Μήπως ο Γράμμος ανακαταλήφθηκε από τους κατασκηνωτές της ΚΝΕ; Μήπως ήταν ένας ακόμη θρίαμβος του αναγεννημένου ΔΣΕ, καθώς οι απάτητες βουνοκορφές δονούνταν από το σύνθημα «Νέο αντάρτικο και πάλι»; Μην ανησυχείτε. Ο καθένας στην κοσμάρα του.
Βλέποντας τις σχετικές φωτογραφίες νόμισα πως γυριζόταν κάποια κινηματογραφική ταινία με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο. Οι σκηνές με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν παρέπεμπαν σε Θόδωρο Αγγελόπουλο με τον σταματημένο χρόνο του, ενώ τα πλήθη που ανέβαιναν στις τιμημένες βουνοκορφές μου φάνηκε πως ήταν κομπάρσοι. Μάλιστα, η φωτογραφία με τους νέους αντάρτες να έχουν καταλάβει έναν βράχο, μπορεί να στεκόταν και σε μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη. «Ψυχή βαθιά», αφού άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Κι όμως κυρίες και κύριοι, δεν επρόκειτο για κινηματογραφική ταινία, ούτε για απόπειρα ανακατάληψης του Γράμμου, όπως γράφουν οι σύγχρονοι αντικομμουνιστές που μισούν τα νιάτα τους. Είναι ένα αντι-ιμπεριαλιστικό πικ-νικ της ΚΝΕ. Ένα δρώμενο στο οποίο τα νέα παιδιά μαθαίνουν την Ιστορία από τους καθοδηγητές τους, «βαδίζοντας στ΄αχνάρια του ΔΣΕ» ή του Δου--Σου—Ε, όπως οι ίδιοι τον αποκαλούν, κατά το Κου-Κου-Ε. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Μέχρις εδώ όλα καλά, αν και ευτράπελα. Ή είναι καλά διότι είναι ευτράπελα. Μην ανησυχήσετε, καθώς η συνέχεια γίνεται ακόμη καλύτερη, αφού γίνεται ακόμη πιο ευτράπελη. Όλοι αυτοί οι αντι-ιμπεριαλιστές εκδρομείς νομίζουν πως κέρδισαν τότε, το 1949. Κάποιοι, οι πιο σοβαροί, πιστεύουν πως θα κέρδιζαν, αλλά τους αδίκησε ο διαιτητής. Και είναι απολύτως λογικό όταν πιστεύεις πως νίκησες, να γιορτάζεις τη νίκη σου, εξ ου και το εύστοχο σύνθημα «νέο αντάρτικο και πάλι». Ακόμη έναν γύρο—με κρεμμύδι και ντομάτα-- σύντροφοι για να αποτελειώσουμε τους μοναρχοφασίστες.
Ούτως ή άλλως οι αστούληδες είναι αφελείς. Είναι σα να κλέβεις εκκλησία, όταν τους πολεμάς. Ενώ κέρδισαν, στη συνέχεια αισθανόταν ενοχές για τη νίκη τους. Μπορεί να κερδίζουν μάχες, αλλά τον πόλεμο προώρισται να τον χάσουν. Το λένε και οι Γραφές του μαρξισμού—λενινισμού. Όπως είπε και ο ποιητής «όλη η πλάση θα γίνει κόκκινη». Ανατρίχιασα, από…δέος.
Πηγή: Facebook
Ενώ οι άλλοι, οι νταβρατισμένοι μέσα στην ταξική πάλη, που γνώριζαν «πώς δενόταν το ατσάλι», επινόησαν την ηθική του ηττημένου, που πολύ γρήγορα τη μετέτρεψαν στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Δημιούργησαν την κουλτούρα της ήττας, μίλησαν για τη γενιά που χάθηκε και άλλα τέτοια επικολυρικά, αντί να ζητήσουν συγγνώμη που αιματοκύλισαν την Ελλάδα.
Με όπλο αυτό το ηθικό πλεονέκτημα βαδίζουν σήμερα στον Γράμμο και στο Βίτσι. Είμαι σίγουρος πως ο ραδιούργος, αλλά ευφυέστατος Νίκος Ζαχαριάδης αυτό το όπλο είχε υπ΄όψη του όταν μιλούσε για «το όπλο παρά πόδα», λίγους μήνες μετά την ήττα του Δου-Σου-Ε στις 30 Αυγούστου 1949.
Πάλι καλά που υπήρξε ο Τάκης Λαζαρίδης, σαρξ εκ της σαρκός του Κου-Κου-Ε και έγραψε το περίφημο βιβλίο « Ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι». Είπα στον εκδότη του βιβλίου να στήσουμε ένα περίπτερο στον Γράμμο και να το μοιράζουμε δωρεάν στους μαχητές του «νέου αντάρτικου», αλλά δεν του άρεσε η ιδέα. Δε θα γίνει εποικοδομητικός διάλογος, μου είπε και έκλεισε τη συζήτηση.
