Η Τουρκία προτίθεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας. Αναμφίβολα πρόκειται για μια επιθετική κίνηση, η οποία δυναμιτίζει τη Διακήρυξη Φιλίας και Καλής Γειτονίας που υπογράφηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023 στην Αθήνα από τον Έλληνα πρωθυπουργό και τον Τούρκο πρόεδρο.
Η Διακήρυξη των Αθηνών, μεταξύ άλλων, προέβλεπε δέσμευση για αποφυγή εντάσεων και ενεργειών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κρίση μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και σεβασμό στις αρχές του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου.
Η Τουρκία σύρθηκε από τους συμμάχους της στη Διακήρυξη των Αθηνών, ύστερα από μια περίοδο απειλών και υβριδικών επιχειρήσεων κατά της Ελλάδας, προσδοκώντας την άρση του εμπάργκο στην προμήθεια δυτικού αμυντικού εξοπλισμού και, κυρίως, ανταλλακτικών και αναβαθμίσεων για τα F-16, καθώς και την επάνοδο στο πρόγραμμα των F-35.
Τα δεδομένα δείχνουν πως, μέχρι στιγμής, έχει αποτύχει παταγωδώς. Επιπλέον, η Ελλάδα, με το αίτημα απόσυρσης του casus belli για τη διακήρυξη των θαλάσσιων ορίων στα 12 μίλια, έχει καταφέρει να αποκλείσει την Τουρκία από το πρόγραμμα SAFE, παρά τις επίμονες προσπάθειες των τουρκόφιλων κύκλων της ΕΕ.
Η συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την ανακήρυξη κοινής ΑΟΖ έχει τσαλακώσει το τουρκολιβυκό Σύμφωνο. Για την Τουρκία θα είχε μεγαλύτερη αξία μια αντίστοιχη συμφωνία με γειτονική χώρα, η οποία να επιβεβαιώνει το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας, παρά η απλή διακήρυξή του από το τουρκικό κοινοβούλιο.
Με τις συμφωνίες Ελλάδας – Γαλλίας – Κύπρου, Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και Ελλάδας – ΗΠΑ, η Τουρκία παραμερίζεται από τις εξελίξεις στη Ν.Α. Μεσόγειο.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή παραμερίζουν επίσης την Τουρκία. Πρόσφατα, οι αραβικές χώρες προσέτρεξαν στην Ελλάδα για στήριξη έναντι των επιθέσεων από το Ιράν και όχι στην Τουρκία, η οποία προβάλλει τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη.
Οι εξελίξεις μετά την επίθεση της Χαμάς, τον Οκτώβριο του 2023, έχουν αναβαθμίσει τον ρυθμιστικό ρόλο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Ο ρόλος του Ισραήλ περιορίζει τις τουρκικές φιλοδοξίες στην περιοχή.
Η ενίσχυση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος στο Αιγαίο, στη Ν.Α. Μεσόγειο και στα Βαλκάνια περιορίζει επίσης τις τουρκικές φιλοδοξίες προς τα Βαλκάνια.
Το οικονομικό και γεωπολιτικό «θαύμα» του Ερντογάν έχει υλοποιηθεί με τεράστιες απώλειες στην καθημερινότητα των Τούρκων πολιτών. Μέσα σε έξι χρόνια, η ισοτιμία από 5 λίρες ανά δολάριο έχει φτάσει στις 43 λίρες ανά δολάριο.
Η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας προχώρησε τον Μάρτιο σε πωλήσεις 52 τόνων χρυσού, λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή, σε μια προσπάθεια να στηρίξει το εθνικό νόμισμα, το οποίο βρίσκεται κοντά σε ιστορικά χαμηλά έναντι του δολαρίου.
Από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν μέχρι και τις 27 Μαρτίου, η Τουρκία είχε πουλήσει ή δανείσει χρυσό αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμβάλλοντας στη μεγαλύτερη μηνιαία πτώση της τιμής του πολύτιμου μετάλλου από το 2008 και μετά, σύμφωνα με στοιχεία και υπολογισμούς των «Financial Times».
Η Τουρκία, λοιπόν, αισθάνεται «στριμωγμένη» και αντιδρά σπασμωδικά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι επικίνδυνη. Παραμένει, όμως, μια χώρα που καταλαβαίνει μόνο τη σκληρή γλώσσα της ισχύος.
Η νέα πρόκληση της ψήφισης της Γαλάζιας Πατρίδας από το τουρκικό κοινοβούλιο προσφέρει στην Ελλάδα την ευκαιρία να υλοποιήσει το δικαίωμά της για ανακήρυξη θαλάσσιων ορίων στα 12 μίλια από τις χερσαίες ακτές της χώρας και της Κρήτης.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Η ρωμιοσύνη θέλει τον Κυριάκο της ;)
Καλημέρα
«Αποκάλυψη: 700 οδηγοί λεωφορείων δήλωναν ασθένεια και εργάζονταν αλλού!»
Διαβάστε εδώ
Διαβάστε εδώ
Όπως έχω πει στο παρελθόν: η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη κοινωνία διότι αποτελείται από διεφθαρμένους πολίτες. Απλή αλήθεια που ενοχλεί το πόπολο, που είναι έτοιμο να εξεγερθεί όταν του θίγουν τα ιερά και τα όσια της φυλής.
Και όπως συνήθιζα να λέω από την εποχή των παχιών αγελάδων, πολύ πριν το 2010, οι Ρωμιοί θέλουν βούρδουλα για να στρώσουν, για να μην πω κάτι χειρότερο (βλέπε carpet bombing).
Τελικά βρέθηκε ένας Κυριάκος να στρώσει τους Ρωμιούς, όχι με βούρδουλα, αλλά με καρότο και μαστίγιο. Για παράδειγμα: θες κρατική ενίσχυση; Κανένα πρόβλημα, αλλά θα πρέπει να πάψεις να είσαι φηφιακά αναλφάβητος. Και τσουπ! Νάσου όλοι οι Ρωμιοί έγιναν άσοι στο διαδίκτυο, τις ψηφιακές πληρωμές και την άυλη συνταγογράφηση (και τα άυλα παραπεμπτικά ;). Αμέ! Και αναφέρομαι κυρίως στην παλιά γενιά (που είναι και το πρόβλημα), η οποία έβλεπε υπολογιστές και έφευγε τρέχοντας. «Εμείς δεν αλλάζουμε» έλεγαν με ψωρουπερηφάνεια και αυταρέσκεια. Τα θυμάστε; Ε;
Μαστίγιο και καρότο Ρωμιοί μου.
Ο Κυριάκος ως παιδί ήταν αναγκασμένος να υπερασπίζεται την πολιτική του πατέρα του στους συμμαθητές του και αυτό από μόνο του αποτελεί κίνητρο δράσης στην ενήλικη ζωή. Γενικά τα παιδικά βιώματα και οι σχέσεις με τους γονείς μπορούν να αποτελέσουν ισχυρά κίνητρα δράσης εφ' όρου ζωής. Η ρωμιοσύνη θέλει τον Κυριάκο της.
Καιρός είναι οι νέες γενιές να μάθουν την αλήθεια για την οικονομική κρίση του 2010 και τα πραγματικά της αίτια για να εξαλειφτεί η πιθανότητα να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο. 200 δισ. για το 2010 υπολογίζονται τα εξωτερικά δάνεια για να μπορούσε τότε η ρωμιοσύνη να χρηματοδοτεί το φαραωνικό συνταξιοδοτικό της που η παλιά γενιά έστησε μέσα σε ελάχιστα χρόνια, αφού όλοι έσπευδαν να «κατοχυρώσουν τα κεκτημένα τους», δηλαδή να εξαργυρώσουν την ναρκισσιστική πίστη ότι αυτοί είναι το κράτος! Αηδία και δυσωδία Ρωμιοί μου!
«Ακαθάριστες δανειακές ανάγκες από διεθνείς πηγές. Δηλαδή τι ποσά χρειάζεται να δανειστούμε από μη κατοίκους της χώρας και να χρησιμοποιήσουμε για τις ανάγκες της χώρας. Το σχετικό νούμερο για το 2010 υπολογίζεται σε σχεδόν 200 δισ. ευρώ. Ήταν μόλις 50 δισ. το 2005. (...)Τα εξωτερικά δάνεια αναλογούσαν στο 25% του ΑΕΠ το 2005 και έφτασαν το 2010 στο 85%. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε 100 ευρώ που βάζουμε στην τσέπη μας τα 85 είναι δανεικά από κάποιον που δεν κατοικεί στη χώρα».
Διαβάστε εδώ
Ένα ουσιώδες άρθρο για το επιτελικό κράτος:
Διαβάστε το, εμπεδώστε το, απομνημονεύστε το, κρατήστε το. Ακολουθούν αποσπάσματα: «ενώ ο Πρωθυπουργός δεν ήταν απλώς ένας primus inter pares στο υπουργικό συμβούλιο, δεν ήταν ούτε και ένας αποτελεσματικός κυβερνήτης που μπορούσε να προχωρήσει χωρίς εμπόδια σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση αποφάσιζε. Με άλλα λόγια, ήταν πανίσχυρος αν ήθελε να αλλάξει έναν υπουργό αλλά ανίσχυρος αν ήθελε να αλλάξει το κράτος. Κι εκείνο που θα πρέπει να μας ενδιαφέρει εδώ είναι το δεύτερο».
«Γι' αυτό άλλωστε έχει σωστά ειπωθεί ότι η ελληνική κρίση της περασμένης δεκαετίας δεν ήταν μόνο οικονομική, αλλά κυρίως κρίση διακυβέρνησης. Η αδυναμία του κράτους να συλλέξει φόρους ή να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό ήταν το άμεσο αποτέλεσμα ενός πρωθυπουργοκεντρισμού που ήταν θεσμικά ισχυρός, αλλά επιχειρησιακά ανεπαρκής».
«Είναι κάπως αναμενόμενο βέβαια, μια τέτοια ενίσχυση του ρόλου των “τεχνοκρατών του Μαξίμου” να δημιουργήσει κάποιες παρεξηγήσεις στην σχέση με τους βουλευτές της συμπολίτευσης που ήταν συνηθισμένοι μέχρι τότε να λειτουργούν εντός των παραδοσιακών προσωπικών δικτύων που ευνοούσαν την «πολιτική μηδενικού αθροίσματος», με βάση την οποία τα κόμματα έβλεπαν το κράτος ως λάφυρο. Αλλά παρομοίως είχαν μάθει να λειτουργούν και οι ισχυρές ομάδες συμφερόντων (συνδικάτα, επιχειρηματικές ελίτ κλπ) που όταν δεν τους γίνονταν τα χατίρια από την πολιτική εξουσία, συχνά ασκούσαν εκβιαστικά βέτο στις μεταρρυθμίσεις, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να τις “νερώνουν” ή να τις εγκαταλείπουν».
«Πρέπει να πάψουν δηλαδή να λειτουργούν απλώς ως μεταφορείς αιτημάτων και ως απεσταλμένοι ομάδων στο κοινοβούλιο, και να αποκτήσουν συνείδηση του ρόλου τους ως αντιπρόσωποι του έθνους που μεριμνούν για το γενικό συμφέρον. Πιο εύκολο φυσικά να το λέμε, παρά να το εφαρμόσουμε όταν γνωρίζουμε ότι και ο Έλληνας ψηφοφόρος διατηρεί και αυτός στο μυαλό του τον ίδιο παραδοσιακό ρόλο για τον βουλευτή “του”, ασκώντας του αφόρητες πιέσεις για μικροεξυπηρετήσεις».
Μ.Μ.
