Πάνε πολλά χρόνια, κυβερνούσε ο Κώστας Καραμανλής, όταν είχα γράψει πως θα ήταν καλύτερο να καταργηθεί το ετήσιο ραντεβού του (εκάστοτε) πρωθυπουργού με τον δημοσιονομικό λαϊκισμό με αφορμή την ετήσια ΔΕΘ. Προφανώς, αυτό που με ανησυχούσε τότε ήταν η «υποχρέωση» του (εκάστοτε) πρωθυπουργού να εξαγγέλει «μέτρα» δήθεν υπέρ των πολλών αλλά στην πράξη επιβαρυντικά για όλους τους φορολογουμένους, ακόμη και όσους ελάμβαναν το κάτι τις τους από τις παροχές της κυβέρνησης. Αφού όλες οι παροχές δυναμώνουν το βαρύ χέρι με το οποίο το κράτος εκβιάζει με περισσότερους φόρους τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ ότι δεν θα κάνει το ίδιο. Θα εξαγγείλει μόνον όσες δαπάνες μπορούν να χρηματοδοτηθούν από χρήματα του κρατικού ταμείου που «περισσεύουν» και θα προσθέσει μόνον όσες ρυθμίσεις θεωρεί απαραίτητες προς διόρθωση αδικιών που συνεχίζουν να υπάρχουν στο φορολογικό σύστημα, τόσα χρόνια μετά το πέρας της δημοσιονομικής διόρθωσης, την περίοδο των μνημονίων όπως την αποκαλούμε.
Μακάρι!
Πιο σημαντική κρίνω την επίκληση του πρωθυπουργού προς όλα τα άλλα κόμματα ώστε να δεχτούν τον αντικειμενικό υπολογισμό των δημοσιονομικών επιπτώσεων κάθε προτεινόμενου, κατά την, μακρά όπως ο ίδιος επιμένει να «υπόσχεται», προεκλογική περίοδο.
Δεν ελπίζω ότι η ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα αποφύγει πραγματικά το κραταιό μονοπάτι των «φιλολαϊκών» ομιλιών (πλην τριών ιστορικά εξαιρέσεων). Ελπίζω όμως ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν θα κάνει τίποτε εναντίον μιας πολύ σπουδαίας επιτυχίας για την οποία ο ίδιος είναι (δικαίως) υπερήφανος: τίποτε που θα έθετε σε κίνδυνο την πιο ακριβοπληρωμένη κατάκτηση, τη δημοσιονομική ισορροπία.
Υπό κανονικές συνθήκες, τόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης, όσο και ο Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε όχι μόνον να συμφωνούν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την ανάγκη αυστηρού υπολογισμού των επιπτώσεων στον προϋπολογισμό που έχει κάθε ένα μέτρο, αλλά να το απαιτούν.
Δεν μπορεί να έχουν ξεχάσει πόσο κόστισε στις δικές τους παρατάξεις η δικιά τους κωλοτούμπα στην οποία υποχρεώθηκαν (το 2010-11 και το 2015-16) για να γλιτώσουν, την υστάτη στιγμή, από τον εξευτελισμό που θα τους επιμέριζε η Ιστορία αν επέτρεπαν τελικά την ανεξέλεγκτη πτώχευση του κράτους και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.
Αφού λοιπόν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσαν βαρύ πολιτικό κόστος επειδή χρειάστηκε να λάβουν δύσκολα μέτρα επαναφοράς των δημοσιονομικών πραγμάτων, είναι ανόητο να ανταγωνίζονται τώρα τη ΝΔ, η οποία πλήρωσε εξίσου βαρύ πολιτικό τίμημα (19% με τον Συνασπισμό στο 17% και το ΠΑΣΟΚ στο 13% στις εκλογές Μαΐου 2012).
Αφού μάλιστα ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα ώστε να συνεχίσει να έχει την «κατοχή της μπάλας», αλλά δεν θα χρησιμοποιήσει το όπλο τεχνητού πέναλτυ, την πρωθυπουργική αυθαιρεσία στην προκήρυξη έκτακτης εκλογικής αναμέτρησης.
Όσο για τις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, είμαι βέβαιος ότι θα πάει χαμένη και φέτος εκείνη η παλαιά (πρέπει να ήταν το 2007) προτροπή μου. Παροχές θα έχουμε, εκλογές μπορεί τελικά να μην έχουμε. Τι να κάνουμε...
