Ένα νέο ισχυρό νομοθετικό όπλο έχει αναδυθεί κατά της κινεζικής βιομηχανίας ημιαγωγών, καθώς Αμερικανοί νομοθέτες προωθούν ένα νέο νομοσχέδιο υπό την ονομασία MATCH.
Αναλυτές της Bernstein προειδοποιούν ότι το νομοσχέδιο είναι «πολύ αυστηρότερο» από οποιουσδήποτε προηγούμενους περιορισμούς και θα μπορούσε να παγώσει αποτελεσματικά την προηγμένη ικανότητα κατασκευής τσιπ της Κίνας στα τρέχοντα επίπεδα, ενώ θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατη τη συντήρηση των υπαρχόντων εξοπλισμών.
Ο πρώτος πυλώνας της Νομοθεσίας MATCH θεσπίζει μια απόλυτη, εθνική απαγόρευση πώλησης εργαλείων λιθογραφίας DUV (βαθύ υπεριώδες) εμβάπτισης στην Κίνα. Αυτό περιλαμβάνει τα συστήματα ASML σειράς NXT και Nikon (NSR-S631E), καθώς και εργαλεία κρυογονικής χάραξης. Σε αντίθεση με προηγούμενα μέτρα που επέτρεπαν ορισμένα κανάλια χορήγησης αδειών, η Νομοθεσία MATCH επιδιώκει να εξαλείψει πλήρως αυτά τα υπολειπόμενα κανάλια.
Το νομοσχέδιο αξιοποιεί επίσης τον Κανόνα Άμεσου Προϊόντος Αλλοδαπής (FDPR), δημιουργώντας νομικά δεσμευτική υποχρέωση για τις κυβερνήσεις των συμμάχων — συγκεκριμένα της Ολλανδίας και της Ιαπωνίας — να εναρμονίσουν τους ελέγχους εξαγωγών τους με τα αμερικανικά πρότυπα εντός 150 ημερών, αντικαθιστώντας την προηγούμενη διπλωματική πίεση με αυστηρή, νομοθετική προθεσμία.
Η Νομοθεσία κατονομάζει ρητά πέντε κινεζικές εταιρείες — SMIC, CXMT, YMTC, Hua Hong και Huawei — ως «Καλυπτόμενες Εγκαταστάσεις». Επειδή οι πέντε εταιρείες ορίζονται απευθείας στο νομοθετικό κείμενο, οι περιορισμοί τους καθορίζονται από το Κογκρέσο και δεν υπόκεινται στη διακριτική ευχέρεια της Υπηρεσίας Βιομηχανίας και Ασφάλειας (BIS).
Για τις εν λόγω εταιρείες, η Νομοθεσία MATCH επιβάλλει τρεις κατηγορίες δευτερευόντων περιορισμών:
- απαγόρευση συντήρησης (σ.σ.οι μηχανικοί των κατασκευαστών απαγορεύεται να συντηρούν ή να επισκευάζουν ήδη εγκατεστημένα εργαλεία),
- απαγόρευση αμερικανικού προσωπικού (σ.σ. Αμερικανοί πολίτες, συμπεριλαμβανομένων μηχανικών και ειδικών, απαγορεύεται να παρέχουν οποιαδήποτε υποστήριξη παγκοσμίως) και
- γενικές αρνήσεις (σ.σ. υποχρεωτική πολιτική «μηδενικών αδειών», χωρίς δυνατότητα εξέτασης ανά περίπτωση).
