Λένε ότι «η καλογερική είναι βαριά». Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική. Δεν αρκεί απλώς να θέλεις. Δεν αρκεί απλώς να σε σπρώχνουν. Δεν αρκεί να σε χρηματοδοτούν. Δεν αρκεί να αυτοανακηρύσσεσαι «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και ηγερία της κάθαρσης και της τιμωρίας.
Η front woman Καρυστιανού, εξαντλεί σε χρόνο-ρεκόρ το κεφάλαιο που συγκέντρωσε ως μάνα των Τεμπών και λαμβάνει απανωτά μαθήματα για τη διαφορά ανάμεσα στο γιούργια του ακτιβισμού και στην οργανωμένη πολιτική δράση. Το κόμμα που στήθηκε ως αντισυστημική παράγκα αποσυντίθεται πριν ακόμη προλάβει να οργανωθεί. Πριν, έστω για τα μάτια του κόσμου, εμφανίσει κάποια στελέχη πέρα από τους Καρυστιανού, Γρατσία Αυγερινό και…Κατερίνα Μουτσάτσου. Πριν καν η κουρελού από ευχές και κοινοτοπίες, που εμφανίστηκε ως ιδρυτική διακήρυξη, αποτυπωθεί σε ένα υποτυπώδες πρόγραμμα ή κυβερνητικό σχέδιο. Στις αποχωρήσεις και στις καταγγελίες προσώπων, όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης — με τον οποίο έριξαν μαζί τα μπετά στις θεωρίες συνωμοσίας για τα ξυλόλια κλπ — η κυρία Καρυστιανού αντέτεινε απειρία και αποφασιστικότητα. Αθωότητα και αρχηγισμό.
Την καταγγέλλουν για αυλή, αυταρχικότητα και ασχετοσύνη.
Ανταπαντά με κατηγορίες για υπόγειες μεθοδεύσεις, παραγοντισμούς και αρχηγιλίκια.
Πλανήθηκε και εξαπατήθηκε επειδή, όπως ισχυρίζεται, άφησε ελεύθερα τα μέλη «να αυτοοργανωθούν στις τοπικές κοινωνίες» αποφεύγοντας την επιβολή αυστηρών κομματικών κανόνων και τον διορισμό συγκεκριμένων προσώπων σε θέσεις ευθύνης.
Μα γι' αυτό ακριβώς την κατηγορούν ο Κοκοτσάκης και ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου. Ότι νόμιζαν πως συμμετείχαν στη δημιουργία ενός κινήματος πολιτών, με συμμετοχή μελών, συλλογικές διαδικασίες και διάλογο. Και βρέθηκαν απέναντι σε ένα πολιτμπιρό.
Είναι κωμικές οι προσπάθειες όλων τους, να φανούν ταυτόχρονα αθώοι και πεπλανημένοι.
Σε κάθε περίπτωσης ένας μήνας ζωής είναι πολύ λίγος για να προλάβει να βρομίσει και να κακοφορμίσει, κάτω από τη μύτη της προέδρου Μαρίας και των εξαπτέρυγών της, το κόμμα που θα έκανε λαμπίκο την πολιτική ζωή και τη χώρα. Η σχετική ανάρτηση, στην οποία η κα Καρυστιανού αποκηρύσσει όσους την αποκηρύσσουν, θα μπορούσε μάλιστα να έχει γραφτεί κάλλιστα για την ίδια και τη μετεξέλιξή της από χαροκαμένη μάνα σε πολιτικό αρχηγίσκο.
Η ίδια «εκμεταλλεύτηκε» το συλλογικό πένθος της χώρας για τα θύματα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος και, με πρόσχημα τη Δικαιοσύνη και την Αλήθεια, «χειραγώγησε» ανθρώπους, επιστρατεύοντας τη «λάσπη και τη διαστρέβλωση», πραγματώνοντας τις προσωπικές της φιλοδοξίες μέσα από ένα κομματίδιο, στο οποίο αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος. Ως προς το τελευταίο δεν είναι η μοναδική που έφτιαξε ένα ΙΧ κόμμα που ΘΑ δημοκρατικοποιηθεί κάποια στιγμή.
Η πρόωρη κρίση στο πολιτικό μόρφωμα έδωσε πάντως την ευκαιρία στο team Καρυστιανού να σηκώσει ξανά η ψηλά το λάβαρό του: Καθαρός και ατόφιος αντισυστημισμός
«Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω. Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. "Καθαρίζει" και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!», ανέκραξε η πρόεδρος, κλέβοντας το σύνθημα του παλιού Τσίπρα: «Ο αγώνας είναι ένας: ή "ΕΜΕΙΣ" ή "ΑΥΤΟΙ". Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ».
Πόσο πιο καθαρά να «ουρλιάξει» το σύστημα πίσω και στο πλάι της κυρίας Καρυστιανού;
