Η φρικιαστική δολοφονία της μητέρας της πολιτευτού της ΝΔ, συντάραξε τη χώρα.
Ένας άνθρωπος βρήκε τραγικό θάνατο γιατί υπέπεσε στο θανάσιμο αμάρτημα να είναι συγγενής ενός μέλους του κόμματος που κυβερνά.
Απάνθρωπο σε κάθε περίπτωση. Αδιανόητο όπως και να το δεις. Ανεξήγητο όπως και να το αποτιμήσεις.
Μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι η τρομοκρατία είχε σχεδόν τελειώσει στη χώρα μας με την εξάρθρωση της 17Ν, του ΕΛΑ, των «Πυρήνων της Φωτιάς» και μερικών άλλων τέτοιων οργανώσεων αυτόκλητων «λαϊκών αγωνιστών». Και αυτό δεν ήταν καθόλου μικρό επίτευγμα, δεδομένης της υπόρρητης συμπάθειας προς την τρομοκρατία, μέρους του πολιτικού συστήματος αλλά και της κοινωνίας.
Η Αριστερά στη χώρα μας έβλεπε πάντα με καχυποψία οποιαδήποτε προσπάθεια αυτονόητης επιβολής νόμου και τάξης, θεωρώντας την «αυταρχισμό και καταστολή».
Και κάπως έτσι, μετά τη Μεταπολίτευση, άτομα του κοινωνικού περιθωρίου, παραβατικοί και ύποπτοι για τρομοκρατία, έπεφταν πάντα στα μαλακά, έχοντας εξασφαλίσει νομική αλλά κυρίως πολιτική υποστήριξη, εμφανιζόμενοι ως αδίκως διωκόμενοι.
Λίγα χρόνια πριν, ένας νεαρός και μια νεαρή, κατηγορήθηκαν ως ύποπτοι για τρομοκρατία.
Τα στοιχεία σε βάρος τους μάλλον συντριπτικά. Αποτύπωμα της παλάμης του νεαρού βρέθηκε σε βιβλίο μέσα σε γιάφκα τρομοκρατών ενώ ίχνη DNA της νεαρής βρέθηκαν σε γεμιστήρα όπλου, θαμμένου στην Πανεπιστημιούπολη.
Και οι δυο καταδικάστηκαν πρωτόδικα αλλά άσκησαν έφεση. Να σημειωθεί ότι στο πρωτόδικο δικαστήριο οι δικαστές φυγαδεύτηκαν από τα ΜΑΤ, καθώς δέχθηκαν επίθεση από φίλους και ομοϊδεάτες του ζεύγους.
Αλλά, στο μεταξύ, τα κόμματα της Αριστεράς τάχθηκαν φανατικά υπέρ τους, έχοντας ήδη βγάλει αθωωτική απόφαση. Η πίεση στους δικαστές ήταν τρομακτική και στο Εφετείο αθωώθηκαν ομόφωνα «λόγω αμφιβολιών».
Αυτό το κλίμα συμπάθειας, δεν είναι καθόλου άσχετο με το γεγονός ότι μας πήρε κάπου 30 χρόνια να εξαρθρώσουμε την τρομοκρατία και τις παραφυάδες της.
Μια τρομοκρατία που με αφορμή το θλιβερό συμβάν της Θεσσαλονίκης, φαίνεται ότι σηκώνει και πάλι κεφάλι.
Το παρήγορο είναι ότι αυτή τη φορά υπήρξε ευτυχώς καθολική και απερίφραστη καταδίκη από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, με μερικές εξαιρέσεις.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, άφησε σαφή υπονοούμενα ότι η υπόθεση ήταν προβοκάτσια και δεν βρήκε να πει ούτε μια κουβέντα συμπαράστασης στα θύματα και τους συγγενείς.
Το ΚΚΕ, ενώ καταδίκασε την ενέργεια, την είδε ταυτόχρονα και σαν αφορμή για τη «στοχοποίηση των λαϊκών αγώνων». Άβυσσος η ψυχή.
Γνωστός δημοσιογράφος της Αριστεράς, χαρακτήρισε μεν τις επιθέσεις στα μέλη της ΝΔ ως «ενέργειες αντιδραστικές, αντιλαϊκές και αντιδημοκρατικές» αλλά ταυτόχρονα και «κατασκευασμένες έτσι ώστε να μετατρέπονται σε βούτυρο στο ψωμί της κρατικής καταστολής…».
Η γνωστή παράνοια της Αριστεράς που θα ήταν αστεία και γραφική αν τα γεγονότα δεν ήταν τραγικά.
Μια παράνοια που αποτελεί και την απόλυτη ύβρι. Απέναντι στα θύματα αλλά και απέναντι στην κοινωνία.
