Όποιος δεν τα πήγε καλά εργασιακά, επαγγελματικά ή επιχειρηματικά τα τελευταία χρόνια, δύσκολα θα τα πάει καλύτερα στο μέλλον κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ίσως χρειάζεται να αλλάξει αντικείμενο ή τρόπο προσέγγισης.
Το αναφέρω αυτό γιατί παρατηρώ μια διάχυτη γκρίνια πως τα πράγματα δεν πάνε καλά στην οικονομία, παρά την ευημερία των αριθμών. Είναι σαν να υποστηρίζει κάποιος ότι μια ποδοσφαιρική ομάδα τα πηγαίνει χάλια, ενώ προηγείται στη βαθμολογία με μεγάλη διαφορά από τη δεύτερη.
Η γκρίνια, βέβαια, έχει βάση. Μια σημαντική κατηγορία επαγγελματιών, επιχειρηματιών και εργαζομένων δεν τα πηγαίνει καλά και, καθώς βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της, θεωρεί τους αριθμούς που δείχνουν ανάπτυξη, βελτίωση εισοδημάτων και ευημερία ως πλασματικούς ή προϊόν προπαγάνδας.
Αυτό που πιστεύω πως συμβαίνει είναι ένας βαθύς μετασχηματισμός της οικονομίας σε πολλούς τομείς ταυτόχρονα. Από τη μία πλευρά έχουμε μια δειλή παραγωγική ανασύνταξη της χώρας (έχω παραθέσει σχετικά στοιχεία στο πρόσφατο άρθρο «Και ο Τσίπρας να τα είχε πετύχει, θα πανηγύριζα...»), και από την άλλη έναν ριζικό μετασχηματισμό του εμπορίου.
Οι ιδιοκτήτες δεκάδων χιλιάδων εμπορικών επιχειρήσεων βρίσκονται στα κάγκελα από το πρωί μέχρι το βράδυ γιατί δεν «σταυρώνουν» πελάτη. Αυτό το αποδίδουν στην κακή κατάσταση της οικονομίας.
Δεν παρατηρούν, όμως, ότι σε πόλεις και χωριά έχουν ξεφυτρώσει σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο τρία ή τέσσερα smart boxes με θυρίδες, από όπου οι πελάτες του ηλεκτρονικού εμπορίου παραλαμβάνουν τις παραγγελίες τους.
Οι ίδιοι που διαμαρτύρονται, όταν θέλουν να αγοράσουν κάποιο προϊόν, αντί να πάνε στο κατάστημα της γειτονιάς τους, το παραγγέλνουν από κάποια ανώνυμη αποθήκη στο διαδίκτυο.
Εδώ και πολλά χρόνια χρησιμοποιώ ένα συγκεκριμένο σαμπουάν ελληνικής εταιρείας για την ξηροδερμία. Παλαιότερα το αγόραζα από το φαρμακείο της γειτονιάς προς 12 ευρώ περίπου. Κάποια στιγμή το αναζήτησα στο διαδίκτυο και το βρήκα στη μισή τιμή. Έκτοτε, αντί να αγοράζω ένα τεμάχιο κάθε φορά, αγοράζω πέντε ή έξι, μηδενίζοντας και τα μεταφορικά.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα είδη ένδυσης, τα εργαλεία, ακόμη και τα τρόφιμα. Αυτό που αλλάζει δεν είναι απλώς το εμπόριο. Αλλάζει ο τρόπος ζωής.
Κάποτε υπήρχαν ράφτες σε κάθε γειτονιά και ελάχιστα ενδύματα προσφέρονταν έτοιμα. Οι περισσότεροι απασχολούνταν τόσο με επιδιορθώσεις όσο και με την κατασκευή νέων ρούχων. Στη συνέχεια, η βιομηχανία ένδυσης κατάφερε να παράγει προϊόντα σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Μέσα σε δύο δεκαετίες, από τη δεκαετία του '70 έως τη δεκαετία του '90, οι ράφτες σχεδόν εξαφανίστηκαν και οι γειτονιές γέμισαν καταστήματα έτοιμων ενδυμάτων.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σήμερα. Τα φυσικά καταστήματα υποχωρούν και αντικαθίστανται από ηλεκτρονικά καταστήματα που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.
Το χόμπι μου είναι η ζωγραφική. Πινέλα αγοράζω από την Κίνα, καμβάδες από την Πολωνία και χρώματα από ένα ηλεκτρονικό κατάστημα με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Πριν την ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου το χόμπι μου είχε τριπλάσιο κόστος.
Επειδή πρόκειται για χιλιάδες οι οικογένειες που πλήττονται, οι πολιτικοί κατά καιρούς λαμβάνουν μέτρα επιβαρύνοντας τα μικροδέματα που εισάγονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης με δύο ή τρία ευρώ. Είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να σταματήσει τη θάλασσα χτίζοντας πυργάκια από άμμο.
Πρόσφατα χάλασε ένα λαστιχάκι, στο μέγεθος δαχτυλιδιού για το μικρό δάχτυλο, στη μάνικα του πιεστικού με το οποίο καθαρίζω την αυλή. Όταν απευθύνθηκα στο κατάστημα από όπου το είχα αγοράσει, μου είπαν πως έπρεπε να αντικαταστήσω ολόκληρη τη μάνικα, με κόστος περίπου 50 ευρώ. Ολόκληρο το πιεστικό είχε κοστίσει 150 ευρώ.
Έψαξα στο διαδίκτυο και με 2,99 ευρώ αγόρασα από την Κίνα ένα πακέτο με χίλια λαστιχάκια διαφόρων μεγεθών. Μέσα σε μία εβδομάδα το είχα στα χέρια μου. Ένα από αυτά ταίριαζε απόλυτα στο πιεστικό.
Τι δασμός θα έπρεπε να επιβληθεί σε αυτό το πακέτο ώστε να γίνει συμφέρουσα η πρόταση του φυσικού καταστήματος;
Όπως οι διαμαρτυρίες των ραφτών τη δεκαετία του '70 δεν ανέκοψαν την επέλαση των «ετοιματζίδικων», έτσι και η γκρίνια των απογόνων των «ετοιματζίδικων» δεν πρόκειται να σταματήσει την επέλαση του ηλεκτρονικού εμπορίου.
Κάτι αντίστοιχο πιστεύω πως θα συμβεί σε 15 ή 20 χρόνια με τους τρισδιάστατους εκτυπωτές. Αντί να παραγγέλνω ένα λαστιχάκι για το πιεστικό ή ένα πουκάμισο από κάποιο ηλεκτρονικό κατάστημα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, θα πατάω ένα κουμπί και ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής στην αποθήκη μου θα το κατασκευάζει μέσα σε λίγη ώρα.
Μου έγραφε ένας αναγνώστης τις προάλλες πως δεν τα βγάζει πέρα με τη δουλειά που σπούδασε και την επιχείρηση που κληρονόμησε από τους γονείς του. Όποιος δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα σε μια εποχή όπου, τουλάχιστον, ευημερούν οι αριθμοί, δύσκολα θα τα καταφέρει σε πιο δύσκολες συνθήκες σε εποχές δηλαδή που δεν θα ευημερούν. Πιθανότατα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να αλλάξει αντικείμενο.
Εγώ ο ίδιος ξεκίνησα τη δημοσιογραφία ως οικονομικός και χρηματιστηριακός συντάκτης. Στη συνέχεια εξελίχθηκα σε χρηματιστηριακό σχολιαστή και αναλυτή. Μετά τη χρεοκοπία του 2010, το ελληνικό χρηματιστήριο κατέρρευσε και για περίπου μία δεκαετία υπολειτουργούσε. Αναγκάστηκα να αλλάξω αντικείμενο και από χρηματιστηριακός αναλυτής έγινα πολιτικός και μακροοικονομικός σχολιαστής.
Αντί να μελετώ τις λεπτομέρειες των ισολογισμών τραπεζών και βιομηχανιών, άρχισα να ασχολούμαι με το πόσους συνταξιούχους έχει η Ελλάδα, πόσα εισπράττει κάθε μήνα ο καθένας και πόσες εισφορές είχε καταβάλει κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.
Όταν το χρηματιστήριο επανήλθε, κράτησα και τις δύο ιδιότητες.
Αν τώρα γκρινιάζουν οι έμποροι και επαγγελματίες σε λίγα χρόνια είναι βέβαιος πως θα φωνάζουν δικηγόροι, δημοσιογράφοι, συμβολαιογράφοι, χρηματιστές. Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα φέρει ανατροπές μπροστά στις οποίες αυτές που ζούμε σήμερα θα μοιάζουν με παιδικό πάρτι.
Κάποιοι πιστεύουν πως αν συνδικαλιστούν ή πιέσουν τους πολιτικούς αυτοί θα τους λύσουν το πρόβλημα. Αυτό είναι αφελές και επικίνδυνο.
Υπάρχει ο κίνδυνος να δώσουν την εξουσία σε κάποιο απατεώνα που υπόσχεται πως μπορεί να λύσει το πρόβλημα και η κατάσταση να γίνει ακόμη χειρότερη, όπως το 2015…
Ο καθένας πρέπει να φροντίσει να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον προκειμένου να βρεθεί πάνω και όχι κάτω από τα κύματα που έρχονται.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1)Δέουσα Επιμέλεια: Ένα σημείο ευαλωτότητας που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή ενός λογιστή
Θέλω να μοιραστώ την προσωπική μου εμπειρία, όχι για να κρίνω την ουσία μιας δικαστικής υπόθεσης, αλλά για να αναδείξω ένα σοβαρό θεσμικό πρόβλημα που αφορά όλους τους επαγγελματίες λογιστές.
Από το έτος 2022 έχουν δεσμευθεί όλοι οι τραπεζικοί μου λογαριασμοί, στο πλαίσιο έρευνας της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Η δέσμευση επιβλήθηκε με σκοπό τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, λόγω της ιδιότητάς μου ως εξωτερικού λογιστή εταιρίας η οποία φέρεται να συμμετείχε σε ευρύτερο κύκλωμα εταιριών που ερευνάται για απάτη ΦΠΑ.
Δεν ήμουν μέτοχος, ούτε διαχειριστής της εταιρίας. Ήμουν εξωτερικός λογιστής, με περισσότερους από 150 πελάτες, ενώ η τακτική εξυπηρέτηση της συγκεκριμένης επιχείρησης γινόταν από συνεργάτη του γραφείου μου.
Δεν θα αναφερθώ στην ουσία της υπόθεσης. Θα αναφερθώ στις συνέπειες.
Για έναν ολόκληρο χρόνο οι λογαριασμοί μου παρέμειναν δεσμευμένοι και στη συνέχεια η δέσμευση παρατάθηκε, με αποτέλεσμα να φθάσει συνολικά τα πέντε έτη.
Στην πράξη αυτό σημαίνει:
• Αδυναμία άσκησης ελεύθερου επαγγέλματος.
• Δυσκολία πληρωμής προσωπικού και υποχρεώσεων.
• Απώλεια πρόσβασης σε ηλεκτρονικές τραπεζικές υπηρεσίες.
• Αχρήστευση καρτών και ηλεκτρονικών συναλλαγών.
• Υποχρέωση φυσικής παρουσίας στις τράπεζες ακόμη και για την είσπραξη μισθού.
• Διακοπή της επιχειρηματικής δραστηριότητας και απώλεια θέσεων εργασίας.
Αναγκάστηκα να κλείσω την ατομική μου επιχείρηση και να εργαστώ ως μισθωτός, όχι επειδή απέτυχα επαγγελματικά, αλλά επειδή πρακτικά αδυνατούσα να συνεχίσω.
Παράλληλα, περισσότερα από τρία και μισό χρόνο μετά, δεν έχω ακόμη κληθεί να απολογηθώ ενώπιον δικαστικής αρχής, ώστε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
Το ερώτημα που θέτω δεν αφορά τη δική μου υπόθεση μόνο.
Αφορά όλους τους συναδέλφους λογιστές.
Ποια είναι η πραγματική προστασία ενός εξωτερικού λογιστή όταν εμπλέκεται σε μια πολυετή έρευνα χωρίς να έχει κριθεί η υπόθεση;
Πώς μπορεί να επιβιώσει επαγγελματικά ένας άνθρωπος όταν στερείται για χρόνια την πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα;
Και τελικά, πόσο ελκυστικό θα παραμείνει το επάγγελμα του λογιστή για τις επόμενες γενιές, όταν το προσωπικό και επαγγελματικό ρίσκο είναι δυσανάλογο προς την αμοιβή και τις δυνατότητες ελέγχου που πραγματικά διαθέτει ένας εξωτερικός συνεργάτης;
Δεν ζητώ προνομιακή μεταχείριση
Ζητώ να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για τα όρια της ευθύνης, την αρχή της αναλογικότητας και την ανάγκη να προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον χωρίς να καταστρέφονται άνθρωποι πριν ακόμη δικαστούν.
Πρόταση για θεσμική βελτίωση
Προτείνω να θεσπιστεί υποχρεωτική διαδικασία ακρόασης όλων των έμμεσα εμπλεκομένων προσώπων μέσα στους πρώτους έξι μήνες από την επιβολή των μέτρων δέσμευσης.
Μετά την ακρόαση αυτή, η αρμόδια εισαγγελική αρχή θα πρέπει, με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση, να επανεξετάζει κατά πόσον εξακολουθεί να είναι αναγκαία η συνέχιση της δέσμευσης για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό συμμετοχής, τη θέση και τον πραγματικό ρόλο του στην υπό διερεύνηση υπόθεση.
Η καταπολέμηση του οικονομικού εγκλήματος δεν πρέπει να σημαίνει την επαγγελματική και κοινωνική εξόντωση ανθρώπων που δεν έχουν ακόμη δικαστεί. Η αρχή της αναλογικότητας και το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης αποτελούν θεμελιώδεις αρχές ενός κράτους δικαίου.
Η Πολιτεία οφείλει να βρει την ισορροπία μεταξύ της αποτελεσματικής καταπολέμησης της εγκληματικότητας και της προστασίας των πολιτών από πολυετείς περιορισμούς που, στην πράξη, μπορεί να ισοδυναμούν με επαγγελματική και οικονομική εξόντωση πριν ακόμη υπάρξει δικαστική κρίση.
Α.Μ
Εάν μου δώσετε Βήμα σας ευχαριστώ εκ των προτέρων κ. Στούπα
2)Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ και πώς θα πάμε παρακάτω
Κε Στούπα, καλησπέρα σας.
Παρακολουθώντας τις συνεντεύξεις πολιτικών και διαφόρων πολιτευτών στα τηλεοπτικά πάνελ, εν μέσω ψυχολογικής και διανοητικής θολούρας, και επειδή οι περισσότεροι προέρχονται από το σημερινό Κοινοβούλιο, ενώ άλλοι προαλείφονται να αποτελέσουν μέλη του επόμενου, μου γεννάται το ερώτημα: πώς αυτός ο τόπος, με αυτόν τον λαό, έφτασε μέχρι εδώ και ευελπιστεί να πάει παρακάτω;
Θα προσπεράσω την παραφιλολογία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τις αερολογίες και την επίκληση ενός προγράμματος που ουσιαστικά δεν υπάρχει, παρά μόνο τη φράση «να φύγει ο Μητσοτάκης», και θα σταθώ στους εκπροσώπους της συμπολίτευσης, για τους οποίους ειλικρινά λυπάμαι με την εικόνα που παρουσιάζουν όταν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουν επί πραγματικού έργου απέναντι στη μπουρδολογία της Αριστεράς. Ως Αριστερά εκλαμβάνω σχεδόν το 60% του Κοινοβουλίου.
Θα αναφέρω μόνο την περίπτωση κατά την οποία η κυβέρνηση κατηγορείται για διάφορα σκάνδαλα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας: ΟΠΕΚΕΠΕ, εφορίες, πολεοδομίες, φοροδιαφυγή, εγκληματικές οργανώσεις κ.λπ.
Το μόνο που αφήνεται να εννοηθεί ή λέγεται είναι ότι «αυτά γίνονταν και στο παρελθόν». Κανείς, είτε από άγνοια είτε από φόβο, δεν μπαίνει στη βάσανο να ισχυριστεί ότι αυτά τα σκάνδαλα ανιχνεύονται τώρα, επειδή επιτέλους άρχισαν να λειτουργούν οι υπηρεσίες του κράτους. Επιτέλους, αυτό το κράτος εισπράττει φόρους, επειδή πληρώνουμε κάθε χρόνο περισσότεροι πολίτες. Επειδή γινόμαστε σταδιακά ένα πιο κανονικό κράτος, με στόχο την ευρωπαϊκή σύγκλιση.
Επί εικοσαετία δεν έγινε σχεδόν τίποτα. Μόνο σπατάλες, κατανάλωση και επιδόματα με δανεικά. Και τώρα θέλουμε, με έναν νόμο και ένα άρθρο, ή δίνοντας εντολή στην ακρίβεια να σταματήσει, να λύσουμε όλα τα προβλήματα που εμείς οι ίδιοι, με τη συμπεριφορά μας επί σειρά δεκαετιών, δημιουργήσαμε;
Πριν από τις εκλογές του 2019 είχα τη δυνατότητα να προωθήσω στον κ. Μητσοτάκη την εξής ερώτηση:
«Πώς εσείς, ένας φιλελεύθερος πολιτικός, θα μπορέσετε να κυβερνήσετε με το τσούρμο των κρατιστών που σας ακολουθούν, αφού κερδίσετε τις εκλογές;»
Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική:
«Αν δεν το πίστευα, δεν θα προχωρούσα σε αυτό το εγχείρημα».
Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε και επιβεβαιώνομαι στην τότε εκτίμησή μου ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η μοναδική και τελευταία μας ελπίδα, όσος χρόνος κι αν χρειαστεί.
Με εκτίμηση,
Γ.Δ.
Σέρρες
(Ορθογραφικά και συντακτικά επιμελημένο κείμενο από το ChatGPT)
