Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή μοιάζει με πέτρα σε λιμνάζοντα νερά, που προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στον χώρο της αντιπολίτευσης και φαίνεται, τουλάχιστον σε πρώτο χρόνο, να οδηγεί και σε ανακατατάξεις. Τα νέα δεδομένα αφορούν και στην κυβέρνηση, αλλάζοντας τα πρόσωπα και τη δυναμική των κομμάτων, που καλείται να αντιμετωπίσει στην τελική ευθεία της δεύτερης θητείας της και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Οι πρώτες δημοσκοπήσεις σπεύδουν να καταδείξουν την “μάχη” για την δεύτερη θέση, σε αυτή τη χρονική στιγμή, που βρίσκεται σε εξέλιξη στην αντιπολίτευση, με την εταιρεία Real Polls να μετρά στην δεύτερη θέση πλέον την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, στην τρίτη την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού και στην τέταρτη το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Ταυτόχρονα, τα δύο νέα κόμματα φαίνεται να προκαλούν απώλειες σε κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας.
Αν η τάση αυτή επαληθευτεί και από τις δημοσκοπήσεις που θα ακολουθήσουν, τότε είναι σαφές ότι τα δεδομένα αλλάζουν κατά πολύ στον χώρο της αντιπολίτευσης. Αυτή την εικόνα, πάντως, την θεωρούσαν πολύ πιθανή αναλυτές και δημοσκόποι, αρκετό καιρό πριν την επίσημη παρουσία των νέων πολιτικών φορέων. Και οι αντιδράσεις, που καταγράφονται από τα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα και δη την αξιωματική αντιπολίτευση, πιστοποιούν την εν εξελίξει “μάχη”. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε εξαιρετικά υψηλούς τόνους, βάλλει κατά του Αλέξη Τσίπρα, μιλώντας για εξαρτήσεις, one man show, κατηγορώντας τον για κακό αντιγραφέα και αναξιοπιστία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να αποφασίσει στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, το μέλλον του, την ώρα που έχει αρχίσει η αποχώρηση στελεχών του, η ηγεσία της Νέας Αριστεράς καλεί τους βουλευτές της που έχουν αποφασίσει να αποχωρήσουν να το πράξουν άμεσα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει το τέλος της κοινοβουλευτικής της ομάδας. Κι αν αυτές είναι οι “μετρήσιμες” συνέπειες της επανεμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα, το τοπίο παραμένει αρκετά “θολό” σε ό,τι αφορά τον αντίκτυπο της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική σκηνή, που μένει να φανεί πιο καθαρά το επόμενο διάστημα.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, το Μέγαρο Μαξίμου σχεδιάζει την στρατηγική που θα το οδηγήσει στην προεκλογική περίοδο και τελικά στις κάλπες, επιδιώκοντας να παραμείνει ως παρατηρητής και σχολιαστής των εξελίξεων στο χώρο της αντιπολίτευσης και όχι ως εμπλεκόμενος των ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφράζοντας τον σεβασμό του σε κάθε πολιτικό του αντίπαλο, δηλώνοντας ότι δεν τον υποτιμά, ενώ έχει ήδη τοποθετηθεί για την επιστροφή Τσίπρα, υπενθυμίζοντας ότι έχει κριθεί και ως πρωθυπουργός και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σχολιάζοντας ως “θεαματική βουτιά στο παρελθόν παρά μία συζήτηση για το μέλλον” την αρχική του παρουσία.
Στον σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις άξονες στους οποίος θα επικεντρωθεί η κυβερνητική επιχειρηματολογία, η πρόταση για το μέλλον -στην οποία ο κ. Μητσοτάκης επενδύει πολύ, μιλώντας για την “Ελλάδα του 2030” και για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που για παράδειγμα μέσω της Συνταγματικής Αναθεώρησης πρέπει να γίνουν- την αξιοπιστία της κυβέρνησης που πιστοποιεί το έργο της από το 2019 έως σήμερα, άρα και για το μέλλον -η φράση “το είπαμε, το κάναμε” αποτελεί ουσιαστικά την βασική λογική πάνω στην οποία θα κινηθεί ο κ. Μητσοτάκης και αφορά στην οικονομία, λχ οι μειώσεις φόρων και οι πολιτικές ενίσχυσης των εισοδημάτων, τα μεγάλα έργα και συνολικά οι δεσμεύσεις που αναλήφθησαν και υλοποιήθηκαν- και τέλος, το αποτύπωμα του κυβερνητικού έργου στην καθημερινότητα, για παράδειγμα οι αλλαγές στην υγεία, την παιδεία, τις μεταφορές, που έχουν προταχθεί ως προτεραιότητα.
Συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη υπογραμμίζουν ότι ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει, ενόψει και των εκλογών του 2027, να μιλά στους πολίτες, συνεχίζοντας και τις περιοδείες του σε όλη τη χώρα και να συνεχίσει η κυβέρνηση να ξεδιπλώνει το σχέδιό της για την επόμενη μέρα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κυβερνητικό επιτελείο θα επιδιώξει την σύγκριση με όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του κ. Μητσοτάκης -άλλωστε τόσο ο Αλέξης Τσίπρας, όσο και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ακόμη και η Μαρία Καρυστιανού, έχουν δηλώσει ότι διεκδικούν την διακυβέρνηση της χώρας- όπως και την σύγκριση της Νέας Δημοκρατίας με τον χώρο μιας κατακερματισμένης αντιπολίτευσης, όπως κυβερνητικά στελέχη σημειώνουν χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι “οι πολίτες θέλουν σε ταραγμένους καιρούς δύο πράγματα: σταθερότητα και κυρίως προοπτική”, εκτιμώντας ότι αυτό θα αποτυπωθεί στις κάλπες του 2027.
Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι το πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται ενισχύει ακόμη περισσότερο τον στόχο της αυτοδυναμίας, που θέτει, μιλώντας για “μονόδρομο”, καθώς όπως επαναλαμβάνουν το ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αποτελέσει έναν συνομιλητή για τη ΝΔ, έχει λάβει την αντίθετη απόφαση και μάλιστα σε επίπεδο συνεδρίου, ενώ, όπως σημειώνουν, η Χαριλάου Τρικούπη σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το κόμμα της Φώφης Γεννηματά και του Ευάγγελου Βενιζέλου, που είχε σταθεί στο ύψος των προκλήσεων της εποχής.
