Δεν ξέρω πότε θα γίνουν οι (διπλές) εκλογές, δίνω ίσες πιθανότητες στον Οκτώβρη - Δεκέμβρη και στον Φλεβάρη - Απρίλη. Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι θα πρόκειται για εκλογές αδυσώπητες, δίχως γυρισμό για το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Αν ο Μητσοτάκης δεν καταφέρει με οποιονδήποτε τρόπο να ξαναγίνει πρωθυπουργός, θα πάει σπίτι του και όλοι της αντιπολίτευσης θα πάρουν παράταση πολιτικής ζωής. Αν ξαναγίνει, τότε πάει στον κουβά σύσσωμη η σημερινή αντιπολίτευση, με τις εκλογές του 2031 να γίνονται με εντελώς νέα πρόσωπα και πιθανότατα νέα κόμματα. Καταλάβατε γατί πρόκειται για εκλογές «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς».
Γι αυτό δεν θα ναι απλώς σκληρές, θα είναι αδυσώπητες. Όλοι παίζουν το κεφάλι τους. Ο Μητσοτάκης για προφανείς λόγους. Είτε πάει για μεταπολιτευτικό ρεκόρ πρωθυπουργίας ή διαλέγει αν θα γράψει τα απομνημονεύματά του στον Λυκαβηττό, στα Χανιά ή στην Τήνο. Ο Κώστας Καραμανλής κι ο Αντώνης Σαμαράς, είτε θα καταφέρουν μια επάνοδο παραταξιακού παρασκηνίου, είτε θα χαθούν οριστικά μέσα στη σκόνη της νεοελληνικής ιστορίας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι σε ακόμα πιο αιχμιακή κατάσταση. Αν τυχόν ξαναδεί ορκωμοσία Μητσοτάκη στο Προεδρικό, την άλλη μέρα παραδίδει το κόμμα και εξαφανίζεται ως αποτυχημένος. Το κόμμα του μάλλον θα μείνει, εκείνος θα γίνει αόρατος, δίχως να χει κάνει τίποτα σημαντικό στη ζωή του. Ο Τσίπρας, αν δεν καταφέρει να χωθεί με αξιώσεις στο τωρινό πολιτικό παίγνιο αλλά καταγράψει άλλη μια ήττα, θα χει ελπίδες θαρρείτε ύστερα από μια ακόμα τετραετία; Θα ξανα-ξανακάνει rebranding;
Η Καρυστιανού, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, παίζει κι αυτή τα ρέστα της. Αν τώρα, με Τέμπη στην καυτή επικαιρότητα, δεν καταφέρει να γίνει παράγοντας καθορισμού εξελίξεων, θα το πράξει το 2031; Δεν νομίζω ότι έχει τα φόντα. Εντάξει, η Ζωή και ο Βελόπουλος, πάντα θα παλεύουν απλώς να βρίσκονται στη Βουλή και να κάνουν τη φασαρία τους, έτσι κι αλλιώς δεν έχουν κανέναν σοβαρό σκοπό να εμπλακούν στα της εξουσίας, ξέρουν ότι αυτό θα τους ισοπεδώσει. Μια χαρά ευτυχέστατοι είναι μ’ αυτό που είναι σήμερα. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει την τύχη του Τσίπρα. Φάμελοι ή Πολάκηδες είναι αμελητέες πολιτικές ποσότητες όποιο δρόμο κι αν επιλέξουν.
Όπερ πάμε για εκλογές που όλοι παίζουν την τύχη τους στα ζάρια. Τόσο τα ηγετικά πολιτικά μας πρόσωπα, όσο πολλά απ’ τα σημερινά κόμματα. Κανένας από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου, να περιμένει δηλαδή άλλη μια τετραετία με τον χρόνο να δουλεύει υπέρ του. Αν ξαναηγεμονεύσει ο Μητσοτάκης, η αντιπολίτευση ως πρόσωπα και ως σύστημα πολλαπλών πολιτικών οργανισμών θα περάσει τεράστια κρίση. Δεν θα φύγουν μόνο οι νυν αρχηγοί, θα φανεί και η αναντιστοιχία των πολιτικών υποκειμένων με τις ανάγκες των καιρών. Καινούρια σχήματα και πρόσωπα θα ξεπηδήσουν, οι παλιοί το βλέπουν ή απλώς το διαισθάνονται.
Είτε ο Κυριάκος θα ξαναγίνει πρωθυπουργός (αυτοδύναμος ή συμμαχικός) και όλοι οι αντίπαλοι του θα εξαφανιστούν, είτε ο Κυριάκος θα χάσει και όλοι θα πάρουν μια παράταση ζωής, κι ας μην έχουν ιδέα τι θα κάνουν μέσα σ’ αυτήν. Θα υπάρχουν πάντως. Πάμε άρα για εκλογές φρικτά τοξικές, σκληρές και αμείλικτες. Εκλογές «ή τάν ή επί τάς». Αν το προτιμάτε αγγλικά, εκλογές «no prisoners», χωρίς αιχμαλώτους…
