Το «έργο» είναι… χιλιοπαιγμένο και… κακοπαιγμένο. Κάθε φορά που διάφοροι «ευαίσθητοι» θέλουν να σηκώσουν… σκόνη, επιλέγουν ένα ζήτημα που αφορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μαζί με συλλογικότητες σηκώνουν το… λάβαρο της δήθεν αντίστασης απέναντι στις «κακές» πρυτανικές αρχές οι οποίες -σύμφωνα με τη δική τους ιδεολογία και οπτική των πραγμάτων- θέλουν να μετατρέψουν το πανεπιστημιακό ίδρυμα σε έναν αποστειρωμένο, απονευρωμένο χώρο, όπου δεν θα χωρά καμία «εναλλακτική» φωνή πέρα από τη δική τους.
Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από το δήθεν «φιλολαϊκό» αφήγημα που επιχειρούν να επιβάλουν, διότι πίσω από τους ισχυρισμούς τους υποκρύπτεται το δόλιο σχέδιο να μετατρέψουν το πανεπιστημιακό campus σε «στέκι» τους. Σε χώρο όπου θα μπορούν ανενόχλητα να επιβάλλουν τη δική τους παρουσία, πολιτική ιδεολογία και αντίληψη, αποκλείοντας στην πράξη οποιονδήποτε δεν ευθυγραμμίζεται με αυτήν ή δεν την ασπάζεται. Έναν χώρο όχι ανοιχτό και ελεύθερο, όπως διακηρύσσουν, αλλά ελεγχόμενο και κλειστό για τη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών.
Γιατί η «ελευθερία» που επικαλούνται σταματά εκεί όπου αρχίζει η διαφορετική άποψη. Έτσι, δεν μιλάμε για ένα «ζωντανό» πανεπιστήμιο που λειτουργεί ως «άσυλο ιδεών», αλλά για μια ιδιότυπη ομηρία, όπου λίγοι αποφασίζουν για τους πολλούς.
