Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Η πραγματική ευθεία και καθαρή απάντηση στην πρόθεση της Τουρκίας να φέρει τον νόμο για την «Γαλάζια Πατρίδα», θα ήταν μια δική μας ανακοίνωση ότι σε περίπτωση που ψηφιστεί αυτό το έκτρωμα, αυτομάτως εμείς θα θεσπίσουμε τα 12 μίλια. Και την επόμενη στιγμή, γαία πυρί μειχθήτω. Διότι αυτό θα ήταν ένα ελληνικό casus belli αντίστοιχο του τουρκικού, που βέβαια θα σήμαινε ότι εμείς έχουμε επιλέξει συνειδητά το σήμερα για πολεμική σύγκρουση και πλέον αφήνουμε την Τουρκία να διαλέξει αν θα τραβήξει το σχοινί τώρα (με την ψήφιση του νόμου), αργότερα ή ποτέ.
Η κυβέρνηση, ορθώς δεν προχωρά σε τέτοια ανακοίνωση. Αλλά ούτε άκουσα και κανέναν Τουρκοφάγο υπερπατριώτη να το προτείνει δημοσίως και ξεκάθαρα. Εύκολη η κριτική για ενδοτισμούς και υποχωρητικότητες του Μητσοτάκη, αλλά δεν είδα κανένα κόμμα ή πολιτικό αρχηγό να σηκώνει το εθνικό λάβαρο και να βροντοφωνάζει περήφανα «πάμε τώρα σε πόλεμο». Ούτε τέτοιο τίτλο αντιπολιτευόμενης εφημερίδας είδα, σ’ αυτές τις υπερπατριωτικές που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, ούτε άρθρο με φαρδιά πλατιά την υπογραφή από κάτω διάβασα, που να ζητά τον άμεσο διαμοιρασμό των φύλλων επιστράτευσης στον άρρενα πληθυσμό της χώρας.
Όλο κάτι γενικά διπλωματικά λένε, κάτι αόριστα πολυδιάστατα παπαγαλίζουν, σε κάποια ανεξιχνίαστη «άλλη» εξωτερική πολιτική ομνύουν, κάποια «άλλη» μυστηριώδη εθνική σκληράδα επικαλούνται διαρκώς, πλην το «τούρκικο τσαμπουκά δεν σηκώνουμε, πάμε τώρα να πολεμήσουμε» δεν το εκστομίζουν. Γιατί; Ξέρω κι εγώ, ρωτήστε τους. Όταν μάλιστα μιλούν εκ του ασφαλούς, καθώς δεν έχουν αυτοί την ευθύνη των αποφάσεων, ούτε θα εισπράξουν τα επίχειρα της νίκης ή της ήττας. Παρά ταύτα, μόλις φτάσουν στο κρίσιμο σημείο συγκρατούνται. Διστάζουν ακόμα και για μια απλή και ανέξοδη πολεμική δήλωση, φανταστείτε να είχαν το κουμπί και να αναλάμβαναν την ευθύνη έναντι του ελληνικού έθνους και της ιστορίας.
Αλλά σάματις, μόλις ξέσπασε ο Αμεριακανοϊρανικός πόλεμος, είχαν προτείνει στον Μητσοτάκη να στείλει Belhara και F-16 στην Κύπρο ή Patriot στην Κάρπαθο; Μόνος του το ‘κανε ο πρωθυπουργός, κι αυτοί οι Ελληναράδες, αφού έκλεισαν το σαστισμένο τους στόμα, το πρώτο που είπαν ήταν «ναι, αλλά θα τους πάρει πίσω». Προχθές που το ΚΥΣΕΑ τους τράβηξε «δικαιώθηκαν», αλλά μετά έμαθαν ότι θα στείλουμε στο νησί Mirage στη θέση των Patriot και ξαναμπερδεύτηκαν. Τώρα περιμένουν με το δάκτυλο στη σκανδάλη, μέχρι να δουν τι θα γίνει. Αλλά με το όπλο τους στραμμένο κατά του Μητσοτάκη, όχι κατά των Τούρκων. Έτσι πάει το πράμα, ο Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να πολεμήσει κατά του Ερντογάν κι η δουλειά των Ελλήνων υπερπατριωτών είναι να πολεμούν τον Μητσοτάκη.
Κοιτάξτε, εμείς οι Έλληνες δεν θέλουμε θερμά επεισόδια ή ανακατωσούρες ή πόλεμο. Την ησυχία μας θέλουμε, μπας και καταφέρουμε να προκόψουμε λίγο παραπάνω. Αν φτάσουμε στο μη περαιτέρω προφανώς θα πολεμήσουμε, γι αυτό δίνουμε τόσα λεφτά σε εξοπλισμούς. Αλλά θα το κάνουμε όταν εξαντληθούν όλες οι άλλες πιθανότητες, τις οποίες θα χειριστούν άνθρωποι υπεύθυνοι και συνετοί που ξέρουν τι κάνουν. Θα πάμε να πολεμήσουμε αν και όταν χρειαστεί, αλλά όχι για να κάνουν το κομμάτι τους διάφοροι πολιτικοί τυχοδιώχτες που πρώτα φυτιλιάζουν τον κοσμάκη με κορώνες, κι ύστερα, όταν θα γίνει η στραβή, θα λένε «δεν εννοούσα αυτό». Δεν είναι ώρα για παιχνίδια, είναι ώρα ευθύνης.
Υ.Γ. Μιλώντας με έμπειρους διπλωμάτες, μου ανέφεραν πως ούτε η «πατριωτική ελληνική απάντηση» που αναφέρω στον πρόλογο, μας συμφέρει. Διότι μια ελληνική απειλή «θα φέρουμε αυτομάτως τα 12 μίλια, αν ψηφίσετε τον νόμο για την Γαλάζια Πατρίδα», μας δείχνει να ανταλλάσουμε κάτι που έχουμε από το Διεθνές Δίκαιο, με κάτι που οι Τούρκοι δεν έχουν. Άρα, κατά μία έννοια, κι αυτό υποχώρηση είναι παρά την παλικαρίσια βιτρίνα του. Το γράφω, για να αντιληφθούμε ότι αυτά τα ζητήματα είναι τόσο λεπτά και πολύπλοκα, που μόνο για καφενειακή συζήτηση δεν προσφέρονται…
