Η αντιπολίτευση άφησε μια ευκαιρία, ευκαιρία για τη χώρα και το κράτος, να πάει χαμένη. Έμεινε ουδέτερη ή αντίθετη (ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ «παρών» και «κατά» οι υπόλοιποι) στην επιβεβαίωση από τον Κυριάκο Πιερρακάκη, αρμόδιο υπουργό για την εισήγηση εκ μέρους της κυβέρνησης, του Γιάννη Στουρνάρα στη θέση του Διοικητή της Τράπεζας Ελλάδος.
Ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας παραμένει κομβικός για την οικονομία και το κράτος. Ακόμη και σήμερα που οι αρμοδιότητες διαχείρισης της νομισματικής πολιτικής ανήκουν αποκλειστικά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ο Γιάννης Στουρνάρας είχε όλες τις προϋποθέσεις να συνεχίσει στον πολυετούς διάρκειας κεντρικό ρόλο που έχει κρατήσει στη μακρά πορεία από το 1986 που επέστρεψε στην Ελλάδα. Σταθεροποίηση πρώτη στα απόνερα των περιπετειών της δεκαετίας του ’80. Συστηματική προετοιμασία για την είσοδο στην ΟΝΕ. Εις βάθος στήριξη στους πρώτους χρόνους μιας, τελικά, αντιφατικής ανόδου μέχρι τη δημοσιονομική κρίση. Ακομμάτιστος συντονισμός μετά τη διάσωση στην περίοδο 2012-2014. Αντίσταση στον αυταρχισμό από την αφελή αλλά επικίνδυνη προσπάθεια ΣΥΡΙΖΑ να τον τυλίξει σε σκάνδαλα. Συνέχεια των προσπαθειών για την επιστροφή στην κανονικότητα, από το 2018 και μέχρι σήμερα.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούσε - και μάλλον το συζήτησε - να επιλέξει ένα άλλο, διαφορετικό, πρόσωπο, όχι απαραιτήτως με κάποια «πολιτική περγαμηνή». Κατέληξε όμως, εδώ και πολύν καιρό, να δείξει προς κάθε κατεύθυνση ότι η συνέχεια και η σταθερότητα είναι τα απόλυτα κριτήρια του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται την διακυβέρνηση στα πιο κρίσιμα ζητήματα.
Ειδικά με τη συγκεκριμένη ανώτερη κρατική θέση ο κ. Μητσοτάκης δεν πήρε κανένα ρίσκο. Προτίμησε, σοφά, να στείλει ένα ορθολογικό και σίγουρο μήνυμα. Προς τις αγορές και το κατεστημένο της διεθνούς χρηματοοικονομικής σκηνής. Αλλά και προς τη «βαριά Ευρώπη», δηλαδή τους μηχανισμούς σταθερότητας, που είναι οι μόνοι που λειτουργούν με την απαραίτητη στιβαρότητα, ειδικά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για το ευρωπαϊκό «όνειρο».
Και, για να αντιληφθούμε γιατί, τελικά, σε κάποιους των αντιπολιτεύσεων δεν «άρεσε» η «συνέχεια Στουρνάρα», αρκεί να διαβάσετε προσεκτικά μια από τις σκέψεις που συμπεριέλαβε ο κ. Διοικητής στην εισήγησή του:
«Η κεντρική πρόκληση για την Ελλάδα είναι να μετατρέψει τη σημερινή μακροοικονομική σταθερότητα σε υψηλότερη παραγωγικότητα, περισσότερες παραγωγικές επενδύσεις και ταχύτερη πραγματική σύγκλιση με την Ευρώπη».
Σιγά μην συμφωνήσουν οι φωνακλάδες πολιτικοί που έχουν μπει για τα καλά στον προεκλογικό ανταγωνισμό. Οι σκοπιμότητες αγιάζουν τα μέσα.
Είμαι σίγουρος ότι ο Γιάννης Στουρνάρας θα συνεχίσει, όπως το έκανε τόσα χρόνια, να συνομιλεί με όλους χρησιμοποιώντας την ίδια διαλεκτική μεθοδικότητα που εφαρμόζει στις δημόσιες κινήσεις του, από τότε που έμαθε την αλφαβήτα της πολιτικής. Ανήκει και αυτός, βλέπετε, σε μια γενιά που απέκτησε γρήγορα τα γερά θεμέλια για το «πώς δενόταν το ατσάλι» ώστε να ανταπεξέλθει στις περιπέτειες μισού αιώνα της Μεταδικτατορικής Τρίτης Δημοκρατίας.
