την έπαρση ούτε το απαραίτητο έλλειμμα αυτογνωσίας για να πιστεύω πως η απάντηση στο ερώτημα/διερώτηση του τίτλου ενδιαφέρει τον οποιοδήποτε, πολλώ μάλλον πως η απάντηση αυτή θα μπορούσε να επηρεάσει έστω και έναν συμπολίτη. Ο λόγος που προχωράω στη σχετική δημόσια εξομολόγηση μιας επιλογής κατά το Σύνταγμα μυστικής είναι, συνακόλουθα, το ενδεχόμενο κάποιους να ενδιαφέρει το σκεπτικό μου, η διανοητική διαδικασία που τείνει να με οδηγήσει στην επιλογή μου. Η οποία επιλογή, δεδομένου του ότι έχω μεν κάποια γενική πολιτική φιλοσοφία για τους επιθυμητούς στόχους της δημόσιας ζωής στη χώρα μου, δεν έχω όμως ταύτιση με κανένα κομματικό χώρο, προσδιορίζεται από την εκάστοτε αξιολόγησή μου για το πολιτικό υποκείμενο που, υπό τις δεδομένες συνθήκες, μπορεί με όρους πάντα συγκριτικούς να υπηρετήσει καλύτερα τα πολιτικοκοινωνικοηθικά προτάγματά μου.
Με αυτή λοιπόν την προεξαγγελτική αποσαφήνιση, εκμυστηρεύομαι πως η μέχρι πρότινος πρόθεσή μου, ομολογημένη σε ανθρώπους του περιβάλλοντός μου, ήταν τη φορά αυτή να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ. Παρά το εμφανές έλλειμμα ελκτικότητας και ελκυστικότητας της ηγεσίας του. Οι παράγοντες που μου είχαν δημιουργήσει τη σχετική διάθεση ήταν οι εξής:
Α. Θετικοί λόγοι
1. Η σημερινή συμβατότητα του συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος με τον ιδεολογικό αυτοπροσδιορισμό μου ως «ακροκεντρώου».
2. Η ποιότητα πολλών εκ των στελεχών του με προφανή επάρκεια για άσκηση κρίσιμων κυβερνητικών καθηκόντων. Ποιος π.χ. μπορεί να φανταστεί καλύτερο υπουργό Περιβάλλοντος από τον Γιάννη Μανιάτη, καλύτερη υπουργό Εσωτερικών ή Ψηφιακής Διακυβέρνησης από την Άννα Διαμαντοπούλου κ.ο.κ.;
3. Η προβολή θέσεων συχνά επεξεργασμένων, όσων δε έχουν δημοσιονομικό αποτύπωμα, συνήθως και κοστολογημένων. Ακόμη όμως και…
4. Το ηθικό κεφάλαιο που προσφέρουν στελέχη της προηγούμενης γενιάς. Π.χ. Ευθυμίου, Μπένος, Αυγερινός, Σκανδαλίδης κ.λπ.
Β. Αρνητικοί λόγοι
1. Η διαχρονική αξία της διαπίστωσης που έκανε τον 19ο αιώνα ο λόρδος Άκτον «Power corrupts, absolute power corrupts absolutely». Και μόνο από αγγέλους να αποτελείτο η κατά την τελευταία επταετία ολικώς κυβερνώσα παράταξη, μετά από τόσα χρόνια ανεμπόδιστης και αμέριστης άσκησης της εξουσίας κάποια ροπή προς ατασθαλίες, οικονομικές ή έστω θεσμικές, θα δημιουργείτο. Δεν είναι τυχαίο πως έρευνες στις ΗΠΑ έχουν δείξει πως τα περισσότερα σκάνδαλα γίνονται από τις κυβερνητικές ελίτ στη δεύτερη θητεία των προέδρων. Πόσο μάλλον σε τρίτη κυβερνητική τετραετία…
2. Οι υπερβολές από την υπερσυγκέντρωση εξουσίας στα πρωθυπουργικά χέρια, ιδίως όμως η ευτέλεια των συνταγματικών και γενικότερων θεσμικών θέσεων της κυβέρνησης. Η εμπλοκή των δικαστικών λειτουργών στην ανάδειξη της ηγεσίας του κλάδου αυξάνει τον φατριασμό και τις πελατειακές σχέσεις εντός του δικαστικού σώματος… Η μεταφορά της τελικής ευθύνης της επιλογής των δικαστικών ηγεσιών από το υπουργικό συμβούλιο σε κοινοβουλευτική επιτροπή που αποφασίζει με απλή πλειοψηφία (του κυβερνώντος κόμματος φυσικά) συνιστά εμπαιγμό της κοινωνίας. Η προσωρινή αντικατάσταση στα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα του υπουργού από τον τοπικό ανταγωνιστή του πρώτο επιλαχόντα, ως συνταγή για την καταπολέμηση του ρουσφετιού, μπορεί ως τέτοια να είναι εμφανώς αλυσιτελής, δείχνει όμως υψηλή αίσθηση κυβερνητικού χιούμορ και σαρκασμού.
3. Η ενόχλησή μου από πολλές άλλες επιλογές της κυβέρνησης σε επιμέρους ζητήματα, έστω και αν σε πολλά και σημαντικά της πιστώνω μεγάλες επιτυχίες, κυρίως δε αναβάθμιση του κύρους της χώρας τόσο ως διεθνοπολιτικού παίκτη όσο και ως αξιόχρεου και δημοσιονομικά σχετικά υγιούς παράγοντα εντός του διεθνούς συστήματος.
Με συνεκτίμηση όλων αυτών έτεινα λοιπόν να καταλήξω. Ό,τι τείνει σήμερα να με οδηγήσει σε αναθεώρηση της σχετικής διάθεσής μου είναι οι συζητήσεις με εξαιρετικά ποιοτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που προσωπικά υπολήπτομαι ιδιαίτερα (Μάτζιος, Γκλαβίνας, Χρήστος Κακλαμάνης, Δουδωνής κ.λπ.). Αυτές με έπεισαν πως εννοούν την απόλυτη άρνησή τους να συγκυβερνήσουν με τη ΝΔ, ό,τι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί και αν προκύψουν. Όλοι αυτοί, κινούμενοι από ένα στενό κομματικό πατριωτισμό και έχοντας προφανώς κατά νου τις επώδυνες για το κόμμα τους συνέπειες της προηγούμενης συγκυβέρνησης, δεν έχουν κατά τα φαινόμενα κανένα πρόβλημα να δουν - αντιθέτως το προτιμούν - την πατρίδα τους να έχει συγκυβερνήτες τη Λατινοπούλου, κυρίως δε - δεδομένου του ότι η ευρωβουλευτής εκφράζει τον πιο συγκροτημένο πολιτικό λόγο στον χώρο της σκληροπυρηνικής δεξιάς - τον… Βελόπουλο.
Επειδή εμένα αυτή η προοπτική με ανατριχιάζει και με προσβάλλει ως πολίτη, ενώ δε παράλληλα θα ήθελα να θέσω και φραγμό στα εμφανώς εκδικητικά σχέδια του Σαμαρά, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ σκέπτομαι, αν δεν με απογοητεύσει βάναυσα με κάποια ακόμη επιλογή, να ψηφίσω ΝΔ: Κάθε κυβέρνηση είναι προτιμότερη από την ακυβερνησία ή το μπάχαλο. (Απάντηση και σε ευρωβουλευτή που ρώτησε τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης «τι λες να ψηφίζει ο Διαμαντόπουλος;»…)
* Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Υπουργός καρδιάς – Η κατρακύλα», όπου μέσα από την παθιασμένη σχέση ενός ζευγαριού (μετέπειτα πολιτικός ο άντρας, χαρισματική προσωπικότητα η κοπέλα), καθώς και τη δυστοπική εξέλιξη της σχέσης τους, περνάει στο φόντο μισός αιώνας «φλογώδους» ελληνικής πολιτικής ιστορίας: από τις φοβερές ημέρες της Κατοχής έως την κυβερνητική οκταετία του Ανδρέα Παπανδρέου. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
