Παρότι οι μηχανές συναρμολογούν αυτοκίνητα και πραγματοποιούν χειρουργικές επεμβάσεις, η κατασκευή ενδυμάτων παρέμενε ως τώρα μια από τις ελάχιστες βιομηχανίες που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε χαμηλόμισθα ανθρώπινα χέρια, κυρίως στην Ασία.
Η δυσκολία των ρομπότ να ευθυγραμμίσουν και να ράψουν τα εύκαμπτα υφάσματα αποτελούσε ανέκαθεν το μεγαλύτερο εμπόδιο.
Αυτό, όμως, φαίνεται να αλλάζει ριζικά, καθώς startup τεχνολογίας επιχειρούν να αυτοματοποιήσουν την παραγωγή, ακολουθώντας διαφορετικές στρατηγικές.
Η καλιφορνέζικη CreateMe αντικαθιστά τη ραφή με ειδικές θερμοσκληρυνόμενες κολλητικές ουσίες, ανθεκτικές στο πλύσιμο και το σιδέρωμα. Έχοντας ήδη ξεκινήσει με εσώρουχα, η εταιρεία σχεδιάζει τη μαζική παραγωγή μπλουζών (t-shirts) εντός του επόμενου έτους.
Στον αντίποδα, η αμερικανική Softwear Automation αναπτύσσει την τρίτη γενιά ρομπότ ραπτικής, υποστηρίζοντας ότι η ορατή ραφή παραμένει δομικό στοιχείο της μόδας, όπως στα τζιν.
Παράλληλα, η γερμανική Robotextile δημιουργεί εξειδικευμένους βραχίονες με συστήματα αέρα για τον ακριβή χειρισμό των υφασμάτων.
Η εισαγωγή της ρομποτικής θα μπορούσε να φέρει πίσω την παραγωγή (re-shoring) στη Δύση, όμως οι συνέπειες είναι διττές.
Από τη μία, ελλοχεύει ο κίνδυνος να μείνουν άνεργοι εκατομμύρια εργάτες κλωστοϋφαντουργίας στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίοι ήδη πλήττονται από την πανδημία και τις γεωπολιτικές κρίσεις.
Από την άλλη, το περιβαλλοντικό όφελος αναμένεται τεράστιο. Η βιομηχανία μόδας παράγει παγκοσμίως 92 εκατομμύρια τόνους απορριμμάτων ετησίως. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Λέομπεν στην Αυστρία, η κατά παραγγελία (on-demand) εγχώρια παραγωγή μέσω ρομπότ θα περιόριζε την υπερπαραγωγή και τις εκπομπές ρύπων από τις μεταφορές. Συγκεκριμένα, το αποτύπωμα άνθρακα ενός t-shirt θα μπορούσε να μειωθεί κατά 45% εάν κατασκευαζόταν στην Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.
Ωστόσο, οι προκλήσεις παραμένουν. Η ανάγκη για ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων περιορίζει την ευελιξία των ρομπότ, ενώ η μεταφορά των αρχικών σταδίων της εφοδιαστικής αλυσίδας, όπως η βαφή των υφασμάτων, παραμένει δύσκολη.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η πλήρης επιστροφή της παραγωγής στη Δύση θα απαιτήσει τουλάχιστον μια δεκαετία, με το πιθανότερο σενάριο για το μέλλον να είναι η συνύπαρξη της ρομποτικής τεχνολογίας και της παραδοσιακής ανθρώπινης εργασίας.
