Η κυβέρνηση της Αυστραλίας ανακοίνωσε ένα εκτεταμένο πακέτο μέτρων για την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας της χώρας, δεσμεύοντας περίπου 10 δισ. αυστραλιανά δολάρια (7,22 δισ. δολάρια ΗΠΑ) για την αύξηση των εθνικών αποθεμάτων καυσίμων και τη δημιουργία μόνιμου κρατικού αποθέματος.
Ο πρωθυπουργός Άντονι Αλμπανέζι δήλωσε ότι το σχέδιο προβλέπει την αποθήκευση περίπου 1 δισ. λίτρων καυσίμων, διασφαλίζοντας ότι η χώρα θα διαθέτει αποθέματα που επαρκούν για τουλάχιστον 50 ημέρες εντός της επικράτειας. Στόχος είναι η προστασία από μελλοντικές διαταραχές στον εφοδιασμό, ιδίως σε περιόδους διεθνών κρίσεων.
Η Αυστραλία εισάγει περίπου το 80% των καυσίμων που καταναλώνει και έχει ήδη αντιμετωπίσει τοπικές ελλείψεις από την έναρξη της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Μέχρι σήμερα, τα αποθέματα —περίπου 30 ημερών— διατηρούνται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες, βάσει υποχρεωτικών κανονισμών.
Όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός, ο επόμενος ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα περιλαμβάνει πακέτο για την «ασφάλεια και ανθεκτικότητα καυσίμων», με στόχο την ενίσχυση της ενεργειακής κυριαρχίας της χώρας τόσο στη διάρκεια κρίσεων όσο και μακροπρόθεσμα.
Από το συνολικό ποσό, 3,2 δισ. αυστραλιανά δολάρια θα διατεθούν για τη δημιουργία του κρατικού αποθέματος, με έμφαση στη μακροχρόνια επάρκεια ντίζελ και καυσίμων αεροπορίας. Παράλληλα, η υποχρέωση ελάχιστης αποθήκευσης για εισαγωγείς και διυλιστήρια αυξάνεται κατά 10 ημέρες, ξεπερνώντας το σημερινό όριο των 30 ημερών.
Επιπλέον, 7,5 δισ. δολάρια θα κατευθυνθούν στη χρηματοδότηση αποθεμάτων καυσίμων και λιπασμάτων, μέσω δανείων, εγγυήσεων, ασφαλιστικών εργαλείων και στήριξης τιμών.
Ο υπουργός Ενέργειας Κρις Μπόουεν σημείωσε ότι η Αυστραλία συγκαταλεγόταν μέχρι σήμερα στις λίγες χώρες του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας χωρίς κρατικό απόθεμα καυσίμων, υπογραμμίζοντας ότι η νέα πολιτική συνιστά σημαντική αλλαγή.
Η πρωτοβουλία έτυχε θετικής υποδοχής από την Ένωση Οδικών Χρηστών, η οποία τη χαρακτήρισε κρίσιμη για την εθνική ασφάλεια. Ωστόσο, επιφυλάξεις εξέφρασε ο αναλυτής Τόνι Γουντ, επισημαίνοντας ότι παραμένουν ερωτήματα για τον τρόπο εφαρμογής του μέτρου και υποστηρίζοντας ότι θα ήταν προτιμότερη η ενίσχυση των υποχρεώσεων του ιδιωτικού τομέα αντί της άμεσης κρατικής παρέμβασης.
