Ο τίτλος δεν είναι υποτιμητικός, ανήκει σε ελληνική σουρεαλιστική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη, το 1979, και αν έχει κάτι κοινό με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο σουρεαλισμός.
Μέσα στα απομεινάρια του πρώην κυβερνητικού κόμματος βλέπεις ανθρώπους απόκληρους από την εύνοια του πρώην αρχηγού, να μάχονται για την διατήρηση ύπαρξης του κόμματος, που θα σημάνει την διατήρηση της δικής τους ύπαρξης στην πολιτική κονίστρα.
Βλέπεις κάποιους να έχουν την τιμιότητα να αποχωρούν, έστω και αν η τιμιότητα είναι κάλπικη, αφού ενδεχομένως να έχουν πράσινο σήμα από τον Τσίπρα. Κάποιους άλλους να παραμένουν προκειμένου με την ψήφο τους να επηρεάσουν τις αποφάσεις του κόμματος ενώ ψυχή τε και σώματι ανήκουν στο κόμμα Τσίπρα και αφού ψηφίσουν τις αποφάσεις ενός κόμματος που δεν τους αφορά, να αποχωρήσουν.
Και κάποιους ενάντια σε κάθε λογική, να επιμένουν, με αυτοθυσία, να συστρατευτούν με τον Τσίπρα, ακόμη και όταν αυτός τους κλείνει την πόρτα κατάμουτρα!
Ο Παύλος Πολάκης χαρακτήρισε «Πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά» την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του κόμματος, και ζήτησε την παραίτηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου.
Όπως είπε «είναι πρωτοφανές να υπάρχει πρόεδρος κόμματος και απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής που να λέει ότι θα στηρίξει ένα άλλο κόμμα. Αυτό δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά». Υποστήριξε ότι η εντολή που είχε πάρει ο Φάμελλος από το συνέδριο ήταν να υπάρξει ανασυγκρότηση και ανασύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του προοδευτικού χώρου και όχι να πούμε κλείνουμε το μαγαζί.
Στην συνεδρίαση της Κ.Ε. το Σάββατο η απόφαση του Οργάνου θα πρέπει να ορίσει ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αυτοδιαλύεται, δεν παραχωρείται, δεν κάνει στην άκρη. Είναι ιστορικό κόμμα, έχει προγραμματικές θέσεις, έχει επεξεργασίες, έχει στελέχη έχει κόσμο και καλεί σε συστράτευση τις προοδευτικές δυνάμεις στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας.
Η αναίρεση της προηγούμενης απόφασης αυτοδιάλυσης σημαίνει αυτονοήτως παραίτηση Φάμελλου. Και στην ακόλουθη εκλογή νέου προέδρου της Κ.Ο. δηλώνει «παρών». (Ναυτεμπορική).
Μια ημέρα πριν, σε ανάρτησή του είχε γράψει: «Μετά τις τελευταίες εξελίξεις η μάχη θα είναι ή ταν ή επι τας!!».
Εν τω μεταξύ κάποιοι Συριζαίοι και μετέπειτα Ελασίτες, έχουν κυκλοφορήσει το σλόγκαν «μισούν τα νιάτα τους». Αναφέρονται σε όσους στα νιάτα τους ήταν αριστεροί, δεν έγιναν μεν δεξιοί, αλλά διακρίνονται από ορθολογισμό και τηρούν κριτική στάση στα πεπραγμένα όχι της Αριστεράς γενικώς, αλλά της Τσιπραϊκής Αριστεράς.
Υπάρχουν και αυτοί που «υπονομεύουν» τα νιάτα τους. Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, στέλεχος με τιμητικό παρελθόν ως νεαρός την περίοδο της χούντας, και στην συνέχεια μετριοπαθές σημαίνον στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς, κάνει μια ακατανόητη πρόταση:
Γράφει: «Ακόμη και αν η πολιτική άρνηση του Αλ. Τσίπρα για συνεργασία συνεχίζεται, εμείς ΠΟΛΙΤΙΚΑ θα επιμείνουμε στην στήριξή της»!
Και αντιστρέφοντας τα γεγονότα, αφού ο Τσίπρας είναι εκείνος που δείχνει εχθρότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει: «Εκείνο που δεν θα συγχωρήσει η κοινωνία θα είναι εχθρότητα και μέτωπο κατά της ΕΛ.Α.Σ, με όποια αριστερά προσχήματα. Δεν αντέχει ο χώρος άλλη χαμένη ευκαιρία».
Και προτρέπει σε αυτοχειρία, γράφοντας: «ψηφοδέλτιο ξεχωριστό, που εξ ορισμού και αφ΄εαυτού είναι αντιπαραθετικό, δεν πρέπει να καταθέσουμε»! (dnews).
Ναι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτως ή άλλως βρίσκεται υπό διάλυση. Πρόσφατα παραιτήθηκαν, ο Γιώργος Καραμέρος από την Κ.Ο. Επίσης Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (επάγγελμα ΠΑΣΟΚ) και ο Κώστας Ζαχαριάδης που δήλωσαν ότι δεν πρέπει να υπάρξει ψηφοδέλτιο αντιπαραθετικό στην προσπάθεια του Αλέξη. Αλλά αυτοί τουλάχιστον αποχώρησαν, έστω και συμφωνημένα με τον Τσίπρα. Δεν παραμένουν εικονικά μέλη, για να προτείνουν κλείσιμο του μαγαζιού.
Το πρόβλημα στην συνεδρίαση της Κ.Ε. του Σαββάτου είναι ότι κάποιοι λειτουργούν ανέντιμα. Το εντόπισε και ο Νίκος Παππάς λέγοντας ότι ορισμένοι ψηφίζουν στην Κ.Ε. να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ψυγείο, και μέσα σε δυο εικοσιτετράωρα εγκαταλείπουν το καράβι για να ενταχθούν σε άλλο πολιτικό φορέα. Η στάση όσων παραμένουν να ψηφίσουν στην Κ.Ε. και μετά αποχωρούν είναι «αδόκιμη ως κάτι άλλο».
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον πολιτικό μέγεθος και εξ αυτού δεν μας απασχολεί ειδησεογραφικά. Μας απασχολεί ως «πείραμα» αλλοίωσης συνειδήσεων αυτών που επαίρονταν ότι είχαν το ηθικό πλεονέκτημα.
