Τα θλιβερά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, όπου η επίθεση σε σπίτι στελέχους του κυβερνώντος κόμματος στοίχισε τη ζωή σε μια γυναίκα, δεν αποτελούν εξαίρεση. Αποτελούν ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα εκφυλισμού της δημοκρατίας και κυοφορίας αυταρχικών λύσεων.
Μέσα στον επόμενο χρόνο, ένας δολοφόνος, ο οποίος, επειδή δεν έπειθαν τα επιχειρήματά του, οργάνωσε τη δολοφονία δεκάδων ανθρώπων που θεωρούσε πολιτικούς αντιπάλους, προκειμένου να τραβήξει την προσοχή στις πολιτικοοικονομικές αναλύσεις του, συμπληρώνει 25 χρόνια στη φυλακή και αναμένεται να αποφυλακιστεί.
Την ίδια στιγμή, δεκάδες εγκληματίες, μετά από ιδιαίτερα ήπιες ποινές, αφήνονται ελεύθεροι και επανέρχονται στη διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων.
Μια γυναίκα περιέγραφε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την περιπέτειά της. Ύστερα από αλλεπάλληλες βλάβες στις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού της, κάλεσε ηλεκτρολόγο, ο οποίος διαπίστωσε ότι άγνωστοι είχαν αφαιρέσει από το ρολόι της ΔΕΗ τα χάλκινα καλώδια της γείωσης.
Στα δίκτυα του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, του ΑΔΜΗΕ και άλλων οργανισμών, οι κλοπές έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα. Επιβαρύνουν τους φορολογουμένους, προκαλούν ζημιές σε ιδιώτες και θέτουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.
Οι δικαστές ουσιαστικά «χαϊδεύουν» τους εγκληματίες, επειδή εφαρμόζουν τους νόμους που ψηφίζουν οι νομοθέτες.
Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος. Οι δημοκρατίες μας εκφυλίζονται, όταν εκλαμβάνουν την αυθαιρεσία και το έγκλημα ως εκφάνσεις ελευθερίας ή συμπερίληψης.
Η «παλαβή Αριστερά», ελλείψει μιας ισχυρής εργατικής τάξης που θα τη στηρίζει εκλογικά, επιχειρεί να αναδείξει στο πολιτικό προσκήνιο κάθε περιθωριακή ταυτότητα και να πολιτογραφήσει κάθε μετανάστη που έχει εισέλθει παράνομα στη χώρα.
Η διογκούμενη δυσαρέσκεια και ο αντισυστημισμός σε όλον τον δυτικό κόσμο προβάλλουν τον αντισυμβατισμό και την άμεση δημοκρατία ως ιδανικά, αλλά στην πραγματικότητα κυοφορούν το χάος. Και στο χάος βρισκόμαστε ήδη.
Το τι θα ακολουθήσει είναι εύκολο να το φανταστούμε.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Όταν η δημοκρατία αποτυγχάνει να επιβάλει την τάξη, οι κοινωνίες δεν στρέφονται προς περισσότερη ελευθερία, αλλά προς περισσότερη ισχύ.
Όταν το κράτος αδυνατεί να ελέγξει το έγκλημα, όταν οι νόμοι υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται, όταν οι θορυβώδεις μειοψηφίες επιβάλλονται στις σιωπηλές πλειοψηφίες, τότε το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται.
Ο αριθμός των πολιτών που ζητούν περισσότερη αποφασιστικότητα αυξάνεται παντού. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα στις δυτικές δημοκρατίες. Οι δημοσκοπήσεις προϊδεάζουν για ένα ακόμη πιο αυταρχικό μέλλον.
Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι αποκαλυπτικό και λειτουργεί ως προειδοποίηση.
Μια κοινωνία που ζούσε υπό την τρομοκρατία των συμμοριών αποδέχθηκε μαζικές φυλακίσεις, αναστολή δικαιωμάτων και υπερσυγκέντρωση εξουσίας. Οι πολίτες θυσίασαν ελευθερίες με αντάλλαγμα να κυκλοφορούν με ασφάλεια στους δρόμους και να κοιμούνται ήσυχοι στα σπίτια τους.
Η δημοκρατία είχε προηγουμένως αποτύχει να προσφέρει αυτό το στοιχειώδες αγαθό: την ασφάλεια. Το κενό κάλυψε ο αυταρχισμός.
Κατά τη δεκαετία του 1930, η αδυναμία των φιλελεύθερων καθεστώτων να αντιμετωπίσουν την κρίση άνοιξε τον δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Σήμερα, σε πολλές δυτικές κοινωνίες, η αίσθηση ατιμωρησίας, η εγκληματικότητα, η θεσμική αδράνεια και μια πολιτική ορθότητα που συχνά διστάζει να επιβάλει όρια, τροφοδοτούν όσους νοσταλγούν αυταρχικές λύσεις.
Οι δημοκρατίες οφείλουν να αποφασίσουν ότι θα επιβάλουν την τάξη στο εσωτερικό, θα ανακτήσουν τον έλεγχο των συνόρων και θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν κυκλώματα λαθροδιακινητών και όσους, συνειδητά ή ασυνείδητα, διευκολύνουν τη δράση τους.
Αν δεν το κάνουν σύντομα, οι λαοί θα επιλέξουν εκείνους που υπόσχονται ότι θα το κάνουν. Και, κρίνοντας από το ποιοι είναι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα περιοριστούν μόνο σε αυτό.
Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν. Πάρτε τα μέτρα σας.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχουν
Σχετικά με το άρθρο σας «Πρώτα θα πέσει η Αθήνα και μετά το Βερολίνο» θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω.
Η οικονομική κρίση του 2010, θέλω να πιστεύω, έδωσε στους Ρωμιούς να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να πατάνε και σε Δύση και Ανατολή, να το παίζουν όταν τους συμφέρει Ευρωπαίοι και από την άλλη να συμπεριφέρονται ως Ανατολίτες. Είτε θα είναι Ευρωπαίοι, είτε Ανατολίτες, μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχουν πλέον. Ξεκάθαρα πράγματα.
Εξάλλου ο ΠΘ μας έχει ξεκαθαρίσει πολλάκις ότι η Ελλάδα θα γίνει Ευρώπη σε όλα τα επίπεδα.
Μάλιστα με τις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή μας το δίλημμα έχει μετατραπεί πλέον σε Δύση και Ισραήλ ή Μουσουλμανική Αδελφότητα και Ισλαμικό ΝΑΤΟ (με τη συμμετοχή του Πακιστάν που είναι πυρηνική δύναμη). Ξεκάθαρα πράγματα.
Προσωπικά θα πρότεινα δημοψήφισμα ώστε να τελειώνουμε με αυτό το δίλημμα μια και καλή. Φυσικά, το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα είναι σύντομο και σαφές. Εξυπακούεται ότι θα προηγηθεί μία φάση δημόσιας συζήτησης και έκθεσης θετικών και αρνητικών, όχι ένα δημοψήφισμα στα μουλωχτά όπως αυτό του 2015.
Επίσης, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ληφθεί υπόψη μόνο αν είναι από 60% και πάνω υπέρ της μίας πλευράς. Για να είμαστε ξεκάθαροι τι θέλουμε σε εθνικό επίπεδο.
Επιπρόσθετα θα περίμενα από το γυναικείο πληθυσμό, όχι μόνο τον ντόπιο αλλά και πανευρωπαϊκά, να είναι πιο ενεργός. Βλέπετε, σε περίπτωση επικράτησης της Σαρίας, οι πρώτοι που θα δουν τα δικαιώματά τους να εξαφανίζονται είναι οι γυναίκες.
Επίσης, υπάρχει κάτι που ονομάζεται Female genital mutilation ή FGM. Εφαρμόζεται σε κάποιο ποσοστό του γυναικείου πληθυσμού σε κάποια κράτη, κυρίως αφρικανικά. Τα υψηλότερα ποσοστά που αγγίζουν το 90% εμφανίζονται στη Γουινέα, στο Μάλι, στη Σομαλία στο Σουδάν και στην Αίγυπτο.
Παραπομπές:
https://en.wikipedia.org/wiki/Female_genital_mutilation
https://en.wikipedia.org/wiki/Prevalence_of_female_genital_mutilation
https://www.nhs.uk/conditions/female-genital-mutilation-fgm/
Μ.Μ.
