Υπάρχει ένα όριο στο οποίο μια κοινωνία οφείλει «να βάζει φρένο», ένα όριο στο οποίο οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τη βία ως «αναμενόμενη» ή ως μια ακόμη είδηση του αστυνομικού δελτίου. Η Θεσσαλονίκη μοιάζει το τελευταίο διάστημα να φλερτάρει επικίνδυνα με αυτό το όριο. Τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο με ανησυχητική συχνότητα και με ολοένα μεγαλύτερη ένταση.
Στην αρχή ήταν τρικάκια, μπογιές, καταλήψεις και βανδαλισμοί που ορισμένοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν «συμβολικές παρεμβάσεις». Στη συνέχεια ήρθαν οι οργανωμένες «μπούκες» σε δημόσιους χώρους και πολιτικά γραφεία. Ακολούθησαν οι αυτόκλητες «περιπολίες» με ομοιόμορφη περιβολή, που στόχο είχαν να εκφοβίσουν συμπολίτες μας. Μοιραία οδηγηθήκαμε στην τρομοκρατία, με εμπρηστικούς μηχανισμούς να τοποθετούνται έξω από σπίτια πολιτικών στελεχών ξημερώματα και τελικά να θρηνούμε νεκρό.
