Ένα είναι σίγουρο: όταν πρόκειται να «θάψουν» νίκες που καταγράφει αυτή η χώρα, οι προοδευτικάριοι της καφενειακής αντιπολίτευσης είναι πάντοτε ενωμένοι. Τουλάχιστον το ΚΚΕ, που έκανε ό,τι μπορούσε και ό,τι δεν έφθαναν οι «αλεπούδες» του ΠΑΜΕ και των «πράσινων» συνεργατών του το ‘βαλε στην πρώτη σελίδα:
«Σαν ευρωπαϊκό ... «παράδειγμα προς μίμηση» παρουσιάστηκε χθες στις Βρυξέλλες από την κυβέρνηση και αξιωματούχους της ΕΕ η «Κοινωνική Συμφωνία» για την καθήλωση των μισθών, σε εκδήλωση με ομιλητή τον πρωθυπουργό και με τη συμμετοχή της υπουργού της εργοδοσίας»
Για να τα λέει έτσι ο Ριζοσπάστης κάτι πολύ καλό θα έκαναν οι αναφερόμενοι πρωταγωνιστές.
Πράγματι, την προηγούμενη Πέμπτη, η Κομισιόν διοργάνωσε, αυτοβούλως, ολόκληρη εκδήλωση για να υπογραμμιστεί η σημασία της Συμφωνίας που πέτυχαν, προ ολίγων μηνών, οι εργοδοτικοί φορείς και η ΓΣΕΕ υπό την αιγίδα της υπουργού Νίκης Κεραμέως.
Για να λέει η Roxana Mînzatu, Εκτελεστική Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Επίτροπος για τα Κοινωνικά Δικαιώματα, τις Δεξιότητες, τις Ποιοτικές Θέσεις Εργασίας και την Ετοιμότητα, ότι η ελληνική Συμφωνία αποτελεί πρότυπο για την εγκατάσταση ενός συστήματος διευθέτησης και υπέρβασης των όποιων διαφορών αναπτύσσονται στην αγορά εργασίας και ότι η ίδια αυτή Συμφωνία Πλαίσιο είναι «μια στιγμή ανοικοδόμησης της εμπιστοσύνης η οποία ήταν αναγκαία, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη που αντιμετωπίζει σημαντικό αριθμό προκλήσεων», κάτι καλό θα έχει συμβεί.
Κατά πρώτον, η Κομισιόν αντιλαμβάνεται ότι η αναστροφή της μείζονος επιλογής που ήταν η κατάργηση/απαγόρευση συμφωνιών σε εθνικό επίπεδο για τον ορισμό των αμοιβών, όπως έγινε όταν η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στον γκρεμνό είναι πιο σημαντική επειδή ακριβώς δίνει τα όπλα στα χέρια των κοινωνικών εταίρων και δεν περιορίστηκε σε μια «από τα πάνω» ρύθμιση.
Η Συμφωνία Πλαίσιο των Κοινωνικών Εταίρων πήγε μακρύτερα από όσα ζητούσε η Κομισιόν από τα μέλη της σε ό,τι αφορά τις εργασιακές συλλογικές συμβάσεις. Επειδή όμως δεν πρόκειται για γραφειοκρατικές διευθετήσεις αλλά για καθαρά πολιτικές αποφάσεις, είναι απαραίτητο να σημειωθεί, αυτό που ορθώς κατάλαβαν και γι αυτό οργάνωσαν ολόκληρη ειδική εκδήλωση, εκεί πέρα στις Βρυξέλλες.
Παρόμοιες πολιτικές θα περίμενε κανείς να υιοθετεί μια χώρα η οποία κυβερνάται από κάποια σοσιαλδημοκρατική, ίσως και κεντρο-αριστερή ομάδα κομμάτων, τύπου Σάντσεθ και όχι από μια καθαρόαιμη κεντροδεξιά κυβέρνηση.
Αν, δηλαδή, έλεγε κάποια ζηλώσασα την «φήμη» της κυρίας Διαμαντοπούλου ότι πρόκειται για μια σωστή μεταστροφή, που δικαιολογεί τα συγχαρητήρια των Ευρωπαίων και εκσυγχρονίζει την αγορά εργασίας θα έπρεπε η Χαριλάου Τρικούπη να επιβάλει τη σιωπή των εκλογικευμένων αμνών;
Σε τελευταία ανάλυση, χωρίς την ισχυρή δύναμη που διατηρεί το ΠΑΣΟΚ στα συνδικάτα, όπως απέδειξε η επανεκλογή της διοίκησης Παναγόπουλου, η Συμφωνία δεν θα είχε ποτέ προχωρήσει.
Παρόμοιες δυσκολίες και δογματισμοί χρειάστηκε να ξεπεραστούν βεβαίως και στην άλλη πλευρά, την εργοδοτική, όπου συνυπάρχουν διοικήσεις με σημαντικές «πασοκικές» διασυνδέσεις, με την παραδοσιακά συντηρητική και φιλελεύθερη εκπροσώπηση της «μεγάλης εργοδοσίας». Η επανεκλογή Θεοδωρόπουλου στην προεδρία του ΣΕΒ σίγουρα ανοίγει το δρόμο και για άλλες, παρόμοιας εμβέλειας, εθνικού επιπέδου συμφωνίες.
Καθόλου τυχαίες όλες αυτές οι συμπτώσεις, ιδίως όταν δείχνουν τον δρόμο για μια Ελλάδα που δεν το βάζει κάτω, ούτε είναι διατεθειμένη να ξαναγυρίσει στις εποχές όπου ο συνδυασμός της «ταξικής πάλης» με την δημοσιονομική κραιπάλη κατέστρεψαν την χώρα.
Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε περισσότερες επιτυχίες αυτού του επιπέδου να επιδείξει, η Ελλάδα θα ήταν ήδη ένας άλλος τόπος και οι προσεχείς εκλογές θα οδηγούσαν με σιγουριά προς ανώτερους στόχους και δεν θα κινδύνευσαν να χαθούν σε άσκοπες αψιμαχίες από αυτές που δείχνουν να προτιμούν οι ετεροθαλείς σύμμαχοι Τσίπρας και Δούκας στα ταπεινά δικά μας χωράφια της μικροπολιτικής ανοησίας.
