Δεν γνωρίζω να σας απαντήσω, πόσο μας κοστίζει η κατάληψη του δημόσιου χώρου για λογαριασμό ιδιωτικών συμφερόντων. Φοβάμαι όμως ότι ούτε κανείς άλλος γνωρίζει. Αναφέρονται διάφορα ποσά, από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μέχρι και πάνω από εκατομμύριο, αλλά για να τα βρεις κάπου δημοσιευμένα είναι, πρακτικά, αδύνατον.
Εξίσου αδύνατον είναι να βρεις την ακριβή αποτύπωση των τετραγωγικών μέτρων για τα οποία έχουν αδειοδοτηθεί τα καταστήματα που τοποθετούν τραπεζοκαθίσματα προκειμένου να καταλάβουν δημόσιο χώρο. Η εφαρμογή MyStreet δίνει στοιχεία που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Τα τετραγωνικά για τα οποία εκδίδεται η άδεια είναι οφθαλμοφανώς ολιγότερα από εκείνα που δια γυμνού οφθαλμού διαπιστώνει ο θαμώνας, ο περιπατητής και, προφανώς, ο κάτοικος της περιοχής. Για να μη μιλήσουμε για τις μητέρες με τα καροτσάκια ή, το απαράδεκτο, για την αδυναμία διέλευσης των ΑΜΕΑ, αν και, ευτυχώς, οι πελάτες κάνουν ό,τι χρειάζεται, με το αφεντικό να κοιτά από μακριά.
Ούτε κανείς γνωρίζει πόσα σημεία με τραπεζοκαθίσματα υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας, της συμπρωτεύουσας των άλλων επαρχιακών πόλεων και ούτε κατά διάνοια έχουν μετρηθεί οι ατελείωτες καταλήψεις τουριστικών σημείων. Πλήρης αυθαιρεσία, άκρως προσβλητική και εξοργιστική.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσα τετραγωνικά μέτρα έχουν αφαιρεθεί από τους πολίτες/φορολογούμενους για να ιδιωτικοποιηθούν προς όφελος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Ρωτήστε τον «σοσιαλιστή» δήμαρχο Αθηναίων, ρωτήστε τον «κομμουνιστή» δήμαρχο Πελετίδη στην Πάτρα ή τους «δημοτικούς άρχοντες/επαναστάτες του Χαλανδρίου».
Άλλωστε, η κατάληψη δημόσιου χώρου δεν σταματά στα τραπεζοκαθίσματα. Εμείς οι πολίτες με τα αυτοκίνητά μας καταλαμβάνουμε εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα στις θέσεις στις οποίες δεν επιτρέπεται να σταθμεύσουμε (κάθε ΙΧ τουλάχιστον 10 τετραγωνικά μέτρα, τα φορτηγά περισσότερα και οι... βάρκες άγνωστο!) και ακόμη χειρότερα όταν διπλοπαρκάρουμε ή εγκαταλείπουμε το υπό κατάρρευση αυτοκίνητό μας.
Μόλις το Σάββατο το μεσημέρι επί της Πατριάρχου του Κολωνακίου, στην οποία επικρατεί αστυνομοκρατία, πολυτελέστατο αυτοκίνητο (των 300 χιλιάδων και βάλε) με δύο μοτοσυκλέτες ιδιωτικής φρουράς είχαν σταθμεύσει με κάθε άνεση και με την έγκριση περιπολικού που πέρασε, έκανε «ίου-ίου» συζήτησε με το άτομο της φρουράς και αποχώρησε αφού έδωσε προφορική άδεια.
(Με την ευκαιρία: στις θέσεις φόρτισης ηλεκτρικών αυτοκινήτων, τις οποίες είχε γενναιόδωρα παραχωρήσει δωρεάν ο πρώην δήμαρχος Μπακογιάννης με την υποστήριξη γνωστού παρόχου ηλεκτρισμού, παρκάρουν πανάκριβα αυτοκίνητα επί ώρες πολλές αφότου γεμίσουν τις μπαταρίες τους, ακόμη και με διπλοπαράρισμα. Μήπως ο δήμαρχος Δούκας πρέπει να το δει;).
(Με την ίδια ευκαιρία: τώρα που «τελείωσε» η Όλγας οι προνομιούχοι που παρκάρουν στους επίσης δημόσιους χώρους του Ζαππείου, απολαμβάνουν την άνεση που τους προσφέρει το ρουσφέτι με το οποίο κατέχουν τη σχετική «άδεια». Στο μεταξύ όλο και περισσότεροι Ixήδες ή ταξί κάνουν ασφαλή διέλευση, ενώ και τουριστικά λεωφορεία χρησιμοποιούν τον περιπατητικό δρόμο που κόστισε εκατομμύρια, για Athens sightseeing).
Πολλές εκατοντάδες επαγγελματίες θεωρούν αυτονόητο δικαίωμά τους να χρησιμοποιούν τον δρόμο μπροστά στα καταστήματά τους, συχνά επί δεκάδες τ.μ., ολόκληρο το πεζοδρόμιο και διάφορα άλλα σημεία, όλα κοινόχρηστα και όλα δημόσια. Προσέξτε τι συμβαίνει έξω από συνεργεία αυτοκινήτων, εταιρείες ενοικίασης ΙΧ, πωλήσεις οικοδομικών υλικών ή άλλων με κατεστραμμένα μηχανάκια που πάνε στην άκρη για να παρκάρει το αφεντικό ή ο «καλός πελάτης».
Το ίδιο και χειρότερα, λόγω όγκου όχλησης συμβαίνει συνεχώς και ιδιαιτέρως στις πρωινές που η κίνηση είναι στο κατακόρυφο σημείο της, με τους διανομείς. Φορτηγάκια και φορτηγά, γνωστών επιχειρήσεων ή ανώνυμα, σταθμεύουν όπως βολεύει τους εργαζομένους τους, αδιαφορούν πλήρως ή τσαμπουκαλεύονται (αναλόγως του χαρακτήρος καθενός...) για τα εμπόδια που προκαλούν, προκειμένου να κάνουν τη «δουλίτσα» τους.
Από την πρωτεύουσα μέχρι και την τελευταία μικρή μας πόλη, επικρατεί άνεμος έξωσης του πολίτη, απαλλοτρίωσης δικαιωμάτων του, προσβολής των αδυνάμων και επικράτηση της βίαιης αυθαιρεσίας.
Με αυτή την καθημερινότητα προφανώς και δεν πρόκειται να ασχοληθεί το... «επιτελικό» κράτος, ούτε ο φιλολαϊκός δήμαρχος, ούτε ο πάντα εκτός υπηρεσίας αστυνομικός του Δήμου, ούτε πρόκειται να μετρήσει κανένας δημοσκόπος τη δυσαρέσκεια που προκαλείται.
Ασχολούνται όμως οι ψηφοφόροι, οι οποίοι διαπιστώνουν πως το δημόσιο-κράτος-δήμος τους θυμάται μόνον όταν πρέπει να πληρώσουν φόρους και δημοτικά τέλη.
