Συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της Δημοτικής Παράταξης «Θεσσαλονίκη για όλους» με υποψήφιο δήμαρχο Θεσσαλονίκης τον Σπύρο Πέγκα γιατί πιστεύω ότι όπως και το 2011 έτσι και το 2023 τόσο η Θεσσαλονίκη όσο και η χώρα έχει ανάγκη έναν προοδευτικό δήμαρχο.
Γνωρίζοντας τα πεπραγμένα του Σπύρου Πέγκα ως αντιδημάρχου δεν έχω καμία αμφιβολία για την θέληση και ικανότητα του να καταστήσει εκ νέου την Θεσσαλονίκη ηγήτορα, σε όλη την επικράτεια, για την πρωτοποριακή, εξωστρεφή αυτενέργεια της. Και διαπιστώνοντας για μια ακόμη μια φορά τις αγκυλώσεις του εκάστοτε κόμματος εξουσίας, παρόλη την συγκρότηση και τον διεθνή προσανατολισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι μόνο η Θεσσαλονίκη αλλά και η χώρα έχει την ανάγκη ακριβώς μιας τέτοιας Θεσσαλονίκης.
Ο Σπύρος Πέγκας, ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης, θα ξαναδώσει στις Ελληνοϊσραηλινές σχέσεις το συναίσθημα και την διαχρονία που εκπροσωπεί το εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης, ολοκληρώνοντας το έργο της ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας και βγάζοντας δια παντός τα αυτοκίνητα από αυτόν τον τόπο μνήμης. Θα συνεχίσει το έργο της ανάδειξης και εδραίωσης της πολυπολιτισμικότητας της Θεσσαλονίκης, όπου μια νοητή αλλά ισχυρή γραμμή συνδέει την ανάδειξη του Οθωμανικού παρελθόντος της πόλης με την σύγχρονη αποδοχή του αλλοδαπού, του αλλόθρησκου, του σεξουαλικά διαφορετικού.
Διότι κανείς δεν θέλει να επισκεφτεί ως τουρίστας ή να επενδύσει ως πολυεθνική επιχείρηση σε μια πόλη του ενός εκατομμυρίου που διακατέχεται από την ξενοφοβική νοοτροπία ενός απομονωμένου χωριού. Θα παραλάβει την σκυτάλη της Θεσσαλονίκης ως μέρος της λύσης και όχι των προβλημάτων των Δυτικών Βαλκανίων, ενισχύοντας την προτεραιότητα της εξωτερικής μας πολιτικής για την ένταξη των γειτόνων μας στην ΕΕ – προοπτική που θα ωφελήσει και την Θεσσαλονίκη και την χώρα.
Στην αστική ανθεκτικότητα μια Δημαρχία Πέγκα σημαίνει υιοθέτηση βέλτιστων διεθνών πρακτικών, κάτι που γνωρίζει εξαιρετικά μια που διαχειρίστηκε ως αντιδήμαρχος τη συνεργασία με το ίδρυμα Rockefeller για τον σχεδιασμό μιας ανθεκτικής Θεσσαλονίκης απέναντι σε προκλήσεις όπως της κλιματικής αλλαγής.
Στο θέμα των μεταφορών, είναι έτοιμος να αναλάβει πρωτοβουλία σε επίπεδο Νοτιοανατολικής Ευρώπης για την διασύνδεση της περιοχής μας με υπερσύχρονους σιδηρόδρομους – με κορυφαίο διασυνοριακό σιδηροδρομικό κόμβο την Θεσσαλονίκη - που είναι και πολιτική της ΕΕ που θέλει να αντικαταστήσει το αεροπλάνο στις μικρότερες αποστάσεις με το περιβαλλοντικά φιλικό τρένο. Λαμβάνοντας υπόψη τις οικτρές επιδόσεις της κεντρικής εξουσίας σε αυτά τα δύο πεδία πολιτικής, τώρα περισσότερο από ποτέ απαιτείται να ανεβάσει τον πήχη μια οραματική τοπική ηγεσία.
Σχετικώς ο Σπύρος Πέγκας έχει δεσμευτεί να δώσει μάχη για τη δημοσιονομική αυτονομία της τοπικής αυτοδιοίκησης και για την δημιουργία ενός μητροπολιτικού δήμου στη Θεσσαλονίκη και γιατί όχι στην Αθήνα. Είναι παντελώς αναξιόπιστο η κυβέρνηση να κατηγορεί την τοπική αυτοδιοίκηση για αναποτελεσματικότητα όταν στερεί από τους δήμους την χρηματοδότηση από τον ΕΝΦΙΑ άρα και την δημοκρατική λογοδοσία. Λογοδοσία που είναι θεμέλιο της αποτελεσματικότητας σε κάθε δημοκρατική αρχή και που προκύπτει, εν προκειμένω, από την σχέση του φορολογούμενου δημότη-ιδιοκτήτη ακινήτου προς την δημοτική αρχή που φορολογεί το ακίνητο του.
Σημειωτέον, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που δεν έχει μετατρέψει τον φόρο ακίνητης περιουσίας σε βασικό έσοδο των δήμων. Πάλι ο ΟΟΣΑ μας λέει ότι πόλεις του μεγέθους της Θεσσαλονίκης έχουν υψηλότερη παραγωγικότητα όταν έχουν ενιαία μητροπολιτική διοίκηση. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση διατηρεί τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα διοικητικά διασπασμένες άρα αναποτελεσματικές και σπάταλες; Μήπως της περισσεύουν τα χρήματα και η αποτελεσματικότητα; Τα ερωτήματα αυτά είναι αμείλικτα και αμείλικτος θα είναι ο Σπύρος Πέγκας όταν τα θέσει στην κυβέρνηση ως δήμαρχος της Θεσσαλονίκης.
Δεν έχω όμως και καμία αμφιβολία ότι σε άλλα πεδία θα εργαστεί, χωρίς ιδεοληψίες, ώστε πολιτικές αυτής της κυβέρνησης να ωφελήσουν την πόλη. Έχοντας καταφέρει ως αντιδήμαρχος να βάλει στο ίδιο τραπέζι δημόσια ΑΕΙ και ιδιωτικά κολλέγια, για να προωθήσει τη Θεσσαλονίκη ως διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο, είμαι σίγουρος ότι θα εκμεταλλευτεί για αυτό τον σκοπό την έλευση στη Θεσσαλονίκη διεθνών πανεπιστημίων, βάση του άρθρου 28 του συντάγματος, που σχεδιάζει η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.
Ταυτόχρονα, έχει πλήρη επίγνωση ότι το ΑΠΘ, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, το Διεθνές Πανεπιστήμιο, το ΕΚΕΤΑ είναι οι «εγκέφαλοι» της πόλης άρα θα κάνει την ανάγκη τους για επαρκή τακτική χρηματοδότηση, ηλικιακή ανανέωση του διδακτικού τους προσωπικού και μεγαλύτερη διοικητική ευελιξία στη μεταφορά τεχνολογίας στις επιχειρήσεις, ανάγκη της Θεσσαλονίκης. Ώστε η Θεσσαλονίκη να μπορέσει να ηγηθεί της αλλαγής του οικονομικού μοντέλου της ίδιας αλλά και της Βόρειας Ελλάδας στο σύνολο της.
